Przyjaciel po fali hejtu pisze niepokojące wiadomości. Co zrobić od razu i kogo zawiadomić?

Przyjaciel od kilku dni jest celem hejtu. Wieczorem dostajecie od niego wiadomość: „mam dość”, „wszystkim będzie lepiej beze mnie” albo „dzięki za wszystko”. Czujecie, że to coś więcej niż zły dzień, i nie wiecie, co odpisać.

Nie musicie wiedzieć wszystkiego. Wasze zadanie jest krótkie: zostać w kontakcie, potraktować te słowa poważnie i jak najszybciej włączyć dorosłego albo służby. Nie jesteście ratownikami ani psychologami i nikt tego od Was nie oczekuje. Poniżej opisujemy po kolei, co zrobić, co napisać i do kogo zadzwonić.

W skrócie

• Jeśli przyjaciel pisze, że chce zrobić sobie krzywdę, żegna się albo przestał odpowiadać po takiej wiadomości, dzwońcie na 112. To numer na sytuacje zagrożenia życia i zdrowia, a tak opisuje jego zadania serwis numeru alarmowego 112.
• Nie zostawajcie z tym sami. Powiedzcie od razu dorosłemu, który jest obok: rodzicowi, opiekunowi, nauczycielowi. Tajemnica nie obowiązuje, gdy chodzi o czyjeś życie.
• Zostańcie w kontakcie i piszcie prosto: „jestem”, „martwię się o Ciebie”, „nie zostawię Cię z tym”. Nie musicie niczego naprawiać.
• Pod numerem 116 111 możecie zapytać, co robić, także wtedy, gdy sprawa dotyczy przyjaciela, a nie Was. Telefon działa całą dobę, co potwierdza strona 116111.pl.
• Takie sytuacje zdarzają się często i da się w nich pomóc. W 2024 roku konsultanci 116 111 podjęli 1010 interwencji w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia dzieci, jak podaje raport Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę za 2024 rok.
• To, co zrobi przyjaciel, nie zależy tylko od Was. Odpowiadacie za jedno: żeby dorośli dowiedzieli się na czas.

Które wiadomości trzeba potraktować poważnie?

Wszystkie, które Was zaniepokoiły. Nie musicie mieć pewności. Fundacja Życie Warte Jest Rozmowy w materiale dla młodzieży „Wsparcie rówieśnicze” z 2023 roku zaczyna listę wskazówek od zdania, że niepokojące sygnały zawsze trzeba traktować poważnie.

Słowa, które powinny Was zatrzymać

Ten sam materiał wymienia zdania, które często słychać od osoby w kryzysie: „wszystko jest bez sensu”, „nikomu na mnie nie zależy”, „wszystkim tylko przeszkadzam”, „i tak mi nikt nie pomoże”. Do sygnałów zalicza też niepokojące zdjęcia, wpisy i filmy wysyłane w wiadomościach albo publikowane w mediach społecznościowych.

Po fali hejtu takie zdania brzmią czasem inaczej: „nie wrócę już do tej szkoły”, „nie dam rady tego dłużej czytać”, „niedługo będą mieli spokój”. Zwróćcie też uwagę na pożegnania bez powodu, podziękowania „za wszystko” i rozdawanie ważnych rzeczy.

Kiedy sytuacja jest nagła?

Za nagłą uznajcie sytuację, w której zachodzi choć jedna z tych okoliczności:

• przyjaciel pisze wprost, że chce odebrać sobie życie albo zrobić sobie krzywdę,
• pisze, że ma plan, albo że „to będzie dziś”,
• żegna się, a potem przestaje odpowiadać i nie odbiera telefonu,
• pisze, że już coś sobie zrobił,
• jest sam, a z jego wiadomości wynika, że nie panuje nad sobą.

W każdej z tych sytuacji nie zastanawiajcie się, czy to „na pewno” poważne. Dzwońcie na 112 i równocześnie zawiadomcie dorosłego. Jeśli okaże się, że przyjaciel jest bezpieczny, nic złego się nie stało. Zrobiliście to, co należało.

