Rodzice · Wiedza i prawo
Dziecko mówi, że ktoś „wrzucił relację", „zrobił z niej mema" albo „wywalił ją z serwera". Zanim zareagujecie, warto wiedzieć, co dokładnie się stało, bo od tego zależy, co da się zrobić. Zebraliśmy pojęcia, które najczęściej pojawiają się w sprawach dzieci, i objaśniliśmy je bez żargonu.
Przy każdym pojęciu piszemy, kiedy zjawisko przestaje być zabawą, a zaczyna być sprawą. Sytuacje, w których działa się od razu, oznaczyliśmy jako tryb pilny.
Zanim zaczniecie
Dzieci często sprawdzają dorosłych jednym słowem. Mówią „wrzucili mi relację" albo „zrobili ze mnie mema" i patrzą, czy rodzic zrozumie, czy machnie ręką. Zrozumienie bywa pierwszym krokiem do tego, żeby dziecko opowiedziało resztę.
Słowo decyduje też o drodze działania. Seksting między nastolatkami i sekstorcja zaczynają się od tego samego zdjęcia, ale wymagają zupełnie innej reakcji. Trollowanie i uporczywe nękanie mogą wyglądać podobnie, a prawo traktuje je inaczej. Dlatego przy pojęciach piszemy nie tylko, co oznaczają, ale też, kiedy trzeba działać.
Szybkie wyszukiwanie
Wpiszcie słowo, które usłyszeliście od dziecka, albo wybierzcie je z listy.
Dział 1
Pojęcia, od których zaczyna się większość spraw. Część brzmi niewinnie, dopóki nie zobaczy się, co kryje się pod spodem.
Wrogie, obraźliwe lub ośmieszające treści kierowane do konkretnej osoby: komentarze, wpisy, wiadomości, przeróbki. Hejt nie jest krytyką, tylko atakiem na człowieka. Może naruszać dobra osobiste, a bywa też znieważeniem lub zniesławieniem w rozumieniu Kodeksu karnego.
Jak mówią dzieci: cyberbullying
Przemoc z użyciem internetu i telefonu: nękanie, wyśmiewanie, groźby, wykluczanie, upokarzające nagrania. Od zwykłego konfliktu odróżnia ją powtarzalność i przewaga sprawcy. Gdy stosuje ją ktoś z rodziny, może być przemocą domową w rozumieniu ustawy. Dla dziecka nie ma przerwy: przemoc, która kiedyś kończyła się z dzwonkiem, dziś trwa w telefonie do późnej nocy.
Ochrona przed przemocą →Celowe prowokowanie w komentarzach, żeby wywołać złość, kłótnię albo reakcję ofiary. Troll żywi się odpowiedziami, więc najlepszą reakcją jest milczenie połączone ze zrzutem i zgłoszeniem. Gdy skupia się na jednym dziecku i trwa, przestaje być zaczepką, a staje się nękaniem.
Tryb pilnyJak mówią dzieci: burza w komentarzach
Naraz pisze do dziecka lub o dziecku kilkadziesiąt albo kilkaset osób, często nakręconych przez jedno konto. Liczą się pierwsze godziny: zabezpieczyć pierwsze wpisy, wyłączyć powiadomienia, nie odpowiadać publicznie i od razu zgłaszać treści. Dziecko nie powinno czytać tego samo - zrzuty może robić dorosły, a dziecko w tym czasie powinno być z kimś, a nie z telefonem.
Jak mówią dzieci: wywalili mnie z grupy
Usuwanie dziecka z czatu klasowego i tworzenie grupy „bez niego", w której omawia się je za plecami. Dla dorosłych drobiazg, dla dziecka odcięcie od klasy. To jedna z najczęstszych form przemocy rówieśniczej i sprawa, którą szkoła powinna objąć swoimi procedurami.
Jak mówią dzieci: fejk
Profil udający konkretne dziecko, z jego zdjęciami i danymi, z którego sprawca pisze obraźliwe rzeczy. Podszywanie się z użyciem wizerunku lub danych, które wyrządza szkodę, jest przestępstwem z art. 190a § 2 Kodeksu karnego. Dobrze udokumentowane zgłoszenie zwykle kończy się usunięciem konta.
Tryb pilnyJak mówią dzieci: doxing
Publikowanie adresu, szkoły, numeru telefonu czy trasy do domu, żeby ofiarę dało się znaleźć poza siecią. To moment, w którym hejt może przenieść się pod drzwi. Takie dane usuwa się natychmiast, a ich publikacja bez podstawy prawnej narusza przepisy o ochronie danych.
