Uwagi w dzienniku elektronicznym. Jak je pisać, żeby nie zaostrzały konfliktu?

Uwaga w dzienniku elektronicznym trafia do rodzica w kilka sekund, często w środku dnia pracy. Rodzic czyta ją bez tonu głosu, bez kontekstu i bez możliwości dopytania. Jedno słowo oceny potrafi wtedy przesłonić całą informację.

Dobra uwaga opisuje, co się wydarzyło, a nie jaki jest uczeń. Taki wpis trudniej podważyć, łatwiej o nim rozmawiać i rzadziej kończy się wymianą ostrych wiadomości. Poniżej znajdziecie zasady, przykłady przed poprawą i po niej oraz gotowe wzory wiadomości do rodziców.

W skrócie

• Piszcie o faktach: kto, kiedy, co zrobił lub powiedział i jaki był skutek. Oceny charakteru („arogancki”, „leniwa”) zastąpcie opisem zachowania.
• W uwadze nie podawajcie nazwisk innych uczniów. Wpis czyta rodzic jednego dziecka, a dane pozostałych nie są mu potrzebne.
• Dziennik elektroniczny zapisuje historię zmian i ich autorów, a rodzice mają do niego wgląd bez opłat w zakresie dotyczącym ich dzieci. Wynika to z rozporządzenia o dokumentacji przebiegu nauczania (tekst jednolity z 2024 roku).
• W badaniu z 2016 roku 71,3% ze 174 nauczycieli szkół podstawowych uznało, że kontakt telefoniczny i mailowy z rodzicami bez spotkań nie wystarcza (M. Zielińska, Uniwersytet Rzeszowski).
• Sprawy poważne, na przykład przemoc lub hejt, wymagają rozmowy. Uwaga jest wtedy tylko krótkim śladem w dokumentacji, a nie miejscem na pełny opis.

Dlaczego uwaga w dzienniku tak łatwo zaostrza konflikt?

Uwaga to tekst pisany w pośpiechu, zwykle na przerwie i w emocjach. Rodzic odbiera go zupełnie inaczej, niż Wy go napisaliście.

Rodzic nie słyszy tonu.
W rozmowie zdanie „znowu zapomniał zeszytu” można powiedzieć z troską. W dzienniku to samo zdanie brzmi jak zarzut. Tekst nie przenosi życzliwości, jeśli nie wpiszecie jej słowami.

Ocena dotyka dziecka i rodzica jednocześnie.
Słowo „niewychowany” rodzic czyta jako opinię o sobie. Zaczyna wtedy bronić dziecka i siebie, a przestaje zajmować się zdarzeniem.

Wpis zostaje.
Uwagę można pokazać drugiemu rodzicowi, dyrekcji, a czasem całej grupie rodziców w komunikatorze. Zrzut ekranu z ostrą uwagą bywa początkiem sporu, w którym nikt już nie pamięta, od czego się zaczęło. O tym, jak takie spory przenoszą się do sieci, piszemy w tekście o tym, co może i co musi zrobić szkoła, gdy hejt pojawia się na grupie klasowej.

Uczeń też to czyta.
W większości szkół uwagę widzi także sam uczeń. Etykieta wpisana przez dorosłego łatwo staje się rolą, którą dziecko zaczyna odgrywać.

Co o dzienniku elektronicznym mówią badania?

Nie znaleźliśmy ogólnopolskich danych o tym, ile uwag wpisują nauczyciele ani jakim językiem są one pisane. Takich statystyk nie prowadzi żaden urząd. Są natomiast mniejsze badania o samym dzienniku i kontakcie z rodzicami.

W badaniu przeprowadzonym w 2016 roku wśród 174 nauczycieli z 13 szkół podstawowych województwa podkarpackiego 54,0% badanych było zadowolonych z dziennika elektronicznego, a 13,8% oceniło go negatywnie. Jednocześnie 71,3% uznało, że kontakty telefoniczne i mailowe z rodzicami, bez spotkań bezpośrednich, nie są wystarczające. Wyniki opisała Monika Zielińska w czasopiśmie „Edukacja - Technika - Informatyka” (2017).