A jeśli to tylko żart albo sposób mówienia?

Nie macie jak tego sprawdzić przez ekran. Fundacja Życie Warte Jest Rozmowy w zestawieniu faktów i mitów przypomina, że takie słowa nie są manipulacją, tylko wołaniem o pomoc, a szybka i właściwa reakcja otoczenia może zapobiec nieszczęściu. Lepiej zareagować o jeden raz za dużo.

Co zrobić w pierwszych minutach?

Kolejność ma znaczenie, ale kilka rzeczy da się robić naraz. Jeśli obok jest druga osoba, podzielcie się: jedna pisze z przyjacielem, druga dzwoni.

1. Odpiszcie od razu. Wystarczy krótkie zdanie: „Jestem. Czytam to i martwię się o Ciebie”. Brak odpowiedzi osoba w kryzysie może odebrać jako potwierdzenie, że nikogo nie obchodzi.
2. Zapytajcie, gdzie jest i czy ktoś jest przy nim. „Gdzie teraz jesteś? Jest ktoś w domu?”. Ta informacja przyda się dorosłym i służbom.
3. Powiedzcie dorosłemu obok Was. Pokażcie wiadomości rodzicowi, opiekunowi, starszemu rodzeństwu, nauczycielowi albo trenerowi. Nie pytajcie przyjaciela o zgodę.
4. Jeśli sytuacja jest nagła, dzwońcie na 112. Możecie zadzwonić sami albo poprosić dorosłego. Niżej opisujemy, co powiedzieć operatorowi.
5. Zawiadomcie rodziców lub opiekunów przyjaciela. Najlepiej zrobi to dorosły, który jest z Wami. Jeśli macie numer do jego mamy, taty albo rodzeństwa, przekażcie go.
6. Zostańcie w kontakcie do chwili, gdy ktoś przy nim będzie. Piszcie albo rozmawiajcie dalej. Nie musicie mówić nic mądrego. Wystarczy, że jesteście.
7. Zachowajcie wiadomości. Nie usuwajcie rozmowy. Zrzuty ekranu pokażcie tylko dorosłym i służbom, nikomu więcej.

Co napisać przyjacielowi, a czego unikać?

Najważniejsze, żeby przyjaciel poczuł, że ktoś go słyszy. Nie musicie rozwiązywać sprawy hejtu ani przekonywać go, że świat jest piękny. Materiał „Wsparcie rówieśnicze” podaje zdania, które wspierają, i takie, które ranią, choć ktoś mówi je w dobrej wierze.

Wspiera	Rani albo zamyka rozmowę
Widzę, że jest Ci ciężko.	Nic Ci nie będzie.
Jestem, jeśli chcesz porozmawiać.	Głowa do góry, myśl pozytywnie.
Martwię się o Ciebie.	Postaraj się o tym nie myśleć.
Razem możemy zastanowić się, gdzie poszukać pomocy.	Ze mną też tak było, przejdzie Ci.
Nie ma nic złego w proszeniu o pomoc.	Nie wiem, jak Ci pomóc.

Źródło: Fundacja Życie Warte Jest Rozmowy, „Wsparcie rówieśnicze”, 2023.

Gotowe wiadomości, które możecie wysłać

Na początek.
„Jestem tu. Przeczytałem to, co napisałeś, i bardzo się o Ciebie martwię. Nie zostawię Cię z tym samego.”

Gdy nie wiecie, co powiedzieć.
„Nie wiem, co mądrego odpisać, ale dobrze, że mi o tym mówisz. Zostaję z Tobą na czacie.”

Gdy chodzi o hejt.
„To, co oni piszą, nie jest prawdą o Tobie. To nie Twoja wina. Zajmiemy się tym razem z dorosłymi, ale nie dziś. Dziś ważne jest, żebyś był bezpieczny.”

