Młodzi a mowa nienawiści: ilu nastolatków ją widzi, a ilu uznaje za coś zwykłego

Mowa nienawiści to wypowiedzi, które poniżają ludzi z powodu tego, kim są: narodowości, koloru skóry, religii, płci, orientacji albo niepełnosprawności. Większość polskich nastolatków widzi takie treści w internecie, a część styka się z nimi codziennie.

Zebraliśmy wyniki badań, które da się sprawdzić u źródła. Pokazują one trzy rzeczy: jak często młodzi widzą nienawistne treści, ilu z nich przestaje na nie reagować i co zmieniają zajęcia w szkole. Przy każdej liczbie podajemy, kto ją podał i z którego roku pochodzi.

W skrócie

• W polskim badaniu EU Kids Online z 2025 roku 62,4% uczniów w wieku 10-16 lat, którzy odpowiedzieli na pytanie, widziało w ciągu roku nienawistne lub poniżające treści wobec jakiejś grupy. Ponad 30% widziało je co najmniej raz w miesiącu.
• W tym samym badaniu 33,5% uczniów po ostatnim kontakcie z takimi treściami „nie poczuło nic szczególnego”, 5,9% uznało je za zabawne, a 5,2% poczuło się dobrze. Zdenerwowanie zgłosiło 35,7%.
• Tylko 20,7% uczniów, którzy widzieli takie treści, szukało ich celowo. Pozostali trafili na nie przypadkiem.
• W badaniu NASK „Nastolatki 3.0” z 2022 roku 68,4% nastolatków uznało mowę nienawiści w internecie za ważny problem. W 2018 roku było to 58%.
• W niemieckim badaniu programu HateLess, opublikowanym w 2023 roku, po tygodniu zajęć uczniowie częściej sprzeciwiali się nienawistnym wypowiedziom. W grupie bez zajęć nic się nie zmieniło.

Ilu nastolatków widzi mowę nienawiści w internecie?

Najnowsze polskie dane pochodzą z badania EU Kids Online. Ankiety zbierano w szkołach od drugiego do czwartego kwartału 2025 roku, a do analiz przyjęto 1502 uczniów w wieku od 10 do 16 lat. Raport opublikowano w 2026 roku na stronie Fundacji Orange, a rozdział o mowie nienawiści przygotował prof. Jacek Pyżalski.

Uczniowie dostali w pytaniu dokładny opis: chodziło o nienawistne lub poniżające wiadomości albo komentarze skierowane przeciwko ludziom z określonych grup, na przykład kobietom, muzułmanom, migrantom, Żydom, Romom czy osobom z niepełnosprawnościami. Pytanie dotyczyło roku przed badaniem.

Częstotliwość kontaktu według wieku

Jak często	Wszyscy	10-11 lat	12-14 lat	15-16 lat
Ani razu	37,6%	45,2%	41,3%	28,2%
Kilka razy w roku	32,0%	23,0%	34,3%	33,0%
Przynajmniej raz w miesiącu	10,0%	12,9%	9,1%	9,8%
Przynajmniej raz w tygodniu	9,5%	12,0%	6,3%	13,2%
Codziennie lub prawie codziennie	6,6%	4,1%	5,5%	9,6%
Kilka razy dziennie	4,3%	2,8%	3,5%	6,2%

Źródło: Polskie badanie EU Kids Online 2026, tabela 5.2, dane z 2025 roku, odpowiedzi 1270 uczniów.

Blisko dwie trzecie widziało takie treści.
Wśród uczniów, którzy odpowiedzieli na pytanie, 62,4% zetknęło się z mową nienawiści co najmniej raz w roku. Po zsumowaniu czterech ostatnich wierszy tabeli wychodzi 30,4% uczniów, którzy widzą ją co najmniej raz w miesiącu.

Im starsi, tym częściej.
Wśród uczniów w wieku 15-16 lat tylko 28,2% nie widziało takich treści ani razu, a 15,8% widzi je codziennie lub kilka razy dziennie. Autor raportu zwraca też uwagę na najmłodszych: w grupie 10-11 lat odpowiedzi „raz w miesiącu” i „raz w tygodniu” padały częściej niż w grupie 12-14 lat.