Podobny obraz daje pilotażowe badanie w jednym liceum w Rzeszowie, opublikowane w 2017 roku. Wzięło w nim udział 18 rodziców. 84% z nich deklarowało, że korzysta z dziennika co najmniej raz w tygodniu, a 78% nie zgodziło się z pomysłem zastąpienia wywiadówek kontaktem elektronicznym. Dane pochodzą z artykułu Krystiana Tuczyńskiego o elektronicznym systemie zarządzania szkołą.

Oba badania są małe, lokalne i mają już kilka lat. Pilotaż objął jedną szkołę, więc jego wyników nie wolno przenosić na cały kraj. Pokazują jednak spójny kierunek: rodzice czytają dziennik często, a obie strony nie chcą, żeby zastąpił rozmowę. Uwaga powinna więc otwierać kontakt, a nie go zamykać.

Co przepisy mówią o uwagach w dzienniku elektronicznym?

Przepisy nie podają wzoru uwagi. Wyznaczają jednak ramy, w których warto się poruszać. Ten fragment ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady prawnika.

Cel oceniania zachowania.
Według art. 44b ustawy o systemie oświaty ocenianie ma między innymi informować ucznia o jego zachowaniu i postępach, motywować go do dalszych postępów oraz dostarczać rodzicom informacji o trudnościach w zachowaniu. Uwaga, która tylko piętnuje, tego celu nie spełnia.

Kryteria i zasady ustala statut.
Ten sam artykuł stanowi, że szczegółowe warunki oceniania określa statut szkoły, a wychowawca na początku roku informuje uczniów i rodziców o kryteriach oceniania zachowania. To w statucie powinno być zapisane, czym jest uwaga, kto ją wpisuje i jak wpływa na ocenę zachowania. Statut określa też rodzaje kar i tryb odwołania od nich, co wynika z art. 98 Prawa oświatowego.

Historia zmian i wgląd rodziców.
Zgodnie z § 21 rozporządzenia w sprawie dokumentacji przebiegu nauczania prowadzenie dziennika elektronicznego wymaga rejestrowania historii zmian i ich autorów. Wymaga też umożliwienia rodzicom wglądu bez opłat w zakresie dotyczącym ich dzieci. Poprawiona lub usunięta uwaga zostawia więc ślad w systemie.

Zapis na koniec roku.
Paragraf 22 tego rozporządzenia nakazuje w ciągu 10 dni od zakończenia roku szkolnego zapisać dane dziennika elektronicznego w formie dokumentu elektronicznego. Uwaga jest zatem częścią dokumentacji, a nie ulotną notatką.

Dane osobowe.
Uwaga zawiera dane ucznia, więc stosuje się do niej RODO. Artykuł 5 wymaga, by dane były prawidłowe i ograniczone do tego, co niezbędne. Artykuł 16 daje prawo żądania sprostowania danych nieprawidłowych. Opis faktu da się sprawdzić i w razie potrzeby poprawić. Z oceną w rodzaju „bezczelny” jest o wiele trudniej.

Szacunek dla ucznia.
Artykuł 6 Karty Nauczyciela zobowiązuje nauczyciela do wspierania każdego ucznia w rozwoju i wychowywania w atmosferze szacunku dla każdego człowieka. Język wpisów w dzienniku jest częścią tej atmosfery.

Jak napisać uwagę, która opisuje fakty, a nie ocenia ucznia?

Dobra uwaga odpowiada na pytania, które rodzic i tak zada. Wystarczą dwa lub trzy zdania.

