Publikacja zrzutów prywatnej rozmowy - czy wolno ujawniać cudze wiadomości?

Zrzut ekranu z prywatnej rozmowy robi się w dwie sekundy. Równie szybko trafia na grupę, do relacji albo pod wpis z podpisem „zobaczcie, co do mnie napisał”. Osoba, która pisała te słowa do jednego odbiorcy, nagle czyta je razem z setkami obcych ludzi.

Co do zasady nie wolno publikować cudzych wiadomości bez zgody ich autora. Prywatną korespondencję chroni Konstytucja, Kodeks cywilny, prawo autorskie i przepisy o danych osobowych. Są jednak sytuacje, w których pokazanie rozmowy jest dozwolone, przede wszystkim wtedy, gdy bronicie własnych praw. Poniżej wyjaśniamy, gdzie przebiega granica i co zrobić, gdy ktoś ją przekroczył.

W skrócie

• Tajemnica korespondencji jest dobrem osobistym wymienionym wprost w art. 23 Kodeksu cywilnego. To publikujący musi wykazać, że działał zgodnie z prawem, a nie osoba, której wiadomości ujawniono.
• Udział w rozmowie daje prawo do jej przeczytania i zachowania. Nie daje prawa do pokazania jej wszystkim.
• Art. 82 prawa autorskiego wbrew obiegowej opinii chroni adresata korespondencji, a nie nadawcę. Nadawcę chroni Kodeks cywilny.
• Przekazanie zrzutów policji, sądowi, prawnikowi, szkole albo pracodawcy w celu obrony własnych praw jest zwykle dozwolone. Publikacja „dla wszystkich” wymaga znacznie mocniejszego uzasadnienia.
• Rozmowy przez komunikator prowadzi 85% dorosłych użytkowników internetu w Polsce (CBOS, badanie z maja 2026 roku), a 12,3% nastolatków doświadczyło rozpowszechniania kompromitujących materiałów na swój temat (NASK, „Nastolatki 3.0”, badanie z 2022 roku).
• Jeśli to Wasze wiadomości trafiły do sieci: zabezpieczcie dowody, wezwijcie do usunięcia, zgłoście treść w serwisie, a w razie odmowy sięgnijcie po drogę prawną.

Czy wolno opublikować zrzut prywatnej rozmowy?

W większości sytuacji nie, jeśli druga strona się na to nie zgodziła. Prywatna rozmowa jest chroniona na kilku poziomach jednocześnie. Każdy z nich działa trochę inaczej i daje inne narzędzia, dlatego warto je rozróżniać.

Punkt wyjścia stanowi art. 49 Konstytucji, który zapewnia wolność i ochronę tajemnicy komunikowania się. Art. 47 chroni z kolei życie prywatne, cześć i dobre imię. Te zasady przekładają się na konkretne przepisy, z których korzysta się w sporze z osobą publikującą.

Podstawa	Co chroni	Kogo chroni	Czego można żądać
Art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego	Tajemnicę korespondencji, prywatność, cześć	Każdego uczestnika rozmowy, w tym nadawcę	Zaniechania, usunięcia skutków, przeprosin, zadośćuczynienia
Art. 82 i 83 prawa autorskiego	Korespondencję przed rozpowszechnianiem	Adresata, a po jego śmierci bliskich przez 20 lat	Zaniechania, usunięcia skutków, zadośćuczynienia przy winie
RODO	Dane osobowe widoczne na zrzucie	Każdą osobę, którą da się rozpoznać	Usunięcia danych, skargi do Prezesa UODO, odszkodowania
Art. 81 prawa autorskiego	Wizerunek, na przykład zdjęcie profilowe	Osobę widoczną na zdjęciu	Zaniechania i usunięcia skutków

Źródło: opracowanie własne na podstawie Kodeksu cywilnego, ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz rozporządzenia 2016/679 (RODO). Stan prawny: październik 2026 roku.

Tajemnica korespondencji jako dobro osobiste

Art. 23 Kodeksu cywilnego wymienia dobra osobiste człowieka. Obok zdrowia, czci, nazwiska i wizerunku jest tam wprost tajemnica korespondencji. Przepis powstał w czasach listów papierowych, ale obejmuje każdą formę porozumiewania się: e-mail, SMS, czat w komunikatorze, wiadomość głosową.

Kto musi się tłumaczyć.
Art. 24 pozwala żądać zaniechania działania, „chyba że nie jest ono bezprawne”. W praktyce oznacza to, że naruszenie uważa się za bezprawne, dopóki publikujący nie wykaże czegoś innego, na przykład zgody albo działania w obronie uzasadnionego interesu. Pokrzywdzony pokazuje tylko, że jego rozmowa została ujawniona.

