Zawiadomienia do prokuratury

Podstawy

Czym jest zawiadomienie i kto może je złożyć

Wokół tej czynności narosło więcej mitów niż wokół czegokolwiek innego w tych sprawach. W rzeczywistości jest prostsza, niż wygląda.

Nie ma urzędowego formularza. Zawiadomienie to opis tego, co się stało. Można je złożyć pisemnie albo ustnie na komisariacie, gdzie funkcjonariusz spisuje protokół.

Jest bezpłatne. Nie ma opłaty za złożenie, nie ma opłaty za rozpatrzenie i nie trzeba mieć pełnomocnika.

Nie trzeba wiedzieć, kto jest sprawcą. To jest najczęstszy powód, dla którego rodzice w ogóle nie idą na komisariat. Ustalenie sprawcy jest zadaniem organów, nie zgłaszającego.

Nie trzeba znać przepisów. Wystarczy opis faktów. Kwalifikacja prawna należy do prokuratora, a nie do osoby zgłaszającej - i błąd w tym zakresie nie szkodzi sprawie.

Rodzic działa za dziecko. Przy osobie małoletniej czynności podejmuje przedstawiciel ustawowy. Dziecko nie musi samo składać zawiadomienia ani nawet być obecne przy jego składaniu.

Zawiadomić może także osoba postronna. Nie tylko pokrzywdzony. Sąsiad, nauczyciel, trener, rodzic kolegi. Przepisy przewidują zresztą społeczny obowiązek zawiadomienia o przestępstwie.

Nie każda sprawa idzie tym samym trybem. Część spraw organy prowadzą z urzędu, część wymaga wniosku pokrzywdzonego, a część kieruje się do sądu bez udziału prokuratora. O to warto zapytać na miejscu - piszemy o tym niżej.

Pomoc rodzicom

W czym pomagamy, gdy zawiadomienie składają Państwo

To jest sytuacja najczęstsza. Zawiadomienie składa rodzic, bo tylko wtedy rodzina ma status pokrzywdzonego i wgląd w bieg sprawy. My robimy to, co potrafimy zrobić lepiej.

Zabezpieczamy materiał. Zrzuty z kompletem informacji, pełne adresy treści i profili, nagrania treści znikających, kopie poza urządzeniem dziecka. Robimy to w sposób, który nie wymaga od Państwa uczenia się niczego nowego w najgorszym tygodniu życia.

Porządkujemy chronologię. Zestawienie zdarzeń z datami i godzinami, w kolejności, ze wskazaniem, gdzie każde miało miejsce i kto je widział. Przy nękaniu to zwykle najważniejszy dokument w całej sprawie, bo pokazuje powtarzalność.

Ustalamy to, co da się ustalić z otwartych źródeł. Jakie konta i profile są powiązane, jaki podmiot prowadzi serwis, kto jest właściwy do przyjęcia zgłoszenia, jakie treści powiązane istnieją poza tą jedną.

Przygotowujemy opis faktów. Uporządkowany, chronologiczny, w języku zrozumiałym dla osoby, która widzi sprawę pierwszy raz. To nie jest pismo procesowe i nie zawiera kwalifikacji prawnej - jest opisem tego, co się wydarzyło.

Kompletujemy załączniki. Wydruki, nośnik, spis zawartości. Sprawa z uporządkowaną dokumentacją traktowana jest inaczej, a to jest różnica, na którą mają Państwo pełny wpływ.

Mówimy, o co zapytać. Pytania, które warto zadać na komisariacie, opisujemy w dalszej części tej strony. To nie jest porada prawna, tylko lista rzeczy, o których łatwo zapomnieć.

Prowadzimy równolegle usuwanie treści. Postępowanie karne trwa miesiącami, a treść wisi teraz. To są dwie niezależne ścieżki i jedna nie zastępuje drugiej.

Zasady

Kiedy robimy to bez opłat

Mówimy o tym otwarcie, bo niedopowiedzenia w tej sprawie kończą się rozczarowaniem po obu stronach. Zasada jest jedna: sprawy dzieci prowadzimy nieodpłatnie w miarę posiadanych środków.

