UNESCO o przemocy w szkole i w sieci: dane ze świata, które warto znać w polskiej szkole

Kiedy w szkole mówi się o przemocy rówieśniczej, zwykle pada pytanie, czy to jest tylko nasz problem. Odpowiedź daje UNESCO, czyli organizacja ONZ zajmująca się edukacją, która od lat zbiera dane z kilkuset badań na całym świecie. Wynika z nich, że przemoc w szkole i w sieci dotyczy uczniów w każdym regionie, choć w różnej skali.

Ten wpis porządkuje najważniejsze liczby z raportów UNESCO, uzupełnione o dane Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) dla Europy i badania NASK dla Polski. Przy każdej liczbie podajemy, kto ją ogłosił i z jakiego roku pochodzi. Piszemy też, czego te dane nie mówią, oraz co z nich wynika dla dyrekcji, pedagogów i nauczycieli.

W skrócie

• Według opracowania UNESCO z 2019 roku 32% uczniów było w ostatnim miesiącu zastraszanych przez rówieśników w szkole. To prawie co trzeci uczeń.
• W 2019 roku UNESCO oceniło, że cyberprzemoc dotyka do 1 na 10 dzieci. W komunikacie z 2024 roku powtórzyło tę liczbę i dodało, że prawie co trzeci uczeń zgłasza przynajmniej jeden atak fizyczny w ciągu roku.
• Skala bardzo się różni w zależności od regionu: od 48,2% w Afryce Subsaharyjskiej do 25% w Europie (dane UNESCO, 2019).
• Według WHO Europa (badanie HBSC 2021/2022) cyberprzemocy doświadczyło 15% nastolatków w 44 krajach i regionach, a w 2018 roku było to mniej.
• Z badania NASK (rok szkolny 2023/2024) wynika, że 44,1% polskich uczniów w wieku 14-18 lat czuło się skrzywdzonych przez innych użytkowników internetu, a 70,7% osób poszkodowanych cyfrową przemocą seksualną zostawiło to doświadczenie tylko dla siebie.
• UNESCO wskazuje osiem kierunków działania, od jasnych zasad w szkole i systemu zgłaszania, przez szkolenie nauczycieli, po udział samych uczniów.

Czym jest raport UNESCO o przemocy w szkole i skąd pochodzą liczby?

Najczęściej cytowany dokument to raport UNESCO z 2019 roku „Behind the numbers: ending school violence and bullying” (po polsku: „Za liczbami: jak skończyć z przemocą i zastraszaniem w szkole”). Ma 70 stron i opiera się na dwóch dużych badaniach międzynarodowych. Streszcza je też serwis ONZ News.

GSHS.
To Global School-based Student Health Survey, czyli szkolne badanie zdrowia uczniów, jedno z dwóch głównych badań, na których opiera się raport.

HBSC.
To Health Behaviour in School-aged Children, czyli międzynarodowe badanie zachowań zdrowotnych dzieci w wieku szkolnym, drugie z głównych badań. Jego najnowszą edycję w Europie, Azji Środkowej i Kanadzie opisuje WHO.

Razem badania te obejmują 144 państwa i terytoria. Dla 71 z nich dostępne były dane z kilku lat, więc można było ocenić zmiany w czasie. UNESCO uzupełnia je kolejnymi opracowaniami, między innymi komunikatem z 6 listopada 2024 roku, który został opublikowany z okazji Międzynarodowego Dnia przeciw Przemocy i Zastraszaniu w Szkole, w tym cyberprzemocy.

Dzień ten obchodzi się w pierwszy czwartek listopada. Według strony UNESCO w 2026 roku przypada on 5 listopada, a hasło tegorocznych obchodów brzmi „Every learner safe and well: From promise to practice” (po polsku: „Każdy uczeń bezpieczny i zdrowy: od obietnicy do praktyki”). To dobra okazja, żeby w szkole zrobić podsumowanie własnych danych.

Ilu uczniów na świecie doświadcza przemocy rówieśniczej?

Według opracowania UNESCO z 2019 roku 32% uczniów było zastraszanych przez rówieśników w szkole w jednym lub więcej dniach w ciągu ostatniego miesiąca. UNESCO opisuje to jako prawie co trzeciego ucznia. Podobna część uczniów doświadczyła przemocy fizycznej.

W komunikacie z listopada 2024 roku UNESCO podaje, że prawie jeden uczeń na trzech na świecie zgłasza przynajmniej jeden fizyczny atak w ciągu roku, a zastraszanie dotyka co miesiąc jednego ucznia na trzech. Cyberprzemoc, czyli przemoc z użyciem telefonu i internetu, dotyka około jednego dziecka na dziesięciu.