Czego można żądać.
Usunięcia wpisu i zaprzestania dalszych publikacji. Oświadczenia odpowiedniej treści, czyli zwykle przeprosin w tym samym miejscu, w którym pojawił się zrzut. Do tego zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty na cel społeczny, o których mówi art. 448. Jeśli publikacja spowodowała stratę finansową, na przykład utratę zlecenia, można dochodzić odszkodowania.

Ile jest czasu.
Roszczenia majątkowe o naprawienie szkody przedawniają się co do zasady po trzech latach od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia (art. 442¹ Kodeksu cywilnego). Żądanie usunięcia wpisu i przeprosin nie ma charakteru majątkowego. Mimo to nie warto zwlekać, bo z czasem trudniej o dowody.

Art. 82 prawa autorskiego: kogo naprawdę chroni?

Ten przepis jest często przywoływany błędnie. Jego treść brzmi: jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej woli, rozpowszechnianie korespondencji w okresie dwudziestu lat od jej śmierci wymaga zezwolenia małżonka, a w jego braku kolejno zstępnych, rodziców lub rodzeństwa.

Wynikają z tego trzy rzeczy. Po pierwsze, przepis mówi o adresacie, czyli o osobie, która wiadomość otrzymała. Po drugie, dotyczy głównie sytuacji po śmierci adresata i wskazuje, kto z rodziny decyduje wtedy o publikacji. Po trzecie, art. 83 pozwala dochodzić roszczeń za rozpowszechnianie korespondencji „bez wymaganego zezwolenia osoby, do której została skierowana”, czyli potwierdza, że za życia decyduje sam adresat.

Co to oznacza w praktyce.
Jeśli ktoś trzeci, na przykład znajomy, któremu przesłaliście rozmowę, opublikuje wiadomości skierowane do Was, możecie powołać się na art. 82 i 83. Jeśli natomiast to adresat pokazuje światu wiadomość, którą dostał, nadawca nie skorzysta z art. 82. Skorzysta z art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego, które chronią obie strony rozmowy.

Sama wiadomość rzadko jest utworem w rozumieniu prawa autorskiego. Zdarza się to przy dłuższych, twórczych tekstach, wierszach czy listach o literackim charakterze. Wtedy dochodzi jeszcze ochrona autorska, ale w typowym sporze o zrzut z czatu nie ma ona znaczenia.

Dane osobowe na zrzucie ekranu

Zrzut rozmowy prawie zawsze zawiera dane osobowe. Zgodnie z art. 4 RODO są nimi wszystkie informacje o osobie, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować. Imię i nazwisko, nazwa użytkownika, zdjęcie profilowe, numer telefonu w nagłówku, ale też sama treść: gdzie ktoś pracuje, na co choruje, z kim się spotyka.

Wyjątek domowy.
RODO nie stosuje się do przetwarzania danych przez osobę fizyczną „w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze” (art. 2 ust. 2 lit. c). Motyw 18 rozporządzenia zalicza do nich korespondencję, przechowywanie adresów i podtrzymywanie więzi społecznych. Przechowywanie zrzutu w telefonie albo pokazanie go przyjaciółce mieści się w tym wyjątku.

Publikacja to coś innego.
Wpis widoczny dla nieograniczonego kręgu odbiorców trudno uznać za czynność domową. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 14 lutego 2019 roku w sprawie C-345/17 uznał, że udostępnienie danych w internecie nieograniczonej liczbie osób nie mieści się w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze. Osoba, która publikuje cudze dane w otwartym profilu, może więc sama stać się administratorem danych i potrzebuje podstawy prawnej z art. 6 RODO.

Dane szczególnie chronione.
Art. 9 RODO obejmuje wzmocnioną ochroną informacje o zdrowiu, seksualności i orientacji seksualnej, poglądach politycznych czy przekonaniach religijnych. Jeśli w ujawnionej rozmowie ktoś pisał o diagnozie, terapii albo swoim związku, naruszenie jest poważniejsze, a argumenty za usunięciem treści mocniejsze.

„To moja rozmowa, więc mogę ją pokazać”. Skąd to nieporozumienie?

Wiele osób zakłada, że wiadomość po dostarczeniu staje się własnością odbiorcy. Odbiorca rzeczywiście może ją przeczytać, zachować i wykorzystać jako dowód. Nie popełnia też przestępstwa z art. 267 Kodeksu karnego, bo ten przepis dotyczy osób, które uzyskały dostęp do informacji dla nich nieprzeznaczonej, na przykład po włamaniu na cudze konto.