Pięć elementów dobrej uwagi

1. Kiedy i gdzie. Data, lekcja lub przerwa, miejsce. „Dziś na trzeciej lekcji”, „na długiej przerwie na korytarzu”.
2. Co uczeń zrobił lub powiedział. Zachowanie, które można było zobaczyć lub usłyszeć. Bez domysłów o intencjach.
3. Jaki był skutek. Co się przez to stało: przerwana praca grupy, zniszczony zeszyt, płacz kolegi.
4. Jak zareagowaliście. Rozmowa po lekcji, przesadzenie, prośba o naprawienie szkody.
5. Czego oczekujecie. Jedno konkretne zdanie: rozmowa w domu, kontakt z wychowawcą, przyniesienie brakującej pracy do piątku.

Nie każda uwaga musi mieć wszystkie pięć elementów. Pierwsze dwa są jednak zawsze potrzebne.

Słowa, które warto zastąpić

„Zawsze”, „nigdy”, „ciągle”, „znowu”.
Uogólnienie zaprasza do sporu, bo rodzic od razu znajdzie wyjątek. Podajcie liczbę: „trzeci raz w tym tygodniu”, „na dwóch lekcjach z rzędu”.

Przymiotniki o charakterze.
„Arogancki”, „leniwy”, „złośliwy”, „niewychowany”, „agresywna”. Zamiast nich wpiszcie, co uczeń zrobił. Zachowanie można zmienić, a etykieta zostaje.

Domysły o intencjach.
„Celowo”, „na złość”, „żeby zwrócić na siebie uwagę”. Nie wiecie tego na pewno. Jeśli uczeń sam wyjaśnił powód, zacytujcie go.

Ironia i wykrzykniki.
„Gratuluję pomysłowości!” brzmi w dzienniku jak drwina. Wielkie litery i kilka wykrzykników rodzic odczyta jako krzyk.

Oceny domu.
„Proszę wreszcie zająć się synem” to zdanie o rodzicu, nie o zdarzeniu. Lepiej działa prośba o konkretną rzecz: „Proszę o rozmowę z Kubą o tym, jak zwracamy się do kolegów”.

Cytować czy nie cytować?

Krótki cytat jest lepszy niż ocena. „Powiedział do mnie: nie będę tego robić” mówi więcej niż „odzywa się bezczelnie”. Wulgaryzmy wystarczy zaznaczyć opisem: „użył wulgarnego słowa wobec koleżanki”. Pełne brzmienie możecie przekazać rodzicowi w rozmowie albo zapisać w notatce służbowej.

Uwagi przed poprawą i po poprawie: przykłady

Poniższe przykłady są zmyślone, ale typowe. W każdym poprawiona wersja jest trochę dłuższa. Te kilkanaście sekund pisania oszczędza później wiele czasu na wyjaśnienia.

Przed poprawą	Po poprawie	Co się zmieniło
Arogancki i bezczelny wobec nauczyciela.	Dziś na matematyce, poproszony o schowanie telefonu, odpowiedział: „nie będę tego robić”. Telefon schował po drugiej prośbie. Rozmawialiśmy o tym po lekcji.	Cytat zamiast etykiety, opisana reakcja nauczyciela.
Ciągle przeszkadza w prowadzeniu lekcji!!!	Na dzisiejszej lekcji historii trzy razy głośno rozmawiał z kolegą w czasie, gdy inni uczniowie odpowiadali. Po przesadzeniu pracował spokojnie do końca zajęć.	Liczba zamiast „ciągle”, bez wykrzykników, jest też to, co poszło dobrze.
Leniwa, nic jej się nie chce. Proszę zająć się córką.	Ola nie oddała dwóch prac domowych z języka polskiego (z 6 i 13 marca). Może je przynieść do piątku. Proszę o informację, jeśli coś utrudnia jej pracę w domu.	Fakty i daty, termin naprawy, pytanie zamiast zarzutu wobec rodzica.
Agresywny, pobił Kacpra Nowaka na przerwie.	Na długiej przerwie popchnął kolegę z klasy, który upadł i otarł kolano. Kolega otrzymał pomoc pielęgniarki. Proszę o kontakt telefoniczny dziś do 16.00.	Bez nazwiska drugiego dziecka, opis skutku, zaproszenie do rozmowy.
Wyśmiewa się z koleżanek w internecie, hejter.	Otrzymałam informację, że na grupie klasowej pojawiły się wpisy ośmieszające jedną z uczennic, wysłane z konta Państwa syna. Proszę o spotkanie w szkole w tym tygodniu.	Ostrożne sformułowanie o koncie, brak danych pokrzywdzonej, sprawa przeniesiona do rozmowy.
Znowu bez zeszytu. Brak słów.	Trzeci raz w tym miesiącu nie miał zeszytu do przyrody. Notatki zrobił na kartce. Proszę o pomoc w pakowaniu plecaka wieczorem.	Liczba, opis rozwiązania, konkretna prośba.