Skutki są poważne. Według podsumowania raportu z 2019 roku dzieci często zastraszane trzy razy częściej niż inne czują się odrzucone w szkole, ponad dwa razy częściej opuszczają lekcje i częściej kończą naukę na etapie szkoły średniej. W komunikacie z 2024 roku UNESCO dodaje, że osoby doświadczające zastraszania dwa razy częściej odczuwają silną samotność, bezsenność i myśli samobójcze.

Warto wiedzieć, że przemoc rówieśnicza nie jest czymś, co spotyka tylko „słabsze” dzieci. Z raportu z 2019 roku wynika, że najczęstszym powodem zastraszania jest wygląd fizyczny, a na drugim miejscu rasa, narodowość lub kolor skóry. Najbardziej narażone są dzieci postrzegane jako inne od reszty.

Jak przemoc w szkole wygląda w różnych regionach świata?

UNESCO podaje w opracowaniu z 2019 roku odsetek uczniów zastraszanych w ostatnim miesiącu w dziesięciu regionach. Rozpiętość jest duża: od 22,8% w Ameryce Środkowej do 48,2% w Afryce Subsaharyjskiej.

Region	Uczniowie zastraszani w ostatnim miesiącu
Afryka Subsaharyjska	48,2%
Afryka Północna	42,7%
Bliski Wschód	41,1%
Pacyfik	36,8%
Ameryka Północna	31,7%
Azja	30,3%
Ameryka Południowa	30,2%
Europa	25,0%
Karaiby	25,0%
Ameryka Środkowa	22,8%

Źródło: UNESCO, „Ending school bullying: Focus on the Arab States and North Africa”, 2019, rysunek 2 (wartości odczytane z opisu wykresu).

Dwie rzeczy warto zapamiętać przy czytaniu tej tabeli. Po pierwsze, Europa ma tu najniższe wartości obok Karaibów i Ameryki Środkowej, ale 25% to nadal co czwarty uczeń. Po drugie, to średnie dla całych regionów. W każdym regionie są kraje z wynikami znacznie niższymi i znacznie wyższymi. Na przykład dla Bliskiego Wschodu opracowanie podaje rozpiętość od 17,5% do 59,5% w poszczególnych krajach.

Jakie formy przemocy są najczęstsze?

Według UNESCO w większości regionów najczęstsze jest zastraszanie fizyczne, a na drugim miejscu zastraszanie o charakterze seksualnym. W Ameryce Północnej i w Europie najczęstsze jest zastraszanie psychologiczne (wyzwiska, wykluczanie, rozpowiadanie plotek), a na drugim miejscu przemoc o charakterze seksualnym.

Różnią się też dziewczęta i chłopcy. Przemoc fizyczna jest częstsza wśród chłopców, a psychologiczna wśród dziewcząt. Dla szkoły oznacza to, że same kontrole na korytarzu nie wystarczą, bo przemoc psychologiczna i cyfrowa jest mało widoczna dla dorosłych.

Czy cyberprzemoc rośnie? Co mówią dane UNESCO i WHO?

UNESCO w 2019 roku zaznaczało, że przemocy z użyciem internetu i telefonów przybywa, i szacowało, że dotyka ona do 1 na 10 dzieci. Opracowanie podaje też, że w siedmiu krajach europejskich odsetek dzieci w wieku 11-16 lat korzystających z internetu, które doświadczyły cyberprzemocy, wzrósł z 7% w 2010 roku do 12% w 2014 roku.

Nowsze dane dla Europy pochodzą z raportu HBSC wydanego przez WHO 27 marca 2024 roku. Objęto nim ponad 279 tysięcy młodych ludzi w wieku 11, 13 i 15 lat w 44 krajach i regionach Europy, Azji Środkowej i Kanady. Według komunikatu WHO Europa cyberprzemocy doświadczyło 15% badanych (około 1 na 6), w tym 15% chłopców (w 2018 roku 12%) i 16% dziewcząt (w 2018 roku 13%).

Inne wskaźniki z tego samego badania są niższe. Zastraszanie w szkole zgłosiło około 11% badanych, a innych zastraszało 6%. Cyberprzemoc wobec innych stosowało około 12% badanych: 14% chłopców i 9% dziewcząt.