RODO a dane dziecka →Jak mówią dzieci: stalking
Powtarzające się zachowania, które wzbudzają poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia albo istotnie naruszają prywatność: wiadomości z wielu kont, śledzenie, obserwowanie każdego ruchu. Przestępstwo z art. 190a § 1 Kodeksu karnego, zagrożone karą od 6 miesięcy do 8 lat, ścigane na wniosek.
Wypowiedzi atakujące ludzi za to, kim są: pochodzenie, narodowość, wyznanie, niepełnosprawność, wygląd. Kodeks karny zakazuje między innymi publicznego nawoływania do nienawiści i znieważania z powodu przynależności narodowej, etnicznej, rasowej lub wyznaniowej. Dzieci często powtarzają takie hasła, nie rozumiejąc ich wagi.
Jak mówią dzieci: pato, patostream
Publikowanie w sieci przemocy i poniżania dla wyświetleń i wpłat od widzów. Od niedawna osobne przestępstwo z art. 255b Kodeksu karnego, także gdy scena jest ustawiona albo poniżana osoba się zgodziła. Gdy na nagraniu jest dziecko, grozi od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.
Ochrona przed przemocą →Zdjęcie lub nagranie dziecka zmienione tak, żeby je ośmieszyć, i rozsyłane jako żart. Mem krąży szybciej niż komentarz, bo każdy, kto go przesyła, czuje się tylko widzem. Prawnie to nadal wizerunek dziecka, a ośmieszająca przeróbka narusza jego dobra osobiste. Zgłaszając mem, wskażcie wszystkie miejsca, w których krąży - usunięcie jednej kopii rzadko kończy sprawę.
Wizerunek dziecka →Dział 2
Tu właściwe rozpoznanie decyduje, czy sprawę prowadzi się spokojnie, czy w trybie pilnym. W żadnej z tych sytuacji winne nie jest dziecko.
Tryb pilnyJak mówią dzieci: grooming
Dorosły buduje zaufanie dziecka komplementami, prezentami i zrozumieniem, żeby wykorzystać je seksualnie albo doprowadzić do spotkania. Sygnały to prośby o tajemnicę, przenoszenie rozmowy do prywatnych komunikatorów i prośby o zdjęcia. Przestępstwo z art. 200a Kodeksu karnego, ścigane z urzędu.
Jak mówią dzieci: sexting, nudesy
Wysyłanie sobie intymnych zdjęć i wiadomości, często między nastolatkami w związku. Prawnie ryzykowne, bo intymne zdjęcia osób poniżej 18 lat mogą zostać uznane za treści seksualne z udziałem małoletniego. Rozmawiajcie o tym bez zawstydzania - przestraszone dziecko nie przyjdzie, gdy zdjęcie wymknie się spod kontroli.
Tryb pilnyTakże: sekstorsja, sextortion
Szantaż intymnymi materiałami: sprawca grozi rozesłaniem zdjęcia, jeśli dziecko nie przyśle kolejnych albo nie zapłaci. Działa szybko i pod presją czasu. Zasada jest jedna: nie płacić, nie wysyłać niczego więcej, nie kasować rozmowy i od razu zawiadomić policję.
Tryb pilnyJak mówią dzieci: poszło po grupach
Zdjęcie wysłane jednej osobie, które ta rozesłała dalej, często po rozstaniu. Rozpowszechnianie wizerunku nagiej osoby bez zgody jest przestępstwem z art. 191a Kodeksu karnego. Materiału nie wolno kopiować ani przesyłać nikomu, nawet jako dowodu. Dziecko potrzebuje wtedy przede wszystkim zapewnienia, że nie jest winne - winny jest ten, kto zdjęcie rozesłał.
Wizerunek dziecka →Tryb pilnyJak mówią dzieci: deepfake, nudify
Narzędzia sztucznej inteligencji, które z jednego zwykłego zdjęcia tworzą fałszywy akt. Dla dziecka skutki są takie jak przy prawdziwym zdjęciu. Treści seksualne z przerobionym wizerunkiem małoletniego są przestępstwem z art. 202 § 4b Kodeksu karnego, ściganym z urzędu.