Gdy mówicie, że zawiadomicie dorosłych.
„Za bardzo mi na Tobie zależy, żebym został z tym sam. Powiem o tym mojej mamie i poprosimy o pomoc. Możesz być na mnie zły, zostanę przy Tobie mimo to.”

Czego nie pisać

Nie oceniajcie i nie zawstydzajcie.
Zdania w rodzaju „nie przesadzaj”, „inni mają gorzej” albo „pomyśl o rodzicach” dokładają poczucia winy. Osoba w kryzysie ma go już za dużo.

Nie wdawajcie się w dyskusję o hejterach.
Rozmowa o tym, kto co napisał i jak im odpowiedzieć, może poczekać. Teraz liczy się bezpieczeństwo.

Nie obiecujcie milczenia.
Jeśli obiecacie, że nikomu nie powiecie, zostaniecie z odpowiedzialnością, której nie da się unieść w pojedynkę.

Czy można zapytać wprost o myśli samobójcze?

Można. Wiele osób boi się, że samo pytanie podsunie komuś zły pomysł. Fundacja Życie Warte Jest Rozmowy wymienia to przekonanie wśród mitów i wyjaśnia, że rozmowa o myślach samobójczych jest szansą na szczerość i udzielenie pomocy, a często pierwszym krokiem do wsparcia.

Możecie napisać spokojnie: „Czy myślisz o tym, żeby odebrać sobie życie?”. Jeśli przyjaciel odpowie „tak” albo „nie wiem”, nie dopytujcie o szczegóły i nie próbujcie prowadzić tej rozmowy sami. Odpowiedzcie: „Dziękuję, że mi mówisz. Proszę, zostań ze mną na linii, wołam kogoś dorosłego”. Potem działajcie tak jak w sytuacji nagłej.

Nie jesteście od tego, żeby oceniać, jak duże jest zagrożenie. To zadanie operatora numeru 112, konsultanta telefonu zaufania, lekarza albo psychologa.

Kogo zawiadomić i w jakiej kolejności?

Zasada jest prosta: im większe zagrożenie, tym szybciej dzwonicie po służby. W każdej sytuacji wie o niej także dorosły z Waszego otoczenia.

Sytuacja	Kogo zawiadomić	Jak
Przyjaciel pisze, że chce zrobić sobie krzywdę teraz, żegna się albo zamilkł po takiej wiadomości	Numer alarmowy 112 i dorosły obok Was, a potem rodzice przyjaciela	Telefon, od razu
Przyjaciel pisze, że nie daje rady i nie widzi sensu, ale odpowiada i ktoś jest z nim w domu	Dorosły obok Was i rodzice lub opiekunowie przyjaciela, jeszcze tego samego dnia	Rozmowa lub telefon, z pokazaniem wiadomości
Nie wiecie, jak ocenić sytuację, albo boicie się powiedzieć dorosłym	Konsultant telefonu 116 111	Telefon, czat albo wiadomość przez stronę
Hejt trwa w klasie albo w szkolnych grupach	Wychowawca, pedagog lub psycholog szkolny	Rozmowa następnego dnia, najlepiej z rodzicem

Źródło: opracowanie własne na podstawie informacji serwisu numeru alarmowego 112 oraz strony 116111.pl.

Dorosły, który jest przy Was

To pierwsza osoba, bo jest najbliżej. Nie musi znać Waszego przyjaciela. Wystarczy, że zobaczy wiadomości i pomoże zadzwonić. Jeśli rodzice śpią, obudźcie ich. To jest powód, dla którego wolno budzić ludzi w nocy.

Gdy trudno Wam zacząć, powiedzcie jedno zdanie: „Mój przyjaciel napisał coś, co mnie przestraszyło. Muszę Ci to pokazać teraz”. Jeśli obawiacie się takiej rozmowy, pomóc może nasz tekst o tym, jak powiedzieć rodzicom o hejcie.