To jednak nie kończy sprawy. Brak przestępstwa nie oznacza zgody prawa na publikację. Nadawca pisał do jednej, wybranej osoby i miał prawo oczekiwać, że rozmowa pozostanie między nimi. Ujawnienie jej szerszemu gronu narusza tajemnicę korespondencji w rozumieniu prawa cywilnego.

Znaczenie ma krąg odbiorców.
Pokazanie rozmowy zaufanej osobie, żeby się poradzić, to zwykła sytuacja życiowa. Wklejenie zrzutu na grupę klasową, do relacji albo pod publiczny wpis to rozpowszechnianie. Im szerszy krąg i im bardziej prywatna treść, tym trudniej obronić publikację.

Znaczenie ma też sposób zdobycia rozmowy.
Jeżeli ktoś wszedł bez uprawnienia na cudze konto i stamtąd skopiował wiadomości, w grę wchodzi art. 267 Kodeksu karnego. Grozi za to grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Tej samej karze podlega ujawnienie tak zdobytej informacji innej osobie. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Kiedy publikacja uczestnika rozmowy może być przestępstwem.
Wtedy, gdy łączy się z czymś więcej. Dopisanie do zrzutu nieprawdziwych zarzutów może być zniesławieniem, a obelżywy komentarz zniewagą. Różnice między nimi opisaliśmy w tekście o zniesławieniu i zniewadze w internecie. Uporczywe publikowanie kolejnych fragmentów rozmów, które istotnie narusza prywatność, może wypełniać znamiona nękania z art. 190a. Rozpowszechnienie bez zgody wizerunku nagiej osoby, na przykład zdjęcia przesłanego w rozmowie, to osobne przestępstwo z art. 191a, zagrożone karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.

Kiedy ujawnienie cudzych wiadomości jest dozwolone?

Ochrona korespondencji nie jest bezwzględna. Sąd ocenia każdą sprawę osobno i waży prywatność jednej strony z prawami drugiej. Można jednak wskazać sytuacje, w których ujawnienie zwykle się broni.

Zgoda drugiej strony

Najprostszy przypadek. Zgoda powinna dotyczyć konkretnej rozmowy i konkretnego miejsca publikacji. Najlepiej mieć ją na piśmie, choćby w wiadomości: „Zgadzam się, żebyś opublikowała naszą rozmowę z 3 marca na swoim profilu”. Zgoda na pokazanie rozmowy jednej osobie nie oznacza zgody na publikację w sieci.

W rozmowie grupowej potrzebna jest zgoda wszystkich osób, których wypowiedzi widać na zrzucie. Zgoda administratora grupy tego nie zastępuje.

Obrona własnych praw przed właściwym adresatem

To najważniejszy wyjątek. Jeśli ktoś Wam grozi, nęka Was, obraża albo nie wywiązuje się z umowy, macie prawo pokazać jego wiadomości tam, gdzie szuka się ochrony. Przekazanie zrzutów w takim celu nie jest bezprawnym naruszeniem tajemnicy korespondencji.

• policji i prokuraturze przy zawiadomieniu o przestępstwie,
• sądowi jako dowód w sprawie,
• adwokatowi, radcy prawnemu albo organizacji, która pomaga Wam w sprawie,
• dyrekcji szkoły, wychowawcy lub pedagogowi, gdy sprawa dotyczy uczniów,
• pracodawcy, gdy wiadomości dotyczą mobbingu albo molestowania w pracy,
• serwisowi, w którym zgłaszacie naruszenie.

Art. 304 Kodeksu postępowania karnego mówi wręcz o społecznym obowiązku zawiadomienia o przestępstwie ściganym z urzędu. Prezes UODO w sprawozdaniu za 2024 rok opisał sprawę, w której uznał, że przekazanie danych sąsiada organom administracji w celu zgłoszenia nieprawidłowości nie narusza przepisów o ochronie danych. Ta sama logika dotyczy zrzutów rozmów przekazywanych właściwym instytucjom.

Dwa warunki.
Adresat musi być właściwy, czyli taki, który może sprawą się zająć. Zakres musi być niezbędny, czyli obejmować te fragmenty, które mają związek ze sprawą. Jak przygotować materiał, żeby był przydatny, opisaliśmy w tekście o zabezpieczaniu dowodów hejtu.

Publiczna odpowiedź na publiczny zarzut

Trudniejsza sytuacja. Ktoś publicznie zarzuca Wam kłamstwo, oszustwo albo nieuczciwość, a Wy macie rozmowę, która pokazuje, że było inaczej. Obrona dobrego imienia jest uzasadnionym interesem i może usprawiedliwić ujawnienie fragmentu korespondencji.