Jak mówią dzieci: catfishing
Udawanie w sieci kogoś innego, zwykle rówieśnika, żeby nawiązać bliską relację. Bywa wstępem do uwodzenia, szantażu albo oszustwa. Prosta zasada dla dziecka: osoba, która nigdy nie może porozmawiać przez kamerę i szybko prosi o zdjęcia, prawie na pewno nie jest tym, za kogo się podaje.
Tryb pilnySkrót używany przez specjalistów: CSAM
Wszelkie treści seksualne z udziałem osób poniżej 18 lat. Ich produkowanie, rozpowszechnianie, przechowywanie i posiadanie jest przestępstwem. Jeśli na nie traficie, nie pobierajcie ich, nie przesyłajcie i nie róbcie zrzutów - zgłoście adres w Dyżurnet.pl i na policji.
Dział 3
Jak działają miejsca, w których dziecko spędza czas. Bez tego trudno zrozumieć, dlaczego hejt rozchodzi się tak szybko i tak trudno go zatrzymać.
Jak mówią dzieci: algorytm, polecane
Mechanizm, który decyduje, co dziecko zobaczy, na podstawie tego, co oglądało i jak długo. Premiuje treści wywołujące silne emocje, więc ośmieszanie zyskuje zasięg szybciej niż cokolwiek innego. Największe platformy muszą oferować opcję wyświetlania treści niezależną od profilowania.
Jak mówią dzieci: story, relka
Zdjęcie lub film, który znika z profilu zwykle po 24 godzinach. Hejterzy traktują relacje jako bezpieczne, bo „za dobę nie będzie śladu". Każdy widz może jednak zrobić zrzut, a autor ma relacje w archiwum - dlatego dowody zabezpiecza się od razu. Relacje bywają też widoczne tylko dla wybranej listy znajomych, więc rodzic może nie zobaczyć tego, co widzi cała klasa.
Jak mówią dzieci: live
Nadawanie obrazu w czasie rzeczywistym, z komentarzami i wirtualnymi prezentami od widzów. Tego, co padło na żywo, nie da się cofnąć, a widzowie mogą transmisję nagrywać. Obcy dorośli wykorzystują transmisje dzieci, żeby nakłaniać je do określonych zachowań w zamian za prezenty.
Jak mówią dzieci: snapy
Wiadomości i zdjęcia kasujące się po obejrzeniu albo po ustalonym czasie. Dają złudne poczucie bezpieczeństwa, bo odbiorca może zrobić zrzut albo sfotografować ekran innym telefonem. Dla sprawców wygodne narzędzie, bo dowody znikają same - liczy się szybkość. Gdy zrzut jest niemożliwy, zdjęcie ekranu innym telefonem też jest dowodem - liczy się widoczna nazwa konta i czas.
Konto publiczne widzi każdy, prywatne tylko zaakceptowani obserwujący. To dobry początek, ale nie pełna ochrona: zdjęcie profilowe i nazwa często pozostają widoczne, a listy obserwujących pozwalają konto odnaleźć. Co jakiś czas przejrzyjcie z dzieckiem, kogo naprawdę zaakceptowało.
Jak mówią dzieci: finsta, spam
Dodatkowe konto dla wąskiego grona albo po to, żeby rodzice go nie widzieli. Samo w sobie nie jest groźne i zwykle wyraża potrzebę prywatności. Anonimowe drugie konta bywają jednak narzędziem hejtu - także wtedy, gdy to Wasze dziecko jest po stronie sprawcy. Zamiast szukać go potajemnie, lepiej zapytać wprost, jakie konta dziecko prowadzi i kto je widzi.
Jak mówią dzieci: influencer, youtuber, streamer
Osoba publikująca treści dla dużej widowni, zarabiająca na reklamach i wpłatach. Dla dzieci bywa autorytetem bliższym niż nauczyciel, co daje ogromny wpływ na ich zachowania. Reklama w treściach twórców powinna być wyraźnie oznaczona - warto uczyć dziecko ją rozpoznawać.
Jak mówią dzieci: donejty, suby
Pieniądze przesyłane twórcom podczas transmisji, często z wiadomością wyświetlaną na ekranie. To mechanizm napędzający patostreamy, bo widzowie płacą za coraz drastyczniejsze zachowania. Dzieci wpłacają też pieniądze rodziców, dlatego zakupy powinny wymagać zatwierdzenia przez dorosłego.