Rodzice lub opiekunowie przyjaciela

To oni mogą wejść do jego pokoju, usiąść obok i zorganizować pomoc specjalisty. Jeśli macie do nich numer, zadzwońcie albo poproście o to swojego rodzica. Dorosłemu łatwiej rozmawia się z dorosłym.

Co powiedzieć: kim jesteście, co napisał przyjaciel i kiedy, oraz że prosicie, by ktoś teraz do niego zajrzał. Jeśli nie macie numeru, zapytajcie wspólnych znajomych o kontakt do rodzeństwa albo poproście wychowawcę. Szkoła ma dane kontaktowe rodziców.

Telefon zaufania 116 111

Pod 116 111 możecie zadzwonić także w sprawie przyjaciela. Jak podaje strona telefonu, odbierają psycholodzy i pedagodzy, rozmowa jest anonimowa i poufna, połączenie nic nie kosztuje, a linia działa 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu. Numer jest przeznaczony dla osób poniżej 18 roku życia.

Na tej samej stronie przeczytacie, że w każdym miesiącu konsultanci odbierają od 4 do nawet 7 tysięcy rozmów, więc czasem trzeba spróbować kilka razy. Dlatego w sytuacji nagłej nie czekajcie na połączenie z telefonem zaufania, tylko dzwońcie na 112. Jest też czat 116 111, czynny całą dobę po zalogowaniu, na którym rozmowa może trwać do 50 minut. Więcej o tym, jak wygląda taka rozmowa, piszemy w tekście o telefonie 116 111 i poufności.

Całą dobę działa również Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka, 800 12 12 12, razem z czatem na stronie Rzecznika. Jeśli macie już 18 lat, właściwy będzie telefon 116 123 dla dorosłych w kryzysie psychicznym, również całodobowy.

Szkoła

Wychowawca, pedagog i psycholog szkolny powinni dowiedzieć się o sprawie najpóźniej następnego dnia, zwłaszcza gdy hejt wyszedł z klasy. Szkoła może porozmawiać z rodzicami, objąć Waszego przyjaciela opieką i zająć się osobami, które go atakowały. Nie zastępuje jednak telefonu na 112 wieczorem albo w nocy.

Jak zadzwonić na 112 w sprawie innej osoby?

Na 112 może zadzwonić każdy, także nastolatek. Serwis rządowy podaje, że w 2025 roku operatorzy odebrali 18 milionów zgłoszeń, a średni czas oczekiwania na odebranie połączenia to 10,16 sekundy (dane ze strony numeru alarmowego 112, stan na październik 2026 roku).

Zasady rozmowy opisuje strona „Jak zgłaszać?”. W Waszej sytuacji wygląda to tak:

1. Powiedzcie krótko, co się dzieje: „Mój przyjaciel ma 15 lat. Przed chwilą napisał, że chce odebrać sobie życie, i przestał odpowiadać”.
2. Podajcie jego imię, nazwisko i adres. Jeśli nie znacie dokładnego adresu, podajcie wszystko, co pomoże go znaleźć: miejscowość, ulicę, osiedle, szkołę, numer telefonu.
3. Odpowiadajcie na pytania operatora. Kolejność pytań nie jest przypadkowa.
4. Podajcie swoje dane i numer, żeby służby mogły do Was oddzwonić.
5. Nie rozłączajcie się, dopóki operator wyraźnie nie potwierdzi, że przyjął zgłoszenie.
6. Po rozmowie starajcie się nie zajmować telefonu. Jeśli sytuacja się zmieni, na przykład przyjaciel się odezwie, zadzwońcie jeszcze raz.

Jeżeli macie drugi telefon albo komputer, piszcie w tym czasie z przyjacielem. Możecie mu powiedzieć: „Zadzwoniłem po pomoc, bo się o Ciebie boję. Zostaję z Tobą”.

„Obiecaj, że nikomu nie powiesz”. Co z tajemnicą?

To najtrudniejszy moment. Przyjaciel zaufał Wam, a Wy macie poczucie, że go zdradzicie. Tak nie jest. Tajemnica chroni zaufanie między Wami, ale nie może stać ponad czyimś życiem.