Taka publikacja broni się tylko wtedy, gdy jest proporcjonalna. Pokazujecie wyłącznie fragment, który odnosi się do zarzutu. Zakrywacie dane osób trzecich i wszystko, co nie ma związku ze sprawą. Publikujecie tam, gdzie padł zarzut, a nie w dziesięciu innych miejscach. Nie dopisujecie ocen ani wyzwisk.

Jeśli zarzut padł w wiadomości prywatnej albo w wąskim gronie, publiczna odpowiedź ze zrzutami będzie zwykle przesadą. Zanim cokolwiek opublikujecie, sprawdźcie, czy tego samego celu nie da się osiągnąć spokojnym oświadczeniem bez cytowania rozmowy.

Interes publiczny i osoby publiczne

Wiadomości polityka, urzędnika czy osoby kierującej dużą organizacją mogą dotyczyć spraw ważnych dla ogółu. Wskazówką jest art. 14 ust. 6 prawa prasowego: nie wolno bez zgody publikować informacji z prywatnej sfery życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio z działalnością publiczną danej osoby.

Ten wyjątek jest wąski. Dotyczy działalności publicznej, a nie całego życia osoby znanej. Rozmowa radnego o przetargu to co innego niż jego rozmowa z żoną. Zwykła ciekawość odbiorców nie jest interesem publicznym.

Cztery pytania przed publikacją

1. Czy mam zgodę wszystkich osób, których wypowiedzi widać na zrzucie?
2. Jeśli nie mam zgody: jakie moje prawo chronię i czy da się je ochronić bez publikacji, na przykład przez zgłoszenie do instytucji?
3. Czy pokazuję tylko to, co niezbędne, i czy zakryłem dane osób trzecich?
4. Czy krąg odbiorców odpowiada celowi, czy jest znacznie szerszy?

Jeżeli na drugie pytanie odpowiedź brzmi „da się”, publikacja najpewniej nie jest potrzebna. Jeżeli celem jest zawstydzenie drugiej osoby, a nie ochrona własnych praw, żaden z wyjątków nie zadziała.

Czy zamazanie nazwiska na zrzucie wystarczy?

Zamazanie nazwiska pomaga, ale często nie wystarcza. Liczy się to, czy odbiorcy potrafią rozpoznać osobę, a nie to, czy jej nazwisko widać. W małej społeczności, takiej jak klasa, zakład pracy czy grupa mieszkańców osiedla, wystarczy charakterystyczny sposób pisania, zdjęcie profilowe albo jeden szczegół z treści.

Dotyczy to obu warstw ochrony. Dane osobowe to także informacje pozwalające zidentyfikować kogoś pośrednio. Tajemnica korespondencji jest naruszona również wtedy, gdy nadawcę rozpoznaje tylko część odbiorców, na przykład wspólni znajomi.

Co trzeba zakryć, jeśli macie podstawę do pokazania rozmowy.

1. Imię, nazwisko i nazwę użytkownika w nagłówku rozmowy oraz przy każdej wiadomości.
2. Zdjęcie profilowe, także miniatury przy dymkach.
3. Numer telefonu, adres e-mail, adres zamieszkania, nazwę szkoły lub firmy.
4. Imiona i dane osób trzecich, o których mowa w rozmowie.
5. Zdjęcia, nagrania i załączniki widoczne w rozmowie.
6. Szczegóły, po których łatwo kogoś rozpoznać: rzadki zawód, nazwę małej miejscowości, datę zdarzenia znanego w okolicy.

Zakrywajcie nieprzezroczystym prostokątem, a nie rozmyciem lub pisakiem w telefonie. Półprzezroczyste zamazanie często da się odczytać po rozjaśnieniu obrazu. Sprawdźcie też podpis pod wpisem, bo zdarza się, że autor starannie zakrywa nazwisko na zrzucie, a potem podaje je w opisie.

Jeżeli ktoś opublikował razem z rozmową Wasz adres albo numer telefonu, sytuacja jest poważniejsza. Opisaliśmy ją osobno w tekście o doxingu, czyli ujawnianiu cudzych danych w sieci.

Ktoś opublikował Wasze wiadomości. Co zrobić po kolei?

Pierwsza reakcja to zwykle wstyd i chęć natychmiastowej odpowiedzi. To zrozumiałe. Wiadomość pisana do jednej osoby brzmi inaczej, gdy czytają ją obcy. Nie zrobiliście nic złego, pisząc prywatnie w prywatnej rozmowie. Zaufanie złamała osoba, która tę rozmowę ujawniła.

