Młodzież · Fundacja Usuwanie Hejtu
Wsparcie psychologiczne
Usunięcie treści z internetu to jedna sprawa. To, jak się z tym czujesz, to zupełnie druga i nie znika razem z postem. Możesz porozmawiać z osobą, która się na tym zna. Pierwsza rozmowa jest bez opłat.
Nie musisz mieć diagnozy, powodu ani „wystarczająco poważnej" sprawy.
Jeśli jest Ci źle właśnie teraz
Nie czekaj na nas. Zadzwoń pod któryś z tych numerów
Jeśli myślisz o zrobieniu sobie krzywdy albo czujesz, że nie dajesz rady, zadzwoń teraz. Nie musisz mieć przygotowanych słów ani wiedzieć, od czego zacząć. Po drugiej stronie są ludzie, którzy rozmawiają o tym codziennie. Wszystkie połączenia są bezpłatne.
Nie musisz uznawać swojej sprawy za wystarczająco poważną, żeby zadzwonić. To nie jest konkurs. Jeśli myślisz o tym, żeby zadzwonić, to znaczy, że jest powód.
Zacznijmy od tego
To, co czujesz, jest normalne
Po tym, jak ktoś rozjeżdża Cię w internecie, dzieją się rzeczy, które łatwo wziąć za oznakę, że coś jest z Tobą nie tak. Nie jest. To normalna reakcja na sytuację, która normalna nie jest.
Sprawdzanie telefonu co kilka minut, mimo że za każdym razem jest gorzej. Odechciewanie się rzeczy, które wcześniej cieszyły. Kiepskie spanie albo spanie przez pół dnia. Ściskanie w brzuchu przed pójściem do szkoły. Poczucie, że wszyscy wiedzą i wszyscy patrzą.
To nie jest przesada ani rozczulanie się nad sobą. Ludzki mózg reaguje tak samo na upokorzenie przed setką osób, jak na realne zagrożenie - i nie odróżnia tego, czy ta setka stoi obok, czy siedzi za ekranem.
Nie mówimy tego po to, żeby Cię pocieszyć. Mówimy, bo prawie każdy, kto do nas trafia, zaczyna od zdania „wiem, że przesadzam". Nie przesadzasz i nie musisz udowadniać, że masz prawo się tak czuć.
- 01Nie przesadzasz. To normalna reakcja na coś nienormalnego.
- 02Nie musisz mieć diagnozy. Ani „wystarczająco poważnej" sprawy.
- 03Mózg nie odróżnia ekranu od realu. Reaguje tak samo.
- 04To nie mija samo przez czekanie. Ale mija szybciej, gdy z kimś pogadasz.
- 05Nie jesteś w tym pierwszy. Ani jedyny w swojej klasie.
Bez tajemnic
Jak wygląda taka rozmowa
Rozmawiasz z osobą, która pracuje z młodymi ludźmi po takich sytuacjach. To nie jest badanie, test ani wypytywanie. To rozmowa, w której Ty mówisz tyle, ile chcesz.
Nie musisz umieć tego nazwać. Nie musisz mieć przygotowanej historii ani wiedzieć, od czego zacząć - to zwykle najtrudniejsza część i nikt nie oczekuje, że sobie z nią poradzisz sam.
Nie usłyszysz gotowych rad w stylu „nie przejmuj się" albo „ignoruj ich". Rozmowa jest o tym, co realnie da się zrobić z tym, jak się czujesz, a nie o tym, jak powinieneś się czuć.
Możesz przyjść raz i więcej nie wracać. Możesz też wracać przez kilka tygodni, jeśli okaże się, że to pomaga. Nikt nie zapisze Cię na nic, na co się nie zgodzisz, i nikt nie będzie Cię namawiał do czegoś, czego nie chcesz.
Jeśli w trakcie okaże się, że potrzebujesz pomocy innego rodzaju niż ta, którą możemy dać, powiemy to wprost i pomożemy znaleźć właściwe miejsce. Nie udajemy, że umiemy wszystko.
- Bez badania i testów - to zwykła rozmowa.
- Mówisz tyle, ile chcesz - i nic ponadto.
- Bez gotowych rad - „nie przejmuj się" nikomu nie pomogło.
- Bez oceniania - nie usłyszysz, że sam się prosiłeś.
- Możesz przyjść raz - i więcej nie wracać.
- Możesz wracać - jeśli okaże się, że pomaga.
- Bez zapisywania na siłę - nic nie dzieje się bez Twojej zgody.
- Wskażemy inne miejsce - gdy potrzebna jest inna pomoc.
Co zostaje między nami, a czego nie możemy zatrzymać
To najczęstsze pytanie i zasługuje na uczciwą odpowiedź, a nie na ogólnik.