Tak samo działają dorośli, którzy zawodowo pomagają. Konsultanci 116 111 zapewniają poufność, a jednocześnie piszą na swojej stronie, że gdy czyjeś życie lub zdrowie jest zagrożone, kontaktują się z osobami, które zadbają o bezpieczeństwo. Skoro robią tak specjaliści, Wy również możecie.

Przyjaciel może być zły. Może przez jakiś czas się nie odzywać. Często złość mija, gdy kryzys słabnie, ale nawet jeśli potrwa dłużej, podjęliście dobrą decyzję. O tym, gdzie przebiega granica między dyskrecją a milczeniem, które szkodzi, piszemy szerzej w tekście o prośbie, żeby nikomu nie mówić o hejcie.

Przyjaciel jest daleko albo znacie się tylko z sieci

Bywa, że znacie tylko pseudonim, miasto i serwis, w którym rozmawiacie. To nadal wystarczy, żeby zadziałać.

Zapytajcie go wprost.
„W jakim mieście jesteś? Jest ktoś dorosły w domu? Podasz mi numer do mamy albo taty?”. Zapytajcie spokojnie, nawet jeśli wydaje się Wam, że nie odpowie.

Zadzwońcie na 112 i podajcie to, co wiecie.
Pseudonim, nazwę serwisu, numer telefonu, miejscowość, szkołę, treść wiadomości i godzinę. Ustalenie reszty jest zadaniem służb, nie Waszym. Nie szukajcie adresu na własną rękę i nie jedźcie do niego sami w nocy.

Poszukajcie kogoś, kto jest bliżej.
Wspólni znajomi z jego miejscowości, rodzeństwo, osoba z jego klasy. Napiszcie krótko i bez szczegółów: „Martwię się o niego, czy ktoś może do niego zajrzeć albo dać mi kontakt do jego rodziców?”.

Co z hejtem, od którego wszystko się zaczęło?

Hejt jest ważny, ale w tej chwili nie najważniejszy. Najpierw bezpieczeństwo, potem treści w sieci.

Nie odpowiadajcie hejterom w jego imieniu.
Wpis w rodzaju „zobaczcie, do czego go doprowadziliście” zwraca na przyjaciela jeszcze więcej uwagi i ujawnia jego stan osobom, które go atakują.

Nie publikujcie jego wiadomości.
To, co Wam napisał, pokazujecie tylko dorosłym, służbom i konsultantowi. Nie wrzucajcie zrzutów na grupę klasową ani do relacji, nawet z dobrą intencją.

Zabezpieczenie materiału zostawcie na później i zróbcie to z dorosłym.
Zrzuty ekranu, linki i nazwy kont przydadzą się przy zgłoszeniach do serwisów i w szkole. Przyjaciel nie powinien teraz czytać komentarzy, żeby je dokumentować. Może to zrobić rodzic albo inna zaufana osoba.

Zaproponujcie przerwę od ekranu, ale nie odcinajcie go od ludzi.
Wyciszenie powiadomień z serwisu, w którym trwa atak, bywa ulgą. Kontakt z Wami i z rodziną powinien zostać.

Gdy sytuacja się uspokoi, wróćcie do tematu hejtu razem z dorosłymi. Podpowiedzi znajdziecie w tekstach o tym, jak pomóc hejtowanemu przyjacielowi, żeby nie zaszkodzić, oraz jak reagować, gdy jesteście świadkami hejtu w klasie.

Czego nie robić, nawet w dobrej wierze?

Nie czekajcie do rana.
Jeśli wiadomość Was przestraszyła, działajcie tego samego wieczoru. Rano może być Wam łatwiej, ale przyjaciel ma przed sobą całą noc.