Najpopularniejsza platforma: Discord
Zamknięte społeczności podzielone na kanały tematyczne, moderowane zwykle przez samych użytkowników. Dzieci spotykają tam znajomych z gier i szkoły, ale też obcych dorosłych. Rodzice rzadko tam zaglądają, dlatego to częste miejsce hejtu i uwodzenia. Dostęp często wymaga zaproszenia, więc bez dziecka trudno sprawdzić, co się tam dzieje - pomaga rozmowa, nie zakaz.
Czat całej klasy albo jej części - główna scena życia towarzyskiego i najczęstsze miejsce wykluczania i rozsyłania zrzutów. Nauczycieli zwykle w niej nie ma, a administratorem jest jeden z uczniów. Grupa rodziców to osobna przestrzeń, w której nie powinny krążyć dane ani zdjęcia cudzych dzieci.
Także: regulamin, zasady platformy
Zasady, które platforma sama ustala i według których moderuje treści. To regulamin firmy, nie prawo - treść może nie naruszać standardów, a mimo to łamać przepisy. Odpowiedź „nie narusza standardów" nie zamyka sprawy, bo od decyzji platformy przysługuje odwołanie.
Reprezentacja wobec platform →Zgłoszenie kieruje treść do moderacji i może doprowadzić do jej usunięcia. Zablokowanie odcina kontakt, ale niczego nie usuwa. Kolejność ma znaczenie: najpierw zrzuty i adresy, potem zgłoszenie, na końcu blokada - po niej dostęp do rozmowy, a więc i do dowodów, bywa utrudniony.
Dział 4
Pojęcia, które warto znać, zanim coś się wydarzy. Większość to proste ustawienia i nawyki, które zamykają drogę połowie problemów.
Wszystko, co dziecko - albo ktoś o dziecku - zostawiło w sieci: wpisy, zdjęcia, komentarze, dane w aplikacjach. Jest trwalszy, niż się wydaje, bo kopie i zrzuty żyją niezależnie od oryginału. Dzisiejszy żart za kilka lat może wypłynąć przy rekrutacji do szkoły czy pracy.
Ustawienia i aplikacje do ograniczania czasu przed ekranem, filtrowania treści i zatwierdzania zakupów. Działa najlepiej, gdy jest jawna i dopasowana do wieku. Nie zastępuje rozmowy - dziecko, które ukrywa problem, zawsze znajdzie sposób, żeby ją obejść. Większość telefonów i konsol ma takie funkcje wbudowane, więc nie trzeba zaczynać od dodatkowych aplikacji.
Prywatność dziecka →Także: kod z SMS, 2FA
Dodatkowe zabezpieczenie konta: poza hasłem trzeba podać jednorazowy kod z telefonu. Najskuteczniejsza ochrona przed przejęciem konta, włączana w kilka minut. Zasada dla dziecka: kodu nie podaje się nikomu, nawet „koledze z pomocy technicznej". Włączcie ją najpierw na poczcie, bo przez nią odzyskuje się dostęp do wszystkich pozostałych kont.
Jak mówią dzieci: phishing
Podszywanie się pod platformę, bank albo kolegę, żeby zdobyć hasło, kod lub dane karty. Typowe przynęty to „wygrana skórka", „konto zostanie zablokowane" i „zobacz, kto obgaduje w klasie". Zasada: nie logować się przez link z wiadomości, tylko przez aplikację. Jeśli dziecko już podało hasło, trzeba je natychmiast zmienić i wylogować sesje, zanim ktoś przejmie konto na dobre.
Ktoś zdobył hasło dziecka i pisze w jego imieniu, czyta rozmowy, publikuje zdjęcia. Trzeba odzyskać konto przez procedurę platformy, zmienić hasła w powiązanych usługach i wylogować sesje. Nieuprawniony dostęp do konta jest przestępstwem ściganym na wniosek pokrzywdzonego.
Wiele aplikacji udostępnia znajomym bieżącą lokalizację, a zdjęcia mogą mieć zapisane w pliku miejsce i czas wykonania. Dziecko często nie wie, że ma to włączone. Udostępnianie lokalizacji warto ograniczyć do najbliższych, a zapis miejsca w aparacie wyłączyć. Szczególnie uważajcie przy zdjęciach publikowanych na bieżąco, bo pokazują, gdzie dziecko jest w tej chwili.
Jak mówią dzieci: screen, SS
Podstawowy dowód w sprawach o hejt. Dobry zrzut pokazuje cały ekran z nazwą konta, datą i treścią, a obok warto zapisać adres wpisu i skopiować wszystko poza telefon. Materiałów intymnych z udziałem dziecka nie fotografuje się ani nie kopiuje - opisuje się je słowami.