Wskaźnik	Wartość	Kto podał, rok
Uczniowie zastraszani w ostatnim miesiącu (świat)	32%	UNESCO, 2019
Dzieci doświadczające cyberprzemocy (świat)	około 1 na 10	UNESCO, 2019 i 2024
Nastolatki doświadczające cyberprzemocy (Europa, Azja Środkowa, Kanada)	15%	WHO Europa, HBSC 2021/2022
Nastolatki stosujące cyberprzemoc wobec innych	około 12%	WHO Europa, HBSC 2021/2022
Uczniowie 14-18 lat poszkodowani przez innych użytkowników sieci (Polska)	44,1%	NASK, rok szkolny 2023/2024

Źródło: ONZ News o raporcie UNESCO, 2019, komunikat UNESCO, 2024, WHO Europa, 2024, NASK, 2025.

Wartości z różnych źródeł nie są wprost porównywalne. Pytania, okres, który obejmują, i wiek badanych różnią się między badaniami, dlatego tabela pokazuje rząd wielkości, a nie ranking.

Czy przemoc w szkołach maleje?

Są tu dobre wiadomości. Z opracowania UNESCO z 2019 roku wynika, że w latach 2002-2017 dla 71 krajów i terytoriów z danymi z kilku lat sytuacja wyglądała tak: w 35 odsetek zastraszanych spadł, w 23 nie zmienił się istotnie, a w 13 wzrósł. W raporcie z 2019 roku UNESCO pisze też, że prawie połowa krajów z dostępnymi danymi zanotowała spadek przemocy w szkole.

To pokazuje, że przemoc w szkole nie jest nieuniknionym zjawiskiem. Raport zawiera studia przypadków państw, które ograniczyły przemoc lub utrzymują ją na niskim poziomie. Wspólną cechą ich polityki są jasne przepisy, przeszkoleni nauczyciele i udział samych uczniów.

Trzeba jednak uczciwie dodać, że dane o cyberprzemocy poszły w drugą stronę. W badaniu WHO odsetek nastolatków doświadczających cyberprzemocy w 2022 roku był wyższy niż w 2018 roku, zarówno wśród chłopców, jak i dziewcząt.

Co UNESCO zaleca szkołom i państwom?

W podsumowaniu raportu z 2019 roku UNESCO wymienia osiem rekomendacji. Poniżej przekładamy je na język codziennej pracy szkoły.

1. Bezpieczna i dobra atmosfera. Szkoła i klasa mają być miejscem, w którym uczeń wie, że nikt go nie wyśmieje, a zasady są jasne i znane wszystkim.
2. System zgłaszania i monitorowania. Uczeń musi wiedzieć, komu i jak powiedzieć o przemocy. Szkoła zapisuje zgłoszenia i raz na jakiś czas sprawdza, czy ich liczba i charakter się zmieniają.
3. Programy oparte na dowodach. Warto wybierać metody, które sprawdzono w badaniach, a nie pojedyncze pogadanki. Porównanie takich programów opisujemy w tekście o KiVa, Olweusie i innych programach.
4. Przeszkoleni i wspierani nauczyciele. Według opracowania z 2019 roku polityka szkoły powinna mówić, jak nauczyciele i personel dostaną szkolenie przed pracą i w jej trakcie, w tym z zarządzania klasą i metod innych niż klasyczne kary.
5. Wsparcie i skierowanie dla uczniów. Osoba pokrzywdzona powinna wiedzieć, gdzie dostanie pomoc psychologa, pedagoga lub instytucji spoza szkoły.
6. Udział uczniów. UNESCO wskazuje, że w krajach o skutecznej polityce uczniowie, a zwłaszcza świadkowie przemocy, mają realny wpływ na zasady i reakcję. Jednym z narzędzi jest ankieta o hejcie i cyberprzemocy w szkole.
7. Przywództwo polityczne. Za ograniczanie przemocy w szkole powinny odpowiadać także władze krajowe i lokalne, a nie tylko pojedyncze szkoły.
8. Przepisy i ramy prawne. W komunikacie z 2024 roku UNESCO podaje, że tylko 32 państwa (16%) mają kompletne ramy prawne przeciw przemocy w szkole.

UNESCO podkreśla też potrzebę regularnego zbierania danych. Według opracowania z 2019 roku samo okazjonalne badanie nie wystarcza do rzetelnej oceny, a wskaźnik 4.a.2 w Celach Zrównoważonego Rozwoju (SDG, czyli celach ONZ na rok 2030) mierzy odsetek uczniów zastraszanych w ciągu ostatnich 12 miesięcy, z podziałem na płeć. Porównywalne dane istnieją dziś dla 190 krajów i terytoriów.