1. Zabezpieczcie dowody. Zróbcie zrzut wpisu z widocznym adresem, nazwą konta, datą i godziną. Zapiszcie link. Zanotujcie, kto Was o wpisie poinformował i ile osób go widziało, jeśli serwis to pokazuje. Zachowajcie oryginalną rozmowę w swoim telefonie.
2. Nie odpowiadajcie publicznie zrzutami. Opublikowanie „swojej wersji” z kolejnymi fragmentami rozmowy naraża Was na te same zarzuty i przedłuża zainteresowanie sprawą.
3. Wezwijcie autora do usunięcia. Krótko, rzeczowo, z terminem. Wzór znajdziecie niżej.
4. Zgłoście treść w serwisie. Wybierzcie kategorię dotyczącą prywatności, nękania albo treści niezgodnych z prawem.
5. Poproście administratora grupy lub strony. Jeśli zrzut pojawił się na grupie, administrator może usunąć wpis szybciej niż serwis.
6. Rozważcie drogę prawną. Żądanie usunięcia danych, skarga do Prezesa UODO, pozew o ochronę dóbr osobistych, a w poważniejszych sprawach zawiadomienie policji.

Wzór wezwania do usunięcia wpisu

„W dniu [data] opublikował(a) Pan(i) pod adresem [link] zrzuty mojej prywatnej korespondencji. Nie wyrażałem(am) na to zgody. Publikacja narusza moje dobra osobiste, w tym tajemnicę korespondencji (art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego), oraz ujawnia moje dane osobowe. Wzywam do usunięcia wpisu i wszystkich jego kopii do dnia [data, np. za 3 dni] oraz do zaprzestania dalszego rozpowszechniania tej korespondencji. Po bezskutecznym upływie terminu skorzystam z przysługujących mi środków prawnych.”

Wezwanie wyślijcie w sposób, który zostawia ślad: e-mailem albo wiadomością w komunikatorze. Zachowajcie potwierdzenie wysłania. Nie groźcie, nie oceniajcie, nie wchodźcie w dyskusję o tym, kto miał rację w samej rozmowie.

Zgłoszenie w serwisie

Serwisy, które przechowują treści użytkowników, muszą przyjmować zgłoszenia treści niezgodnych z prawem. Wynika to z art. 16 aktu o usługach cyfrowych. Zgłoszenie powinno zawierać cztery elementy: uzasadnienie, dlaczego treść jest nielegalna, dokładny adres URL, imię i nazwisko oraz adres e-mail zgłaszającego, a także oświadczenie, że zgłoszenie składacie w dobrej wierze.

Wzór uzasadnienia.
„Wpis zawiera zrzuty mojej prywatnej korespondencji opublikowane bez mojej zgody. Narusza to tajemnicę korespondencji chronioną art. 23 i 24 polskiego Kodeksu cywilnego oraz ujawnia moje dane osobowe: [wymienić, np. imię i nazwisko, zdjęcie, informacje o zdrowiu]. Proszę o usunięcie treści.”

Serwis ma obowiązek potwierdzić otrzymanie zgłoszenia i poinformować o decyzji. Jeśli odmówi, możecie się odwołać w wewnętrznym systemie skarg platformy, który zgodnie z art. 20 tego samego aktu musi być dostępny co najmniej przez sześć miesięcy od decyzji. Ścieżki zgłoszeń w konkretnych serwisach opisaliśmy w tekstach o Facebooku i Messengerze oraz o TikToku i Instagramie.

Żądanie usunięcia danych i skarga do Prezesa UODO

Art. 17 RODO daje prawo żądania usunięcia danych przetwarzanych niezgodnie z prawem. Żądanie kierujecie do administratora, czyli do osoby lub podmiotu, który dane opublikował, a także do serwisu. Zgodnie z art. 12 ust. 3 odpowiedź powinna przyjść bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w ciągu miesiąca.

Jeśli żądanie zostanie zignorowane albo odpowiedź Was nie zadowoli, możecie złożyć skargę. Urząd Ochrony Danych Osobowych wyjaśnia, że skargę składa się w postaci papierowej albo elektronicznej, po wcześniejszym zwróceniu się do administratora, i że warto dołączyć dowody. W skardze nie można żądać nałożenia kary pieniężnej, a odszkodowania dochodzi się przed sądem.

Trzeba uczciwie zaznaczyć ograniczenie tej drogi. Gdy publikującym jest osoba prywatna, urząd najpierw ocenia, czy RODO w ogóle ma zastosowanie. Wyjątek dla wolności wypowiedzi z art. 17 ust. 3 również bywa podnoszony. Dlatego w sporach między osobami prywatnymi skuteczniejszy bywa pozew o ochronę dóbr osobistych.