Także: sharenting
Nadmierne publikowanie zdjęć i informacji o dziecku przez rodziców i bliskich. Z czułością, ale z trwałymi skutkami: materiał dla rówieśników za kilka lat, dane w tle, zdjęcia kopiowane przez obcych. Rodzice decydują o wizerunku dziecka, ale tak, jak wymaga tego jego dobro.
Wizerunek dziecka →Sprawdzanie, czy użytkownik ma tyle lat, ile deklaruje. Dziś często wystarczy wpisać datę urodzenia, więc dzieci poniżej progu z regulaminu masowo korzystają z platform. Trwają prace nad weryfikacją przez cyfrowy portfel tożsamości, który potwierdza sam wiek bez ujawniania innych danych.
Zdrowe nawyki korzystania z urządzeń: telefon poza sypialnią w nocy, wyłączone zbędne powiadomienia, posiłki bez ekranów. Działa najlepiej, gdy obowiązuje całą rodzinę, a nie tylko dziecko. Wyspane dziecko lepiej radzi sobie także z trudnymi sytuacjami w sieci. Zasady ustalone razem z dzieckiem działają lepiej niż te ogłoszone po awanturze.
Dział 5
Gry to także czat, handel i pieniądze. Właśnie dlatego przyciągają oszustów i dorosłych szukających kontaktu z dziećmi.
Jak mówią dzieci: skrzynki, loot boxy
Wirtualne paczki z losową zawartością, kupowane za prawdziwe lub wirtualne pieniądze. Mechanizm losowania działa na dzieci podobnie jak automat do gier, dlatego w niektórych krajach europejskich skrzynki ograniczono jako formę hazardu. Warto sprawdzać z dzieckiem, ile naprawdę wydało.
Jak mówią dzieci: gemy, robuxy, V-dolce
Drobne zakupy w grach, często za wirtualną walutę, która ukrywa realny koszt. Gry, które nic nie kosztują przy pobraniu, zarabiają właśnie na nich. Najprostsza ochrona to zatwierdzanie każdego zakupu przez rodzica i brak zapisanej karty na koncie dziecka. Sprawdźcie też historię zakupów w sklepie z aplikacjami - dzieci często nie zdają sobie sprawy, ile wydały.
Rozmowy głosowe i tekstowe z innymi graczami, często obcymi. Jedno z częstszych miejsc pierwszego kontaktu dorosłych szukających dzieci. Sygnały ostrzegawcze to propozycja przeniesienia rozmowy do prywatnego komunikatora, prezenty w grze od nieznajomego i prośba, żeby nie mówić o znajomości rodzicom.
Jak mówią dzieci: skiny, skórki, trade
Wyłudzanie przedmiotów z gier albo dostępu do konta pod pretekstem wymiany, prezentu lub „weryfikacji". Dziecko traci nie tylko przedmioty, ale często całe konto i kontakt ze znajomymi. Zasada: żadnych wymian poza oficjalnym systemem gry i żadnego logowania przez linki od innych graczy.
Dział 6
Co sieć robi z samopoczuciem dzieci. To nie są przestępstwa, ale często stoją u początku problemów, które nimi się kończą.
Jak mówią dzieci: FOMO
Poczucie, że inni przeżywają coś ważnego bez nas, napędzane przez relacje i powiadomienia. Sprawia, że dziecko nie odkłada telefonu, sprawdza go w nocy i dotkliwie przeżywa wykluczenie z grup. Rozmowa o tym, że sieć pokazuje wybrane fragmenty cudzego życia, pomaga bardziej niż zakaz.
Jak mówią dzieci: scrollowanie, doomscrolling
Bezrefleksyjne przewijanie niekończących się treści, często przygnębiających, długo w noc. Aplikacje projektuje się tak, żeby brakowało naturalnego momentu zatrzymania. Wytyczne Komisji Europejskiej wskazują ograniczanie mechanizmów uzależniających jako obowiązek platform wobec małoletnich.
Tryb pilnyJak mówią dzieci: challenge
Zadania krążące w sieci, które trzeba wykonać i nagrać jako dowód. Część jest niegroźna, część naraża zdrowie, a presja grupy robi resztę. Nie opisujcie dziecku szczegółów konkretnego wyzwania - rozmawiajcie o presji i o tym, że odmowa to nie tchórzostwo. Gdy wyzwanie zagraża zdrowiu albo dziecko czuje się do niego zmuszane, reagujcie od razu i zgłaszajcie treści platformie.