To zdanie ma dwie części i obie są prawdziwe. Prowadzimy je bez opłat - i mamy na to ograniczone środki. Fundacja utrzymuje się z usług komercyjnych dla firm oraz z darowizn, a te dwa źródła wyznaczają granicę tego, ile spraw możemy przyjąć nieodpłatnie w danym okresie.

Zgłoszenie i ocena sprawy są bez opłat zawsze. Niezależnie od stanu środków i niezależnie od tego, czy sprawę ostatecznie przyjmiemy. Bardzo często kończy się na tym, że podpowiadamy, co zrobić samodzielnie, i na tym poprzestajemy - i nie wystawiamy za to rachunku.

Materiały intymne z udziałem osób niepełnoletnich prowadzimy zawsze. To jedyna kategoria bez zastrzeżenia o środkach. Tu nie pytamy o nic i nie liczymy niczego.

Gdy środki się wyczerpią, mówimy to od razu. Wprost, w pierwszej rozmowie, zamiast zwodzić albo udawać, że sprawa jest za trudna. Uważamy, że rodzic ma prawo wiedzieć, na czym stoi, tego samego dnia, a nie po trzech tygodniach czekania.

I wtedy nie zostawiamy nikogo z niczym. Mamy do zaproponowania trzy rzeczy. Po pierwsze, wskazujemy bezpłatne ścieżki, z których można skorzystać bez nas - opisujemy je niżej i są realne, nie pocieszające. Po drugie, przekazujemy to, co już ustaliliśmy, żeby rodzic nie zaczynał od zera. Po trzecie, jeśli rodzina sobie tego życzy, przedstawiamy wycenę odpłatną - z tym, że wyceniamy przed pracą, nigdy po niej, a przy niskich szansach odradzamy i sprawy nie przyjmujemy.

Nie ma listy kryteriów ani badania dochodów. Nie prosimy o zaświadczenia i nie sprawdzamy niczyich finansów. Pytamy wprost, jak wygląda sytuacja, i wierzymy na słowo.

Sprawy firm są odpłatne zawsze i to one finansują tę pierwszą część. Przedsiębiorca płacący za usunięcie profilu finansuje pomoc dla dziecka, którego rodziców nie stać na prawnika. To jest cała konstrukcja i nie ma w niej nic więcej.

Co dalej

Co dzieje się po złożeniu i ile to trwa

Nierealne oczekiwania są najczęstszą przyczyną poczucia, że nikt się sprawą nie zajął. Warto wiedzieć z góry, jak wygląda normalny przebieg.

To trwa miesiącami, nie dniami. Postępowanie karne ma własne tempo i nie zmieni go żadne ponaglenie. Dlatego usuwanie treści prowadzi się równolegle, a nie po zakończeniu sprawy.

Cisza nie oznacza, że nic się nie dzieje. Czynności są wykonywane bez informowania pokrzywdzonego na bieżąco. O bieg sprawy można pytać, powołując się na sygnaturę.

Umorzenie albo odmowa wszczęcia nie zawsze kończy drogę. Przepisy przewidują środki zaskarżenia takich rozstrzygnięć, z terminami liczonymi w dniach - i to jest moment, w którym warto rozmawiać z prawnikiem, a nie z nami. My nie sporządzamy takich pism.

Bywa, że sprawa idzie innym trybem, niż zakładała rodzina. Część spraw kierowana jest do sądu bez udziału prokuratora, a przy sprawcach nieletnich właściwy jest sąd rodzinny, nie karny. To nie jest odesłanie z kwitkiem, tylko inna droga.

Warto prowadzić własne akta. Kopia zawiadomienia, potwierdzenie przyjęcia, sygnatura, notatki z rozmów telefonicznych z datami. Rozmowa niezapisana po trzech tygodniach pamiętana jest przez każdą stronę inaczej.

Wynik postępowania nie jest miarą tego, czy warto było je wszcząć. Samo zawiadomienie bywa momentem, w którym sprawca przestaje - niezależnie od tego, jak zakończy się sprawa.