Pozew i zawiadomienie policji

Pozew o ochronę dóbr osobistych składa się do sądu okręgowego, co wynika z art. 17 Kodeksu postępowania cywilnego. Można w nim żądać usunięcia wpisu, przeprosin i zadośćuczynienia, a także wnieść o zabezpieczenie, czyli o tymczasowy nakaz usunięcia treści na czas procesu. To sprawa, w której pomoc prawnika jest bardzo wskazana.

Policję warto zawiadomić, gdy publikacji towarzyszą groźby, gdy rozmowa pochodzi z włamania na konto, gdy ujawniono intymne zdjęcia albo gdy publikacje powtarzają się i tworzą ciąg nękania. Sytuację, w której robi to były partner lub była partnerka, omawiamy szerzej w tekście o publikowaniu prywatnych wiadomości po rozstaniu.

Zrzuty rozmów w szkole i wśród nastolatków

W klasie zrzut prywatnej rozmowy potrafi wyrządzić więcej szkody niż obraźliwy komentarz. Zwierzenie napisane przyjaciółce o zauroczeniu, kłopotach w domu albo zdrowiu trafia na grupę i następnego dnia zna je cała szkoła.

Skalę zjawiska pokazuje badanie NASK „Nastolatki 3.0”, zrealizowane jesienią 2022 roku wśród 4984 uczniów. Rozpowszechniania kompromitujących materiałów na swój temat doświadczyło 12,3% badanych. Z rozpowszechnianiem takich materiałów o kimś ze znajomych spotkało się 18,8%. Pytanie nie dotyczyło wyłącznie zrzutów rozmów, ale ujawnione wiadomości mieszczą się w tej kategorii.

Jeśli macie mniej niż 18 lat.
Powiedzcie o sprawie zaufanemu dorosłemu: rodzicowi, wychowawcy, pedagogowi. To nie jest skarżenie. Dorosły może poprosić administratora grupy o usunięcie wpisu, porozmawiać ze szkołą i złożyć zgłoszenie w Waszym imieniu. Możecie też zadzwonić pod numer 116 111.

Jeśli jesteście rodzicami.
Zacznijcie od zabezpieczenia zrzutów i spokojnej rozmowy z dzieckiem, bez oceniania treści jego wiadomości. Potem zgłoście sprawę wychowawcy. O tym, co szkoła może i co musi zrobić, piszemy w tekście o hejcie na grupie klasowej. Wsparcie dla rodziców i nauczycieli jest dostępne pod numerem 800 100 100.

Jeśli to Wy macie czyjś zrzut.
Nie przesyłajcie go dalej, nawet „tylko jednej osobie”. Każde przekazanie powiększa krzywdę i może oznaczać własną odpowiedzialność. Intymnych zdjęć osoby niepełnoletniej nie wolno przesyłać nikomu, także jako dowodu. Taką sprawę zgłasza się policji razem z dorosłym.

Co mówią dane o prywatnych rozmowach w sieci?

Nie istnieje urzędowa statystyka, która liczyłaby publikacje cudzych wiadomości. Sądy nie wyodrębniają takich spraw spośród innych spraw o dobra osobiste, a policja nie prowadzi dla nich osobnej kategorii. Dostępne dane pozwalają jedynie opisać tło.

Według komunikatu CBOS „Korzystanie z internetu w 2026 roku” 82% dorosłych Polaków regularnie korzysta z internetu, a 85% użytkowników rozmawiało w ostatnim miesiącu ze znajomymi przez komunikator. Badanie zrealizowano w maju 2026 roku na próbie 1041 osób. Prywatna korespondencja elektroniczna dotyczy więc zdecydowanej większości dorosłych.

Rośnie też gotowość do upominania się o swoje dane. Ze sprawozdania Prezesa UODO za 2024 rok wynika, że do urzędu wpłynęło wtedy 8056 skarg krajowych, o 16% więcej niż w 2023 roku, gdy było ich 6962. Liczby te obejmują wszystkie skargi, od banków po monitoring u sąsiada. Nie pokazują, ile z nich dotyczyło ujawnionych rozmów.

Dane NASK dotyczą uczniów klas siódmych i ósmych szkół podstawowych oraz pierwszych i drugich klas szkół ponadpodstawowych i opierają się na ich własnych deklaracjach. Mówią o „kompromitujących materiałach”, czyli o kategorii szerszej niż zrzuty rozmów. Wszystkie trzy źródła należy więc czytać jako wskazanie skali zjawisk pokrewnych, a nie jako pomiar samego problemu.