To, co mówisz w rozmowie, zostaje w rozmowie. Rodzice nie dostają relacji z tego, o czym mówiliśmy, ani listy Twoich zwierzeń. Szkoła nie dostaje niczego. Nikt z Twojego otoczenia nie dowie się od nas, co powiedziałeś.
Jest jeden wyjątek i mówimy o nim od razu, zanim zaczniesz cokolwiek opowiadać. Jeśli dowiemy się, że Tobie albo komuś innemu grozi realne niebezpieczeństwo, musimy zareagować. Tak działa każdy specjalista w Polsce i nie jest to nasza wewnętrzna zasada.
Ale nawet wtedy nie dzieje się to za Twoimi plecami. Powiemy Ci, co zamierzamy zrobić, komu i dlaczego - i w miarę możliwości ustalimy to razem z Tobą, zamiast stawiać Cię przed faktem.
Jeśli chcesz porozmawiać, nie mówiąc nikomu nawet imienia, zadzwoń pod 116 111. Tam nie podajesz niczego i połączenie nie zostawia śladu na rachunku za telefon.
Ważne
Jak to jest z pieniędzmi
Pierwsza rozmowa jest bez opłat. Zawsze, bez warunków i bez pytania, czy Cię na nią stać. Możesz zadzwonić, pogadać i na tym skończyć.
Jeśli okaże się, że przydałoby się kilka spotkań, dzieje się jedno z dwóch. Albo prowadzimy je bez opłat - z pieniędzy od firm i darczyńców, których mamy tyle, ile mamy, i przeznaczamy je na tyle spraw, na ile starczy.
Albo rozmawiamy o tym z dorosłym i to on decyduje, co dalej. Ty nie dostaniesz od nas cennika, nie zapytamy Cię o sytuację w domu i nie zrobimy z Ciebie osoby, która ma coś załatwić u rodziców.
Mówimy to od razu, zamiast trzymać Cię w niepewności. I jeszcze raz, bo to najważniejsze zdanie w tej sekcji: sama rozmowa, żeby sprawdzić, czy to ma sens, jest bez opłat.
- Pierwsza rozmowa bez opłat - bez warunków i bez wyjątków.
- Możesz na tym skończyć - nic Cię do niczego nie zobowiązuje.
- Kolejne spotkania pro bono - gdy mamy środki.
- Albo rozmowa z dorosłym - o kosztach, nigdy z Tobą.
- Żadnego cennika dla Ciebie - ani teraz, ani później.
- Nie pytamy o sytuację w domu - to nie nasza sprawa.
- 116 111 jest zawsze bezpłatny - niezależnie od nas.
- Mówimy od razu - zamiast trzymać w niepewności.
Zakres
O czym możesz porozmawiać
Osiem rzeczy, z którymi przychodzicie najczęściej. Jeśli Twojej tu nie ma, i tak zadzwoń.
Wstyd
Uczucie, które przy hejcie boli najbardziej i o którym najtrudniej powiedzieć komukolwiek.
Strach przed szkołą
Gdy pójście tam rano wydaje się niemożliwe, choć wcześniej było zwykłą rzeczą.
Sprawdzanie telefonu
Gdy nie da się przestać patrzeć, mimo że za każdym razem jest gorzej.
Poczucie winy
„Sam to wysłałem", „sam się w to wpakowałem". Bardzo częste i bardzo nieprawdziwe.
Samotność
Gdy znajomi ucichli albo przeszli na drugą stronę i nie wiadomo, komu ufać.
Złość
Na nich, na siebie, na dorosłych, którzy nic nie zrobili. Też ma tu miejsce.
Nic nie czuję
Otępienie i obojętność zamiast smutku. To też jest reakcja, a nie brak reakcji.
Jak powiedzieć w domu
Najtrudniejsza rozmowa. Możemy ją zaplanować albo przeprowadzić razem z Tobą.
Szczerze
Czego najczęściej się boicie
Sześć rzeczy, przez które ludzie nie dzwonią. Odpowiadamy na nie wprost.
„To znaczy, że jestem chory"
Nie. Rozmowa ze specjalistą to nie diagnoza i nie etykieta. Idzie się tam z tym samym powodem, z którym idzie się do kogoś, kto zna się na rzeczy lepiej niż my.
„Powiedzą wszystko rodzicom"
Nie. To, co mówisz, zostaje w rozmowie. Jedyny wyjątek to realne niebezpieczeństwo - i wtedy powiemy Ci wcześniej, co zamierzamy zrobić i dlaczego.
„Moja sprawa jest za mała"
Nie ma czegoś takiego. Jeśli myślisz o tym codziennie albo boisz się otwierać telefon, to wystarczający powód. To nie jest konkurs na najgorszą historię.