Źródło: opracowanie własne Fundacji Usuwanie Hejtu. Cele oceniania zachowania według art. 44b ustawy o systemie oświaty.

Nazwiska innych uczniów zostawcie poza uwagą

Uwagę czyta rodzic jednego dziecka. Nazwisko drugiego ucznia, zwłaszcza pokrzywdzonego, nie jest mu potrzebne. Podanie go bywa początkiem wiadomości pisanych wprost do tamtej rodziny, a czasem wpisów w sieci. Takie sytuacje opisujemy w tekście o tym, jak reagować, gdy rodzic innego ucznia atakuje dziecko w internecie.

Wystarczy napisać „kolega z klasy”, „uczennica klasy równoległej”. Pełne ustalenia, z nazwiskami, należą do notatki służbowej i dokumentacji wychowawcy lub pedagoga.

Uwagi pozytywne też wymagają konkretu

„Wzorowe zachowanie” mówi niewiele. „Bez prośby pomógł nowemu koledze znaleźć salę i wytłumaczył mu plan lekcji” pokazuje, co warto powtarzać. Rodzic, który dostaje także takie wpisy, spokojniej czyta te trudne. Uczeń widzi, że dorośli zauważają nie tylko potknięcia.

Kiedy lepiej nie pisać uwagi, tylko porozmawiać?

Dziennik nie nadaje się do każdej sprawy. Są sytuacje, w których wpis powinien być bardzo krótki albo powinien poczekać.

Gdy jesteście wzburzeni.
Zapiszcie fakty na kartce i wróćcie do nich po lekcjach. Uwaga wpisana godzinę później jest zwykle krótsza i spokojniejsza. Zdarzenie pozostaje to samo.

Gdy sprawa dotyczy przemocy, hejtu lub bezpieczeństwa.
Rodzic nie powinien dowiadywać się o tym z powiadomienia w telefonie. Najpierw rozmowa telefoniczna lub spotkanie, potem krótki wpis w rodzaju: „Proszę o pilny kontakt z wychowawcą w sprawie zdarzenia z dzisiejszej przerwy”. Dalsze kroki, w tym pracę z uczniem, który krzywdził innych, opisujemy w tekście o kontrakcie, zadośćuczynieniu i monitorowaniu zachowania.

Gdy nie widzieliście zdarzenia.
Jeśli znacie je z relacji uczniów, napiszcie to wprost: „według relacji dwóch uczniów”. Nie przesądzajcie winy we wpisie, zanim wysłuchacie wszystkich stron.

Gdy uwaga dotyczy spraw zdrowia, rodziny lub sytuacji materialnej.
Takie informacje nie powinny trafiać do pola uwag. Zgodnie z zasadą ograniczania danych wpisujcie tylko to, co niezbędne, a resztę omawiajcie osobiście.

Gdy to kolejna uwaga o tym samym.
Piąty wpis o braku zeszytu niczego już nie zmieni. To sygnał, że potrzebna jest rozmowa z uczniem i rodzicem o przyczynie, a czasem wsparcie pedagoga.

Jak napisać wiadomość do rodzica, żeby zachęcała do współpracy?

Wiadomość w module korespondencji daje więcej miejsca niż uwaga. Obowiązuje ta sama zasada: fakty, skutek, prośba. Dochodzi do niej jeszcze zdanie, które pokazuje wspólny cel.