Podsumowanie: prywatna rozmowa pozostaje prywatna także po wysłaniu

Wysłanie wiadomości nie oznacza zgody na jej publikację. Tajemnicę korespondencji chroni Kodeks cywilny, a dane widoczne na zrzucie chroni RODO. Art. 82 prawa autorskiego uzupełnia tę ochronę po stronie adresata. Osoba, która publikuje cudzą rozmowę, musi umieć wskazać zgodę albo ważny, uzasadniony interes.

Takim interesem jest obrona własnych praw, ale realizuje się ją przede wszystkim przed policją, sądem, szkołą, pracodawcą i serwisem. Publiczne pokazanie rozmowy bywa dopuszczalne wyjątkowo, w niezbędnym zakresie i z zakrytymi danymi. Jeśli to Wasze wiadomości zostały ujawnione, macie konkretne narzędzia: wezwanie, zgłoszenie, żądanie usunięcia danych i pozew.

Ten tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady prawnika, który oceni konkretną rozmowę i okoliczności jej ujawnienia.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu
tel. 222 900 142, biuro@usuwaniehejtu.pl. Pomagamy przygotować zgłoszenia i prowadzimy je do końca, pomagamy zabezpieczyć materiał i kierujemy do prawnika lub psychologa. Nie ustalamy tożsamości autorów poza drogą prawną i nie zastępujemy prawnika. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Urząd Ochrony Danych Osobowych
Przy skardze na przetwarzanie danych osobowych, po wcześniejszym żądaniu skierowanym do administratora.

Adwokat lub radca prawny
Przy wezwaniu przedsądowym i pozwie o ochronę dóbr osobistych, szczególnie gdy potrzebny jest szybki nakaz usunięcia treści.

Policja i prokuratura
Przy groźbach, włamaniu na konto, intymnych zdjęciach i powtarzających się publikacjach. W nagłym zagrożeniu życia lub zdrowia: 112.

Telefony pomocowe
116 111 dla dzieci i młodzieży. 116 123 dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym. 800 100 100 dla rodziców i nauczycieli.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy mogę opublikować zrzut rozmowy, w której sam brałem udział?
Udział w rozmowie pozwala ją zachować i wykorzystać jako dowód, ale nie daje prawa do publikacji bez zgody drugiej strony. Tajemnica korespondencji chroni obu uczestników. Wyjątkiem jest między innymi obrona własnych praw w niezbędnym zakresie.

2. Czy publikacja prywatnej korespondencji jest przestępstwem?
Sama publikacja rozmowy przez jej uczestnika zwykle nie jest przestępstwem, tylko naruszeniem dóbr osobistych, za które odpowiada się przed sądem cywilnym. Przestępstwem może być zdobycie rozmowy przez włamanie na konto, dopisanie zniesławiających zarzutów, uporczywe nękanie albo rozpowszechnienie wizerunku nagiej osoby.

3. Kogo chroni art. 82 prawa autorskiego?
Adresata korespondencji, czyli osobę, do której wiadomość była skierowana. Po jego śmierci przez dwadzieścia lat o rozpowszechnianiu decydują kolejno małżonek, zstępni, rodzice lub rodzeństwo. Nadawca korzysta z ochrony Kodeksu cywilnego.

4. Czy wystarczy zamazać imię i nazwisko na zrzucie?
Nie zawsze. Jeśli odbiorcy rozpoznają osobę po zdjęciu profilowym, stylu pisania albo szczegółach z treści, naruszenie nadal istnieje. Zakryć trzeba wszystko, co pozwala ustalić, kto pisał.

5. Czy mogę pokazać zrzuty rozmowy policji albo w sądzie?
Tak. Przekazanie korespondencji organom ścigania, sądowi lub prawnikowi w celu ochrony własnych praw jest dozwolone. Warto przekazać cały istotny wątek, żeby nie powstał zarzut wyrwania słów z kontekstu.

6. Czy wolno wkleić zrzut z grupy klasowej albo firmowej na inny profil?
Rozmowa grupowa też jest korespondencją, tylko z większą liczbą uczestników. Wyniesienie jej poza grupę wymaga zgody osób, których wypowiedzi widać, albo ważnego uzasadnienia. Zgoda administratora grupy nie wystarcza.

7. Ktoś publicznie mnie oczernia. Czy mogę odpowiedzieć zrzutem rozmowy?
Bywa to dopuszczalne, jeśli pokazujecie wyłącznie fragment odnoszący się do zarzutu, zakrywacie dane osób trzecich i publikujecie tam, gdzie padł zarzut. Bezpieczniej jest najpierw wydać krótkie oświadczenie, a zrzuty przekazać prawnikowi lub sądowi.