„Nie umiem o tym mówić"
Nikt nie umie na początku i nikt tego nie oczekuje. Można zacząć od zdania „nie wiem, jak to powiedzieć" - to całkowicie wystarczy.
„Każą mi chodzić na terapię"
Nikt Cię do niczego nie zapisze bez Twojej zgody. Możesz przyjść raz, sprawdzić, czy to ma sens, i nie wracać. To Twoja decyzja od początku do końca.
„To i tak nic nie da"
Czasem faktycznie nie da się cofnąć tego, co się stało. Ale to, jak z tym żyjesz, da się zmienić - i akurat to jest ta część, na którą masz wpływ.
Pytania
To, o co pytacie najczęściej
Krótko i bez owijania.
Ile to kosztuje?
Pierwsza rozmowa jest bez opłat, zawsze i bez warunków. Możesz zadzwonić, pogadać i na tym skończyć. Jeśli okaże się, że przydałoby się kilka spotkań, albo prowadzimy je bez opłat z pieniędzy od firm i darczyńców, albo rozmawiamy o kosztach z dorosłym. Ty nie dostaniesz od nas cennika.
Czy rodzice dowiedzą się, o czym rozmawiałem?
Nie. To, co mówisz w rozmowie, zostaje w rozmowie – rodzice nie dostają relacji ani listy Twoich zwierzeń, a szkoła nie dostaje niczego. Jedyny wyjątek to sytuacja, w której Tobie albo komuś innemu grozi realne niebezpieczeństwo. Wtedy musimy zareagować, ale powiemy Ci wcześniej, co zamierzamy zrobić i dlaczego.
Czy to znaczy, że coś jest ze mną nie tak?
Nie. Rozmowa ze specjalistą to nie diagnoza ani etykieta. To, co czujesz po tym, jak ktoś rozjeżdża Cię w sieci – wstyd, strach przed szkołą, ciągłe sprawdzanie telefonu – jest normalną reakcją na sytuację, która normalna nie jest.
Muszę mieć zgodę rodziców?
Na pierwszą rozmowę, żeby sprawdzić, czy to ma sens, nie potrzebujesz niczego. Przy dłuższej pomocy poniżej osiemnastu lat potrzebna jest zgoda opiekuna i powiemy Ci to wprost, zanim cokolwiek ustalimy. Jeśli boisz się tej rozmowy w domu, możemy ją przeprowadzić razem z Tobą.
Co, jeśli nie chcę mówić o szczegółach?
To całkowicie w porządku i nikt nie będzie drążył. Mówisz tyle, ile chcesz, a jeśli o czymś nie chcesz mówić, wystarczy to powiedzieć. Nie ma tu przesłuchania ani listy pytań, które trzeba przejść.
Boję się, że będzie mi się chciało płakać
To normalne i naprawdę nie jest problemem. Osoby, z którymi będziesz rozmawiać, widziały to setki razy i nikt nie zrobi z tego sprawy. Możesz też zadzwonić, powiedzieć trzy zdania i rozłączyć się – to też jest w porządku.
Wolałbym napisać niż rozmawiać
Można. Napisz na biuro@usuwaniehejtu.pl albo przez formularz na tej stronie. Jeśli wolisz pisać anonimowo i od razu, na stronie 116111.pl jest możliwość napisania do konsultanta bez podawania danych.
A jeśli mam myśli o zrobieniu sobie krzywdy?
Wtedy nie czekaj na umówioną rozmowę i zadzwoń teraz – pod 116 111 albo 800 70 2222, oba działają całą dobę i są bezpłatne. Jeśli czujesz, że dzieje się coś, nad czym nie panujesz, zadzwoń pod 112. Nie musisz wiedzieć, co powiedzieć, i nikt Cię za ten telefon nie oceni.
Ile spotkań będę potrzebować?
Nie da się tego powiedzieć z góry i nikt uczciwy tego nie obieca. Czasem wystarczy jedna rozmowa, czasem kilka. Po pierwszym spotkaniu powiemy Ci, co według nas ma sens, a Ty zdecydujesz. Nikt Cię do niczego nie zapisze.
Czy pomagacie też, gdy hejt już się skończył?
Tak i to bardzo częsty przypadek. Treści zniknęły, sprawa ucichła, a mimo to zostaje strach przed telefonem, wstyd i unikanie ludzi. To normalne, że przychodzi później, i nie ma znaczenia, ile czasu minęło.
Zobacz też
Inne rzeczy, które mogą Ci się przydać
Napisane tak samo, bez straszenia i bez kazań.
Na koniec
Nie musisz mieć powodu wystarczająco dobrego, żeby zadzwonić
Jeśli myślisz o tym, żeby zadzwonić, to znaczy, że powód już jest. Pierwsza rozmowa nic nie kosztuje i nic nie tracisz.