Nie bierzcie wszystkiego na siebie.
Nocne rozmowy prowadzone w tajemnicy, przez wiele dni, nie zastąpią pomocy dorosłych i specjalistów. Materiał „Wsparcie rówieśnicze” mówi o tym wprost: w wyjściu z kryzysu musi pomagać wiele osób, a wspieranie kolegi nie powinno Was przytłaczać.

Nie udzielajcie porad o zdrowiu.
Nie doradzajcie leków, sposobów „na uspokojenie” ani niczego, co wyczytaliście w sieci. O leczeniu decyduje lekarz, o terapii psycholog lub psychoterapeuta.

Nie zostawiajcie rozmowy bez słowa.
Jeśli musicie odejść od telefonu, żeby obudzić rodziców, napiszcie: „Wracam za dwie minuty, idę po mamę”.

Nie opowiadajcie o tym w klasie.
Im mniej osób wie, tym łatwiej przyjacielowi wrócić do szkoły. Wiedzieć powinni dorośli, którzy pomagają.

Co będzie potem i jak zadbać o siebie?

Po takim wieczorze możecie nie spać, płakać, czuć złość albo pustkę. To zwykła reakcja na bardzo trudną sytuację. Wy też macie prawo do pomocy.

Porozmawiajcie z rodzicem albo innym dorosłym o tym, co przeżyliście. Możecie zadzwonić pod 116 111 także we własnej sprawie. Fundacja Życie Warte Jest Rozmowy przypomina młodym pomagającym, że ich samopoczucie i bezpieczeństwo są równie ważne jak potrzeby osoby w kryzysie.

W kolejnych dniach przyjaciel nie potrzebuje wielkich rozmów. Potrzebuje zwykłej obecności: wiadomości „co słychać”, wspólnej drogi do szkoły, miejsca obok w ławce. Badania opisane w naszym tekście o tym, jak wsparcie bliskich chroni przed skutkami hejtu, pokazują, że to ma realne znaczenie.

Jeśli mimo Waszych starań stało się coś złego, to nie jest Wasza wina. Nikt nie ma pełnego wpływu na decyzje drugiej osoby. Porozmawiajcie wtedy z dorosłym i z psychologiem, nie zostawajcie z tym sami.

Ile młodych osób szuka takiej pomocy? Dane

Podajemy te liczby z jednego powodu: żebyście wiedzieli, że nie jesteście pierwszymi, którzy dzwonią w takiej sprawie, i że po drugiej stronie są ludzie, którzy robią to codziennie.

W 2024 roku konsultanci telefonu 116 111 odebrali 46 293 połączenia od dzieci i młodzieży na linii w języku polskim i odpowiedzieli na 18 412 wiadomości. Interwencji w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia było 1010, a razem z linią w języku ukraińskim i rosyjskim 1034. Tak podaje raport Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę za 2024 rok.

Dwa lata wcześniej, w 2022 roku, takich interwencji było 885, przy 52 896 rozmowach i 8094 odpowiedziach na wiadomości online. Fundacja podała wtedy, że każdego dnia ponad 19 młodych osób dzwoniło lub pisało w sprawie myśli, zamiarów i prób samobójczych (podsumowanie za 2022 rok). Szerzej omawiamy te dane w tekście o telefonie 116 111 w liczbach.

Te dane mają granice. Liczą kontakty, a nie osoby, bo jedna osoba może dzwonić kilka razy. Pokazują tylko tych, którzy sięgnęli po telefon. Nie mówią, ile zgłoszeń pochodziło od przyjaciół, a ile od samych zainteresowanych, ani w ilu sprawach tłem był hejt w sieci. Nie znaleźliśmy wiarygodnego polskiego badania, które mierzy, jak często nastolatki dostają od rówieśników wiadomości tego rodzaju.

Podsumowanie: nie musicie umieć pomóc, wystarczy, że nie zostaniecie z tym sami

Gdy przyjaciel po fali hejtu pisze niepokojące wiadomości, zróbcie trzy rzeczy: odpiszcie i zostańcie w kontakcie, pokażcie wiadomości dorosłemu, a w sytuacji nagłej zadzwońcie na 112. Reszta należy do dorosłych i specjalistów.