Co te dane mówią o polskiej szkole?

W dokumentach UNESCO, które tu opisujemy, nie sprawdzaliśmy danych dla samej Polski, dlatego nie podajemy dla niej liczb z tych źródeł. Polskie dane pochodzą z badań NASK, czyli państwowego instytutu badawczego.

Opublikowany w 2025 roku raport NASK „Agresja i przemoc seksualna w internecie” oparty jest na ankiecie online wśród 3937 uczniów w wieku 14-18 lat ze 160 szkół we wszystkich województwach, w roku szkolnym 2023/2024. Wyniki ważono według płci i wieku na podstawie danych GUS.

• 44,1% badanych poczuło się bezpośrednio skrzywdzonych przez innych użytkowników internetu.
• 45,5% doświadczyło w ostatnim roku przynajmniej jednej formy cyberagresji o charakterze seksualnym.
• Tylko 23,5% poszkodowanych znało sprawcę. Wśród nich najczęściej wskazywano kolegów lub koleżanki ze szkoły (24,0%).
• Spośród osób poszkodowanych cyfrową przemocą seksualną komuś o swoim najbardziej krzywdzącym doświadczeniu powiedziało 29,3%, a 70,7% zostawiło je tylko dla siebie. Wśród tych, które się komuś zwierzyły, najczęściej wybierano przyjaciół (49,1%), rzadziej rodziców i opiekunów (23,4%).
• Jedna trzecia poszkodowanych (33,4%) odczuwała dyskomfort przy korzystaniu z technologii cyfrowych, a 24,3% ograniczyło jej używanie.

Liczby te dotyczą starszej młodzieży i przemocy w internecie, ale kierunek jest zgodny z wnioskami UNESCO: najtrudniej jest zobaczyć to, o czym uczniowie nie mówią dorosłym, a w badaniu NASK nawet ci, którzy się zwierzyli, robili to najczęściej przed rówieśnikami. Dlatego w szkole potrzebne są znane zasady zgłaszania, o których piszemy też w tekście o hejcie na grupie klasowej po lekcjach.

Starsze badanie NASK „Nastolatki 3.0” (opis na gov.pl, publikacja z grudnia 2023 roku) podaje, że prawie 40% nastolatków było wyzywanych w internecie, a około 25% wyśmiewanych lub poniżanych. Odsetek osób uważających, że ci, którzy obrażają innych w sieci, nie ponoszą kary, wzrósł z 36% w 2018 roku do 51,3% w 2022 roku. Opis nie podaje roku zbierania danych ani liczby respondentów w bieżącej edycji, więc traktujemy te liczby jako orientacyjne.

Rodzice mogą nie wiedzieć o problemie. Według tego samego opisu prawie 60% rodziców uważa, że ich dzieci nie doświadczyły przemocy w sieci, co nie zgadza się z tym, co mówią sami nastolatkowie. Więcej o rozpoznawaniu sygnałów piszemy w tekście Cyberprzemoc wśród nastolatków: jak rozpoznać, że dziecko jest ofiarą.

Jak czytać te dane i czego one nie pokazują?

Liczby UNESCO są cenne, ale trzeba je czytać ostrożnie. Dziennikarz, nauczyciel czy student, który się na nie powołuje, powinien znać kilka ograniczeń.

To nie są dane jednego roku.
Opracowanie z 2019 roku łączy badania z różnych lat, a trendy obejmują okres 2002-2017. Komunikat z 2024 roku powtarza i uzupełnia te wartości, ale nie opisuje metody nowego pomiaru, więc nie traktujemy go jako osobnego badania.

Badania pytają inaczej.
GSHS i HBSC różnią się grupą wiekową, okresem, którego dotyczy pytanie, i sposobem opisu zastraszania. Dlatego 32% UNESCO i 11% z badania WHO nie są wprost porównywalne i nie dowodzą, że w Europie jest trzy razy mniej przemocy.

Dane pochodzą od uczniów.
To ich własne zgłoszenia w ankietach, a nie statystyka zdarzeń zgłoszonych policji czy szkole. Część uczniów może nie chcieć mówić o doświadczeniach, część może je przeceniać lub niedoceniać.

Średnie ukrywają różnice.
Wartości regionalne to średnie z krajów, w których badanie było dostępne. Nie każdy region ma tyle samo krajów w próbie, więc nie wolno przenosić liczby regionu na pojedynczą szkołę.