Nakładki poprawiające wygląd i wszechobecne wzorce idealnych twarzy i sylwetek. U nastolatków wpływają na samoocenę i obraz własnego ciała. Pokazujcie dziecku, jak powstają takie obrazy, i reagujcie, gdy komentarze o wyglądzie stają się narzędziem hejtu. Sygnałem do rozmowy jest dziecko, które przestaje publikować zdjęcia bez filtra albo usuwa je po kilku minutach.
Programy prowadzące rozmowę jak człowiek. Dzieci pytają je o naukę, ale coraz częściej zwierzają się im jak przyjacielowi. Czatbot nie zastąpi zaufanego dorosłego, a nie każda aplikacja ma zabezpieczenia odpowiednie dla dzieci. Te same technologie służą do tworzenia fałszywych zdjęć i nagrań.
Dział 7
Pojęcia z pism, komisariatu i rozmów ze szkołą. Wystarczy je rozumieć - resztę możemy przygotować za Was.
Wartości chronione przez Kodeks cywilny: cześć, wizerunek, prywatność, tajemnica korespondencji. Przy naruszeniu można żądać zaniechania, usunięcia skutków, na przykład przeprosin, a także zadośćuczynienia albo zapłaty na wskazany cel społeczny. Główna droga cywilna w sprawach o hejt.
Wsparcie prawne rodzin →Rozpoznawalna podobizna człowieka: twarz, sylwetka, charakterystyczne cechy. Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej, a za dziecko zgodę wyrażają rodzice, biorąc pod uwagę jego zdanie. Wyjątkiem jest między innymi osoba będąca tylko szczegółem tłumu.
Wizerunek dziecka →Utrwalenie treści, zanim znikną: zrzuty z nazwą konta i datą, adresy wpisów, nagrania ekranu, kopie poza telefonem. Od jakości dowodów zależy los zgłoszenia, zawiadomienia i pozwu. Dobre dowody chronią też dziecko, bo nie musi wielokrotnie opowiadać, co się stało.
Informacja dla policji lub prokuratury, że mogło dojść do przestępstwa. Można je złożyć ustnie albo na piśmie, a zrobić to może każdy, nie tylko pokrzywdzony. Warto poprosić o potwierdzenie i pilnować informacji o wszczęciu albo odmowie wszczęcia postępowania. Dołączcie uporządkowane dowody i chronologię - to przyspiesza pracę organów i odciąża dziecko.
Przestępstwa ściga się z urzędu, na wniosek pokrzywdzonego albo z oskarżenia prywatnego. Przy uporczywym nękaniu potrzebny jest wniosek, a przy znieważeniu i zniesławieniu akt oskarżenia wnosi sam pokrzywdzony, co do zasady w ciągu roku od poznania sprawcy. Za dziecko działa rodzic.
Sprawami młodszych sprawców czynów karalnych zajmuje się sąd rodzinny na podstawie ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, stosując przede wszystkim środki wychowawcze. Odpowiedzialność karna na zasadach ogólnych zaczyna się od 17 lat, a przy najcięższych przestępstwach wyjątkowo od 15.
Skrót: DSA
Unijne rozporządzenie nakładające obowiązki na platformy: mechanizm zgłoszeń, uzasadnianie decyzji, odwołania i pozasądowe rozstrzyganie sporów. Platformy dostępne dla dzieci muszą zapewnić im wysoki poziom prywatności i bezpieczeństwa i nie mogą kierować do nich reklam opartych na profilowaniu.
Potoczna nazwa prawa do usunięcia danych z RODO. Rozporządzenie wymienia osobno dane zebrane od dziecka w serwisach internetowych, a prawo to działa także po osiemnastce. Osobną ścieżką jest usuwanie zdjęć niepełnoletnich z wyników wyszukiwania Google, dostępne do osiemnastych urodzin.
RODO a dane dziecka →Obowiązkowe zasady każdej szkoły i placówki pracującej z dziećmi. Muszą obejmować między innymi bezpieczne relacje między dziećmi, korzystanie z internetu, ochronę przed szkodliwymi treściami i plan wsparcia dziecka po ujawnieniu krzywdzenia. Możecie o nie poprosić i powołać się na nie w zgłoszeniu.