Układ wiadomości

1. Zwrot grzecznościowy i jedno zdanie o powodzie wiadomości.
2. Opis zdarzenia: kiedy, gdzie, co się stało. Bez przymiotników.
3. To, co już zrobiła szkoła.
4. Konkretna prośba lub propozycja z terminem.
5. Zdanie o wspólnym celu i podpis.

Wzór: pierwsza informacja o trudnym zachowaniu

Do wykorzystania po zdarzeniu na lekcji.
„Szanowni Państwo, piszę w sprawie dzisiejszej lekcji geografii. Michał dwukrotnie wyszedł z ławki bez pozwolenia i zrzucił piórnik kolegi z sąsiedniej ławki. Po lekcji rozmawialiśmy we dwóch. Powiedział, że był zdenerwowany po przerwie. Proszę o spokojną rozmowę z synem w domu. Chętnie opowiem więcej przez telefon jutro między 10.00 a 11.00. Zależy mi na tym, żeby Michał dobrze czuł się na lekcjach i mógł spokojnie pracować. Z poważaniem, [imię i nazwisko].”

Wzór: zaproszenie na rozmowę w poważnej sprawie

Krótko, bez szczegółów, z terminem.
„Szanowni Państwo, proszę o spotkanie w szkole w sprawie zdarzenia z udziałem Państwa córki, do którego doszło w tym tygodniu. Sprawę wolałabym omówić osobiście, w obecności pedagoga. Proponuję środę o 15.30 lub czwartek o 8.00. Jeśli żaden termin Państwu nie odpowiada, proszę o wskazanie innego. Z poważaniem, [imię i nazwisko].”

Wzór: odpowiedź na ostrą wiadomość rodzica

Bez tłumaczenia się i bez kontrataku.
„Szanowna Pani, dziękuję za wiadomość. Rozumiem, że wpis Panią zaniepokoił. Opisałem w nim to, co widziałem na lekcji. Chętnie wysłucham, jak tę sytuację przedstawia syn. Proponuję rozmowę telefoniczną jutro o 14.00 albo spotkanie w czwartek po lekcjach. Z poważaniem, [imię i nazwisko].”

Na wiadomość napisaną w złości nie odpisujcie tego samego wieczoru. Jedna spokojna odpowiedź z propozycją rozmowy wystarczy. Dłuższa wymiana zdań na piśmie rzadko cokolwiek wyjaśnia.

Co zrobić, gdy uwaga już wywołała konflikt?

Zdarza się to nawet starannym nauczycielom. Sposób reakcji ma wtedy większe znaczenie niż sam wpis.

Sprawdźcie własny wpis.
Przeczytajcie uwagę tak, jakby dotyczyła Waszego dziecka. Jeśli jest w niej ocena zamiast faktu, poprawcie ją zgodnie z zasadami szkoły i powiedzcie o tym rodzicowi. System i tak zapisuje historię zmian, a przyznanie, że sformułowanie było niefortunne, zwykle obniża napięcie.

Przenieście sprawę do rozmowy.
Zaproponujcie telefon lub spotkanie. W trudniejszych sprawach poproście o obecność wychowawcy albo pedagoga.

Powiadomcie dyrekcję, gdy spór wychodzi poza dziennik.
Jeśli zrzut uwagi krąży po grupie rodziców albo pojawiają się wpisy o Was w sieci, nie odpowiadajcie tam sami. Zabezpieczcie materiał i przekażcie sprawę dyrekcji. Sposób postępowania opisujemy w tekście o tym, co zrobić, gdy nauczyciel jest ośmieszany w internecie, oraz w tekście o tym, jak zabezpieczyć dowody hejtu.

Rodzic żąda usunięcia uwagi.
Tryb postępowania powinien wynikać ze statutu. Jeśli wpis zawiera błąd co do faktów, trzeba go sprostować. Jeśli opisuje to, co się wydarzyło, pozostaje, a rodzic może przedstawić swoje stanowisko wychowawcy lub dyrekcji.