Nie złamiecie przyjaźni, mówiąc o tym dorosłym. Pokażecie, że komuś na nim zależy bardziej niż na własnej wygodzie. Hejtem zajmiecie się później, razem, i jest na to wiele sposobów.

Gdzie szukać pomocy?

• 112 - numer alarmowy, gdy zagrożone jest życie lub zdrowie.
• 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, całą dobę, także czat i wiadomości na 116111.pl.
• 800 12 12 12 - Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka, całą dobę.
• 116 123 - telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym, całą dobę. Opisujemy go w tekście o numerze 116 123.
• 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci. Według strony 800100100.pl dyżury trwają od poniedziałku do czwartku w godzinach 10.00-14.00 i w piątki w godzinach 12.00-15.00.
• Szkoła - wychowawca, pedagog, psycholog szkolny.

Gdy przyjaciel jest już bezpieczny, a hejt nadal wisi w sieci, pomoże Fundacja Usuwanie Hejtu: telefon 222 900 142, e-mail biuro@usuwaniehejtu.pl. Pomagamy przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzimy je do końca, pomagamy zabezpieczyć materiał i kierujemy do prawnika lub psychologa. W sprawach osób niepełnoletnich kontaktujemy się razem z rodzicem lub opiekunem. Nie jesteśmy numerem alarmowym, więc w sytuacji nagłej zawsze dzwońcie na 112. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Najczęściej zadawane pytania

1. Co zrobić, gdy przyjaciel pisze niepokojące wiadomości w środku nocy?
Odpiszcie od razu i obudźcie rodzica lub opiekuna. Jeśli z wiadomości wynika, że przyjaciel chce zrobić sobie krzywdę albo przestał odpowiadać, zadzwońcie na 112. Noc nie jest powodem, żeby czekać.

2. Czy nastolatek może sam zadzwonić na 112?
Tak. Numer alarmowy przyjmuje zgłoszenia od każdego, kto zgłasza zagrożenie życia lub zdrowia. Operator zada kilka pytań i poprowadzi rozmowę, wystarczy odpowiadać spokojnie i zgodnie z prawdą.

3. Nie znam adresu przyjaciela. Czy jest sens dzwonić na 112?
Tak. Podajcie wszystko, co wiecie: imię i nazwisko, miejscowość, szkołę, numer telefonu, serwis, w którym rozmawiacie, i treść wiadomości. Operator zdecyduje, co dalej.

4. Co, jeśli zadzwonię po pomoc, a okaże się, że przyjaciel przesadzał?
Nic złego się nie stanie. Zgłosiliście realną obawę na podstawie tego, co przeczytaliście, a to nie jest fałszywy alarm. Przyjaciel dostanie sygnał, że jego słowa ktoś potraktował poważnie.

5. Przyjaciel prosił, żebym nikomu nie mówił. Czy muszę dotrzymać słowa?
Nie, gdy chodzi o jego bezpieczeństwo. Tak samo postępują konsultanci telefonów zaufania: zachowują poufność, ale reagują, gdy zagrożone jest życie lub zdrowie. Możecie powiedzieć przyjacielowi wprost, że mówicie o tym dorosłym, bo Wam na nim zależy.

6. Czy pytanie o myśli samobójcze może komuś zaszkodzić?
Organizacje zajmujące się zapobieganiem samobójstwom zaliczają to przekonanie do mitów. Spokojne pytanie daje szansę na szczerą odpowiedź i na pomoc. Po odpowiedzi nie prowadźcie rozmowy sami, tylko włączcie dorosłego.

7. Czy mogę zadzwonić na 116 111 w sprawie kogoś innego?
Tak. Konsultanci rozmawiają także z osobami, które martwią się o kolegę lub koleżankę, i podpowiedzą kolejne kroki. W sytuacji nagłej nie czekajcie jednak na połączenie, tylko wybierzcie 112.