Procedura uruchamiana przy podejrzeniu przemocy domowej, między innymi przez policję, pomoc społeczną, szkoły i ochronę zdrowia. Przemoc domowa obejmuje także działania podejmowane za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a dziecko będące świadkiem przemocy jest osobą jej doznającą.
Zespół działający w strukturach NASK, który przyjmuje zgłoszenia nielegalnych treści w internecie, przede wszystkim materiałów przedstawiających wykorzystywanie seksualne dzieci. Zgłasza się adres, pod którym znajduje się treść, bez przesyłania samego materiału.
Konstytucyjny organ stojący na straży praw dziecka. Może żądać wyjaśnień od szkół i instytucji oraz włączyć się do postępowania sądowego, ale nie usuwa treści z internetu. Prowadzi Dziecięcy Telefon Zaufania 800 12 12 12, czynny całą dobę dla dzieci i rodziców. Z Rzecznikiem może skontaktować się każdy, także samo dziecko.
Rzecznik Praw Dziecka →Jak pomagamy
Zrozumienie to pierwszy krok. Drugi to ktoś, kto zabezpieczy dowody, napisze zgłoszenie z podstawą prawną i nie odpuści po pierwszej odmowie.
Specjalista od hejtu, psycholog dziecięcy albo terapia uzależnień. Plan działania na piśmie i kontakt kontrolny.
Umów konsultacjęSzantaż, zmasowany atak, materiały intymne, ujawnione dane. Działamy od pierwszej godziny.
Zgłoś sprawęTrzydzieści tematów do wyboru - od języka sieci po drogę formalną i odpowiedzialność nieletnich.
Zobacz katalogSprawdzamy ślad cyfrowy, konta i ustawienia dziecka, a potem zamykamy luki razem z Wami.
Zobacz audytZbiórka na Centrum Usuwania Hejtu
Budujemy Centrum Usuwania Hejtu - miejsce, w którym odbierane będą czaty, telefony i wiadomości od dzieci, rodziców, szkół i mediów i w którym prowadzone będą szkolenia. Potrzeby są ogromne. Każda darowizna powyżej 1000 zł trafia dożywotnio na Ścianę Chwały.
Pytania rodziców
Rozumieć – tak, naśladować – niekoniecznie. Dziecko szybko wyczuwa slang używany na pokaz. Najlepiej działa proste pytanie „co to dokładnie znaczy?”, bo pokazuje, że chcecie zrozumieć, a nie oceniać.
Zależy od treści, zasięgu i tego, jak dziecko to przeżywa. Żart między przyjaciółmi to co innego niż przeróbka rozesłana po całej szkole. Jeśli dziecko czuje się ośmieszone, a mem się rozchodzi, zabezpieczcie go i zgłoście – to naruszenie wizerunku i dóbr osobistych.
Nie da się tego rozstrzygnąć jednym zdaniem, bo wiele zależy od treści i okoliczności. Pewne jest, że intymne zdjęcia osób poniżej 18 lat są prawnie ryzykowne, a rozesłanie ich bez zgody jest przestępstwem. Najważniejsze, żeby dziecko wiedziało, że może przyjść do Was bez obawy o karę.
Oczywiście. Nie musicie znać żadnego pojęcia z tej strony. Opiszcie, co widzicie i co mówi dziecko, a ustalimy, z czym mamy do czynienia i co da się zrobić. Zadzwońcie na 222 900 142.
Czas działać
Wystarczy, że opiszecie, co się dzieje. Nazwę, podstawę prawną i drogę działania ustalimy razem. Zadzwońcie na 222 900 142 albo napiszcie na biuro@usuwaniehejtu.pl.
Treści na tej stronie mają charakter informacyjny i nie stanowią porady prawnej.
Zostań stałym wsparciem
Comiesięczne wsparcie daje nam to, czego hejt nie ma - stabilność. Dzięki stałym darczyńcom działamy bez przerwy. Wybierz poziom i dołącz.
Wpisz dowolną sumę — każda złotówka to realne działania. Jednorazowo, co miesiąc albo co rok, jak Ci wygodnie.
Nie chcesz subskrypcji? Wpłać jednorazowo na publiczną zbiórkę - też trafia na Ścianę Chwały.
Wpłać na zrzutkęDla większych darowizn i wsparcia firmowego. Wystaw przelew bezpośrednio na konto fundacji.
nr konta: 42 1600 1462 1783 5776 0000 0002