Jak ustalić wspólne zasady pisania uwag w całej szkole?

Najwięcej napięć powstaje wtedy, gdy każdy nauczyciel pisze inaczej. Ten sam uczeń dostaje u jednej osoby rzeczowy opis, a u innej etykietę. Warto uzgodnić kilka reguł na radzie pedagogicznej.

• Uwaga zawiera datę, opis zachowania i skutek. Nie zawiera przymiotników o charakterze ucznia.
• Nie podajemy nazwisk innych uczniów ani informacji o zdrowiu i rodzinie.
• O przemocy i hejcie informujemy najpierw w rozmowie, potem krótkim wpisem.
• Uwagi pozytywne wpisujemy równie konkretnie jak negatywne.
• Statut jasno opisuje, jak uwagi wpływają na ocenę zachowania i jak rodzic może zgłosić zastrzeżenie.
• Nowi nauczyciele dostają kilka przykładów wpisów przed poprawą i po niej.

O języku wpisów warto też zapytać samych uczniów i rodziców. Można to zrobić przy okazji szerszego badania klimatu szkoły, o którym piszemy w tekście o ankiecie o hejcie i cyberprzemocy w szkole.

Podsumowanie: uwaga ma informować, a nie wydawać wyrok

Uwaga w dzienniku elektronicznym to krótki dokument. Czyta go rodzic, uczeń, a czasem dyrekcja. Zostaje w systemie razem z historią zmian. Najlepiej spełnia swoje zadanie wtedy, gdy mówi, co się stało, co zrobiła szkoła i czego potrzebujecie od rodzica.

Opis faktów nie jest łagodniejszy od oceny. Jest dokładniejszy. Dzięki niemu rozmowa dotyczy zachowania, które da się zmienić, a nie tego, kto kogo obraził. To oszczędza czas Wam, a dziecku daje szansę na poprawę bez przyklejonej etykiety.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzi je do końca, pomaga zabezpieczyć materiał oraz kieruje do prawnika lub psychologa. Dotyczy to także sytuacji, w których spór o uwagę przeniósł się do internetu. Fundacja nie ustala tożsamości autorów poza drogą prawną i nie zastępuje prawnika. Kontakt: tel. 222 900 142, biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

• Dyrekcja, wychowawca, pedagog i psycholog szkolny: pierwsze osoby, z którymi warto omówić trudną korespondencję z rodzicem.
• 800 100 100: telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci.
• 116 111: telefon zaufania dla dzieci i młodzieży.
• 116 123: telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym, także dla nauczycieli.
• Inspektor ochrony danych w szkole lub organie prowadzącym: pytania o zakres danych we wpisach.
• 112: gdy ktoś jest w bezpośrednim zagrożeniu.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy nauczyciel może wpisać uwagę za zachowanie poza lekcją, na przykład na przerwie?
Tak, jeśli zdarzenie miało miejsce w szkole lub podczas zajęć organizowanych przez szkołę i statut to przewiduje. We wpisie trzeba zaznaczyć miejsce i czas, a przy zdarzeniach znanych tylko z relacji innych osób napisać to wprost.

2. Czy rodzic może żądać usunięcia uwagi z dziennika elektronicznego?
Może zgłosić zastrzeżenie w trybie opisanym w statucie szkoły. Wpis z błędem co do faktów powinien zostać sprostowany. Rzetelny opis zdarzenia zwykle pozostaje w dzienniku, a rodzic może przedstawić swoje stanowisko wychowawcy lub dyrekcji.

3. Czy poprawienie uwagi w dzienniku zostawia ślad?
Tak. Rozporządzenie o dokumentacji przebiegu nauczania wymaga, by dziennik elektroniczny rejestrował historię zmian i ich autorów. Dlatego o poprawce warto po prostu poinformować rodzica.