8. Mam 18 lub 19 lat. Pod który numer dzwonić?
W zagrożeniu życia zawsze 112. Po wsparcie i wskazówki zadzwońcie pod 116 123, czyli telefon dla dorosłych w kryzysie psychicznym, który działa całą dobę. Numer 116 111 jest przeznaczony dla osób poniżej 18 roku życia.

9. Przyjaciel przestał odpisywać po wiadomości, która brzmiała jak pożegnanie. Ile czekać?
Nie czekajcie. Spróbujcie zadzwonić do niego raz, a potem od razu dzwońcie na 112 i zawiadomcie dorosłego. Równolegle szukajcie kontaktu do jego rodziców lub rodzeństwa.

10. Czy powinienem napisać do hejterów, żeby przestali?
Nie teraz i nie sami. Taka wiadomość może nasilić atak i ujawnić stan przyjaciela. Treści w sieci zgłosicie później razem z dorosłymi, po zabezpieczeniu zrzutów ekranu.

11. Jak powiedzieć rodzicom przyjaciela, skoro ich nie znam?
Najlepiej, żeby zadzwonił Wasz rodzic lub opiekun. Jeśli dzwonicie sami, przedstawcie się, powiedzcie, co i kiedy napisał przyjaciel, i poproście, żeby ktoś od razu do niego zajrzał. Krótko i bez ocen.

12. Od tamtej nocy źle śpię i ciągle sprawdzam telefon. Czy to normalne?
Tak, to częsta reakcja po bardzo stresującym zdarzeniu. Powiedzcie o tym dorosłemu i skorzystajcie z rozmowy pod 116 111 albo z pomocy psychologa szkolnego. Pomagający też potrzebują wsparcia.

13. Czy Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga w takich nagłych sytuacjach?
Fundacja nie jest służbą ratunkową, więc przy zagrożeniu życia trzeba dzwonić na 112. Gdy przyjaciel jest już bezpieczny, pomaga przygotować zgłoszenia treści, zabezpieczyć materiał i kieruje do prawnika lub psychologa. W sprawach niepełnoletnich zawsze z udziałem dorosłego.

Źródła

• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2025: Raport z działań Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę w 2024 roku
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2023: 30% więcej lęków, 130% więcej samookaleczeń, 180% więcej myśli, zamiarów i prób samobójczych (podsumowanie 2022)
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę (116111.pl), 2026: O 116 111
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę (116111.pl), 2026: Czatuj
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę (116111.pl), 2026: 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży
• Fundacja Życie Warte Jest Rozmowy (J. Palma, L. Kicińska, L. Adamkiewicz), 2023: Wsparcie rówieśnicze
• Fundacja Życie Warte Jest Rozmowy, 2026: Fakty i mity na temat samobójstw
• Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, gov.pl, 2026: Numer alarmowy 112 (statystyki na stronie głównej serwisu)
• Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, gov.pl, 2026: Numer alarmowy 112: Co zgłaszać?
• Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, gov.pl, 2019: Numer alarmowy 112: Jak zgłaszać?
• Biuro Rzecznika Praw Dziecka, 2026: Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka: 800 12 12 12
• 116sos.pl (NASK), 2026: Otrzymaj pomoc: telefon 116 123
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: 800 100 100 - telefon dla dorosłych w sprawie bezpieczeństwa dzieci

Co pomogło Wam powiedzieć o tym dorosłym? Napiszcie w komentarzu

Jakie zdanie pomogło Wam zacząć rozmowę z rodzicem albo nauczycielem, gdy martwiliście się o kogoś bliskiego? Jakiej podpowiedzi zabrakło Wam w tym tekście, na przykład na sytuację, gdy przyjaciel mieszka w innym mieście? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk ani danych innych osób i nie opisujcie szczegółów cudzych kryzysów. Jeśli sami potrzebujecie teraz rozmowy, nie czekajcie na odpowiedź pod komentarzem, tylko zadzwońcie pod 116 111.