Cyberprzemoc jest trudniej mierzyć.
Według UNESCO ten problem rośnie, ale rzetelne, porównywalne liczby są nowsze i mniej liczne niż dla przemocy w szkole. Liczba „około jednego dziecka na dziesięciu” to rząd wielkości, a nie dokładny pomiar.

Nie podajemy liczb, których nie udało się nam sprawdzić w dokumentach źródłowych. Jeśli ktoś cytuje inne wartości z raportu UNESCO, warto otworzyć jego oryginał.

Jak wykorzystać te dane w swojej szkole?

Dane z UNESCO nie zastąpią obserwacji własnej szkoły. Mogą jednak pomóc w rozmowie z radą pedagogiczną, rodzicami i uczniami.

1. Zacznijcie od własnych liczb. Anonimowa ankieta pokaże, czy skala u Was jest podobna do podawanej przez UNESCO. Wzór pytań znajdziecie w naszym tekście o ankiecie.
2. Sprawdźcie, czy uczniowie wiedzą, komu zgłosić przemoc. Wyniki NASK pokazują, że większość osób poszkodowanych cyfrową przemocą seksualną zostawia to doświadczenie dla siebie.
3. Przejrzyjcie zasady szkoły według ośmiu kierunków UNESCO i wskażcie braki.
4. Wybierzcie program lub metodę sprawdzoną w badaniach. Możecie skorzystać z porównania programów.
5. Zaplanujcie szkolenie dla nauczycieli, w tym z rozpoznawania przemocy w sieci.
6. Powtórzcie badanie po roku. Tylko wtedy zobaczycie, czy działania przynoszą efekt.

Warto pamiętać też o skutkach dla nauki. Jak przemoc łączy się z ocenami i nieobecnościami, opisujemy w tekście o badaniach PISA i innych analizach. Gdy wiadomo już o konkretnym profilu w sieci, który publikuje zdjęcia uczniów, pomocny będzie tekst o profilach spotted.

Podsumowanie: co warto zapamiętać z raportów UNESCO?

Prawie co trzeci uczeń na świecie doświadcza przemocy rówieśniczej, a około jedno dziecko na dziesięciu cyberprzemocy. W Europie odsetek zastraszanych jest niższy niż w Afryce czy na Bliskim Wschodzie, ale nadal dotyczy co czwartego ucznia według danych z 2019 roku. Dane WHO z lat 2021-2022 pokazują, że cyberprzemoc wśród nastolatków w Europie rosła.

Jednocześnie prawie połowa krajów z danymi odnotowała spadek przemocy w szkole, więc skuteczne działanie jest możliwe. UNESCO wskazuje na jasne zasady, zgłaszanie, wsparcie, szkolenie nauczycieli i udział uczniów. Ten wpis nie zastępuje porady prawnika ani psychologa, a liczby traktujcie jako rząd wielkości, a nie dokładny pomiar.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli Wy lub ktoś z Waszych bliskich doświadcza przemocy w szkole lub w sieci, nie zostawajcie z tym sami. Dzieci i młodzież powinny od razu powiedzieć o tym zaufanemu dorosłemu: rodzicowi, wychowawcy, pedagogowi.

Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga przygotować zgłoszenia, prowadzi je do końca, pomaga zabezpieczyć materiał i kieruje do prawnika lub psychologa. Kontakt: 222 900 142, biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

• 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży,
• 116 123 - telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym,
• 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci,
• 112 - zagrożenie życia lub zdrowia.

Najczęściej zadawane pytania

1. Ilu uczniów na świecie doświadcza przemocy rówieśniczej według UNESCO?
Według opracowania UNESCO z 2019 roku 32% uczniów było zastraszanych przez rówieśników w szkole w ostatnim miesiącu. To prawie co trzeci uczeń. Dane pochodzą z badań obejmujących 144 państwa i terytoria.

2. Ile dzieci doświadcza cyberprzemocy według UNESCO?
UNESCO podaje, że cyberprzemoc dotyka około jednego dziecka na dziesięciu. Liczba pojawiła się w opracowaniu z 2019 roku i w komunikacie z 2024 roku. To rząd wielkości, a nie dokładny pomiar.

3. W którym regionie świata zastraszanie w szkole jest najczęstsze?
Według UNESCO (2019) najwyższy odsetek zastraszanych uczniów odnotowano w Afryce Subsaharyjskiej, 48,2%. Najniższy w Ameryce Środkowej, 22,8%. W Europie wynosił 25%.