8. Ile mam czasu na reakcję po publikacji moich wiadomości?
Żądanie usunięcia wpisu i przeprosin można zgłosić w każdym czasie, a roszczenia o naprawienie szkody przedawniają się co do zasady po trzech latach. W praktyce najważniejsze są pierwsze dni, bo wtedy najłatwiej zabezpieczyć dowody i ograniczyć zasięg.

9. Czy serwis musi usunąć zrzut mojej rozmowy?
Serwis musi przyjąć zgłoszenie, rozpatrzyć je i poinformować o decyzji. Usunie treść, jeśli uzna ją za niezgodną z prawem albo ze swoim regulaminem. Od odmowy można się odwołać w wewnętrznym systemie skarg platformy.

10. Czy mogę złożyć skargę do UODO na osobę prywatną?
Można, ale urząd najpierw oceni, czy przepisy o ochronie danych w ogóle mają zastosowanie do tej publikacji. Wcześniej trzeba zwrócić się z żądaniem do osoby, która dane opublikowała. W sporach między osobami prywatnymi często skuteczniejszy jest pozew cywilny.

11. Co zrobić, gdy zrzut usunięto, ale zdążył się rozejść?
Zachowajcie dowody pierwszej publikacji i zgłaszajcie każdą kopię osobno, podając jej adres. Osobę, która opublikowała zrzut jako pierwsza, można wezwać, by sama poprosiła odbiorców o usunięcie kopii. Usunięcie wpisu nie zamyka drogi do przeprosin i zadośćuczynienia.

12. Czy rodzic może opublikować rozmowę dziecka z osobą, która je obraża?
Lepiej tego nie robić. Publiczny wpis ujawnia także dane i wypowiedzi dziecka, a drugą stroną często jest inny niepełnoletni. Zrzuty należy przekazać szkole, a w poważnych sprawach policji.

13. Czy przesłanie zrzutu jednej osobie w wiadomości prywatnej też jest naruszeniem?
Pokazanie rozmowy zaufanej osobie po to, żeby się poradzić, zwykle nie budzi zastrzeżeń. Inaczej jest, gdy zrzut krąży od osoby do osoby, żeby kogoś ośmieszyć. Wtedy każde kolejne przekazanie powiększa naruszenie.

Źródła

• Sejm RP, Internetowy System Aktów Prawnych, 2026: Kodeks cywilny, tekst ujednolicony (art. 23, 24, 442¹, 448)
• Sejm RP, Internetowy System Aktów Prawnych, 2025: Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tekst ujednolicony (art. 78, 81, 82, 83)
• Sejm RP, Internetowy System Aktów Prawnych, 1997: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (art. 47, 49)
• Sejm RP, Internetowy System Aktów Prawnych, 2026: Kodeks karny, tekst ujednolicony (art. 190a, 191a, 212, 216, 267)
• Sejm RP, Internetowy System Aktów Prawnych, 2026: Kodeks postępowania karnego, tekst ujednolicony (art. 304)
• Sejm RP, Internetowy System Aktów Prawnych, 2026: Kodeks postępowania cywilnego, tekst ujednolicony (art. 17, 730)
• Sejm RP, Internetowy System Aktów Prawnych, 2018: Prawo prasowe, tekst ujednolicony (art. 14 ust. 6)
• Parlament Europejski i Rada UE, EUR-Lex, 2016: Rozporządzenie (UE) 2016/679 (RODO): motyw 18, art. 2, 4, 6, 9, 12, 17, 77, 82
• Parlament Europejski i Rada UE, EUR-Lex, 2022: Rozporządzenie (UE) 2022/2065, akt o usługach cyfrowych (art. 16, 20)
• Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, EUR-Lex, 2019: Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 14 lutego 2019 r. w sprawie C-345/17
• Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, 2025: Sprawozdanie z działalności Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w roku 2024 (druk sejmowy nr 1660)
• Urząd Ochrony Danych Osobowych: Masz prawo złożyć skargę do Prezesa UODO
• CBOS, 2026: Korzystanie z internetu w 2026 roku. Komunikat z badań nr 61/2026
• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2023: Nastolatki 3.0. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców

A jak to było u Was? Napiszcie w komentarzu

Czy po prośbie o usunięcie zrzutu autor wpisu zareagował, czy dopiero zgłoszenie w serwisie przyniosło skutek? A jeśli sami staliście przed decyzją, czy pokazać czyjąś wiadomość w swojej obronie: co ostatecznie zdecydowało i czy dziś zrobilibyście to samo? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk ani danych innych osób i nie wklejajcie fragmentów cudzych rozmów.