Dorośli

Fałszywa wiadomość rzadko zaczyna się od słów "jestem oszustem". Zaczyna się od nazwy, którą znacie: sklepu, kuriera, banku, urzędu, stacji telewizyjnej.

Zgodę na zdjęcie daje się w jednej chwili: podpisem na kartce, kliknięciem albo słowami "jasne, może być". Zmiana zdania przychodzi później.

Po kilku tygodniach pracy w redakcji, w grupie, którą moderujecie, albo na szkolnym czacie zaczyna się to samo.

Ktoś wrzuca do sieci nagranie, zdjęcie albo opis wydarzenia i podpisuje je Waszym imieniem i nazwiskiem.

Najpierw była fala komentarzy. Potem zaczęła się cisza, ale nie ta w internecie.

Po tekście o lokalnych władzach albo o znanej w mieście firmie zwykle przychodzą trzy rodzaje reakcji: sprostowania, krytyczne komentarze i groźby.

Wiadomość z szyderstwem na kanale zespołu widzi kilkanaście osób, a często kilkadziesiąt. Ktoś wkleja zrzut ekranu z Waszą wypowiedzią i podpisuje ją kpiną.

Wchodzicie na YouTube i widzicie film o sobie. W tytule Wasze imię lub nazwa kanału, na miniaturze Wasza twarz z doklejonym wyrazem zdziwienia, a w środku fragmenty Waszych filmów przerywane komentarzem prowadzącego.

Poszliście na spotkanie z kimś poznanym przez aplikację albo przez znajomych.

Pierwsze pytanie, które zadają sobie osoby po ataku w sieci, brzmi zwykle: czy to minie?