4. Czy w uwadze można podać nazwisko drugiego ucznia?
Lepiej tego nie robić. Rodzic otrzymuje informację o własnym dziecku, a dane innych uczniów nie są mu do tego niezbędne. Nazwiska wpisuje się do notatki służbowej lub dokumentacji wychowawcy.

5. Ile zdań powinna mieć uwaga?
Zwykle wystarczą dwa lub trzy zdania: co się stało i kiedy, jaki był skutek oraz czego oczekujecie. Dłuższy opis lepiej przenieść do wiadomości albo rozmowy.

6. Czy uwagi muszą wpływać na ocenę zachowania?
O tym decyduje statut szkoły, który określa kryteria oceniania zachowania. Część szkół stosuje system punktowy, inne traktują uwagi jako informację dla wychowawcy. Zasady powinny być znane uczniom i rodzicom od początku roku.

7. Jak napisać uwagę o hejcie w internecie?
Krótko i ostrożnie: że pojawiły się określone wpisy, skąd szkoła o nich wie i że prosicie o spotkanie. Bez danych pokrzywdzonego ucznia i bez przesądzania winy. Szczegóły omawia się osobiście, najlepiej z udziałem pedagoga.

8. Co odpisać rodzicowi, który odpowiada na uwagę obraźliwą wiadomością?
Jedną spokojną wiadomość z propozycją rozmowy i terminem. Nie tłumaczcie się punkt po punkcie i nie odpowiadajcie tym samym tonem. Jeśli obraźliwe wiadomości się powtarzają, zachowajcie je i przekażcie dyrekcji.

9. Czy warto wpisywać uwagi pozytywne?
Tak, pod warunkiem że są konkretne. Opis tego, co uczeń zrobił dobrze, pokazuje mu, jakie zachowanie warto powtarzać. Rodzic, który dostaje także dobre wiadomości, chętniej współpracuje przy trudnych.

10. Czy uczeń widzi uwagi wpisane do dziennika?
W wielu szkołach tak, bo uczniowie mają własne konta. Zależy to od ustawień systemu i zasad szkoły. Piszcie więc tak, jakby uczeń miał przeczytać wpis razem z rodzicem.

11. Czy są dane o tym, ile uwag wpisują nauczyciele w Polsce?
Nie znaleźliśmy ogólnopolskich statystyk na ten temat. Dostępne są mniejsze badania o korzystaniu z dziennika, na przykład badanie 174 nauczycieli z Podkarpacia z 2016 roku. Ich wyników nie należy uogólniać na cały kraj.

12. Kiedy zamiast uwagi lepiej zadzwonić do rodzica?
Gdy sprawa dotyczy przemocy, hejtu, bezpieczeństwa lub zdrowia, gdy emocje są duże albo gdy to kolejny wpis o tym samym. W dzienniku zostaje wtedy krótka prośba o kontakt.

Źródła

• Minister Edukacji, Dziennik Ustaw, 2024: Obwieszczenie w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania (Dz.U. 2024 poz. 50)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, tekst ujednolicony
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, tekst ujednolicony
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, tekst ujednolicony
• Parlament Europejski i Rada, EUR-Lex, 2016: Rozporządzenie (UE) 2016/679 - ogólne rozporządzenie o ochronie danych (RODO)
• Monika Zielińska, Edukacja - Technika - Informatyka nr 3(21), Uniwersytet Rzeszowski, 2017: Interpersonalne kontakty nauczycieli z rodzicami w dobie dziennika elektronicznego
• Krystian Tuczyński, Edukacja - Technika - Informatyka nr 2(20), Uniwersytet Rzeszowski, 2017: Elektroniczny system zarządzania szkołą - studium przypadku na przykładzie Liceum Uniwersyteckiego

A jak piszecie uwagi u Was? Napiszcie w komentarzu

Które sformułowanie w uwadze lub wiadomości do rodzica najskuteczniej uspokoiło u Was trudną sytuację? Czy Wasza szkoła ma wspólne zasady pisania uwag, a jeśli tak, to czego w nich brakuje? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk uczniów, rodziców i nauczycieli ani nazw szkół.