4. Jakie formy przemocy w szkole są najczęstsze?
W większości regionów najczęstsze jest zastraszanie fizyczne. W Ameryce Północnej i Europie przeważa zastraszanie psychologiczne. Przemoc fizyczna jest częstsza wśród chłopców, a psychologiczna wśród dziewcząt.

5. Z jakich powodów uczniowie są najczęściej zastraszani?
Według raportu UNESCO z 2019 roku najczęstszym powodem jest wygląd fizyczny. Na drugim miejscu jest rasa, narodowość lub kolor skóry. Najbardziej narażone są dzieci postrzegane jako inne od reszty.

6. Czy przemoc w szkołach na świecie maleje?
W latach 2002-2017 w 71 krajach i terytoriach z danymi z kilku lat odsetek zastraszanych spadł w 35, nie zmienił się istotnie w 23 i wzrósł w 13. Dane o cyberprzemocy w Europie pokazują natomiast wzrost.

7. Co mówi WHO o cyberprzemocy wśród nastolatków w Europie?
Raport HBSC z 2024 roku, oparty na badaniu 2021/2022, podaje, że cyberprzemocy doświadczyło 15% nastolatków w 44 krajach i regionach. W 2018 roku odsetki były niższe, zarówno wśród chłopców, jak i dziewcząt.

8. Jakie skutki ma zastraszanie dla uczniów?
Dzieci często zastraszane trzy razy częściej czują się odrzucone w szkole i ponad dwa razy częściej opuszczają lekcje. UNESCO podaje też, że mają dwa razy większe ryzyko silnej samotności, bezsenności i myśli samobójczych.

9. Jakie zalecenia ma UNESCO dla szkół i państw?
UNESCO wymienia osiem kierunków: bezpieczną atmosferę, zgłaszanie i monitorowanie, programy oparte na dowodach, szkolenie nauczycieli, wsparcie dla uczniów, udział uczniów, przywództwo polityczne oraz przepisy. Szczegóły opisujemy w tekście.

10. Ile państw ma pełne przepisy przeciw przemocy w szkole?
Według komunikatu UNESCO z 6 listopada 2024 roku kompletne ramy prawne ma 32 państwa, czyli 16%. W tekście nie oceniamy przepisów polskich, tylko przytaczamy dane UNESCO.

11. Kiedy przypada Międzynarodowy Dzień przeciw Przemocy i Zastraszaniu w Szkole?
Obchodzi się go w pierwszy czwartek listopada. UNESCO ustanowiło go w 2019 roku, a w 2026 roku przypada na 5 listopada. To dobry moment na rozmowę o zasadach szkoły.

12. Czy dane UNESCO dotyczą Polski?
Opisane opracowania obejmują wiele państw, a my nie sprawdzaliśmy w nich osobnych danych dla Polski. Dla Polski podajemy wyniki badań NASK, na przykład z roku szkolnego 2023/2024.

13. Jak nauczyciel może zacytować dane UNESCO w swojej pracy?
Warto podać nazwę opracowania, rok i organizację, a przy porównaniach zaznaczyć różnice metod badań. Liczby z różnych badań, na przykład UNESCO i WHO, nie są wprost porównywalne.

Źródła

• UNESCO, 2019: Ending school bullying: Focus on the Arab States and North Africa
• UNESCO, 2019: Behind the numbers: ending school violence and bullying
• UNESCO, 2024: Violence and bullying in schools: UNESCO calls for better protection of students
• ONZ News, 2019: Report on school violence and bullying (podsumowanie raportu UNESCO)
• UNESCO, 2026: International Day against Violence and Bullying at School, including Cyberbullying
• WHO Europa, 2024: One in six school-aged children experiences cyberbullying
• WHO Europa, 2024: A focus on adolescent peer violence and bullying in Europe, central Asia and Canada (HBSC, tom 2)
• NASK, 2025: Agresja i przemoc seksualna w internecie
• gov.pl (NASK), 2023: Młodzież w internecie: raport Nastolatki 3.0

A jak to wygląda w Waszej szkole? Napiszcie w komentarzu

Chcemy dowiedzieć się, jak te dane mają się do Waszych doświadczeń. Czy w Waszej szkole uczniowie wiedzą, komu zgłosić przemoc, i czy ktoś kiedykolwiek sprawdzał, jak często do niej dochodzi? Czego z wymienionych ośmiu kierunków UNESCO Waszym zdaniem najbardziej brakuje polskim szkołom? Prosimy, żeby w komentarzach nie podawać nazwisk ani danych innych osób.