Chłopcy i dziewczęta widzą podobnie dużo.
Według raportu płeć nie różnicuje statystycznie kontaktu z mową nienawiści. Różnicuje go przede wszystkim wiek.

Większość trafia na takie treści przypadkiem

W badaniu z 2025 roku tylko 20,7% uczniów, którzy widzieli mowę nienawiści, szukało jej celowo. Mniej więcej 8 na 10 trafiło na nią, choć jej nie szukało: w komentarzach, w polecanych filmach, na czatach w grach.

To ważne dla rozmowy w klasie. Rada „nie wchodźcie tam” nie wystarcza, skoro większość uczniów nigdzie specjalnie nie wchodziła.

Dlaczego w raporcie pada też liczba 52,7%?

W tym samym rozdziale pojawia się zdanie, że treści takie widziało 52,7% całej próby. Obie liczby opisują te same osoby: 792 uczniów. Stanowią one 62,4% tych, którzy odpowiedzieli na pytanie (1270 osób), i 52,7% wszystkich badanych (1502 osoby), łącznie z tymi, którzy odpowiedzi nie udzielili.

Jeśli cytujecie te dane w projekcie albo prezentacji, podajcie, którą podstawę wybraliście. Więcej o takich pułapkach piszemy w tekście jak czytać badania o hejcie.

Jak Polska wypada na tle innych krajów?

Poprzednia edycja badania pozwala porównać kraje. Raport EU Kids Online 2020 objął 19 krajów, a dane zbierano od jesieni 2017 do lata 2019 roku. W Polsce ankiety wypełniano w maju i czerwcu 2018 roku.

Dzieci w wieku 12-16 lat pytano, czy w ostatnim roku widziały w sieci nienawistne wiadomości atakujące określone grupy lub osoby. W Polsce 48% odpowiedziało, że widzi je co najmniej raz w miesiącu. Był to najwyższy wynik wśród badanych krajów. Średnia wyniosła 17%, w Czechach 25%, a w Niemczech 4%.

Kolejne 11% polskich uczniów widziało takie treści kilka razy w roku, a 41% nie widziało ich wcale. Razem daje to 59% uczniów, którzy mieli z nimi kontakt.

Czy od 2018 roku jest lepiej?
Tego z danych nie da się uczciwie wyczytać. W 2018 roku pytano uczniów w wieku 12-16 lat, a w 2025 roku w wieku 10-16 lat. Inaczej sformułowano pytanie i podano inne przykłady grup. Kontakt z mową nienawiści miało wtedy 59% badanych, a teraz 62,4%, więc na pewno nie jest to zjawisko, które zanika. Szerzej o tej serii badań piszemy w tekście EU Kids Online: polskie dzieci na tle Europy.

Wobec kogo młodzi widzą najwięcej nienawiści?

Na to pytanie najdokładniej odpowiada starsze badanie Centrum Badań nad Uprzedzeniami Uniwersytetu Warszawskiego i Fundacji im. Stefana Batorego. Raport „Mowa nienawiści, mowa pogardy” opisuje sondaż z września 2016 roku, który zrealizował CBOS. Młodzieżowa próba liczyła 682 osoby w wieku 16-18 lat. Wyniki porównano z pomiarem z 2014 roku.

Grupa, której dotyczyły wypowiedzi	2014	2016
Geje	76,9%	84,0%
Muzułmanie	55,3%	79,8%
Osoby czarnoskóre	70,1%	76,2%
Żydzi	58,7%	74,2%
Romowie	66,2%	71,4%
Ukraińcy	46,2%	70,7%

Źródło: Fundacja im. Stefana Batorego i Centrum Badań nad Uprzedzeniami UW, rycina 10. Odsetek młodzieży w wieku 16-18 lat, która deklarowała kontakt z mową nienawiści wobec danej grupy w internecie.

W ciągu dwóch lat najmocniej wzrósł kontakt z wypowiedziami przeciwko muzułmanom i Ukraińcom. Autorzy podają, że tylko w przypadku Romów zmiana nie była istotna statystycznie.

W tym samym badaniu 64% nastolatków przyznało, że samo użyło którejś z form mowy nienawiści. Dziewczęta robiły to wyraźnie rzadziej niż chłopcy. Przykładowo do wypowiedzi przeciwko Romom przyznało się 26% dziewcząt, a do antysemickich 17%.

Te dane mają już dziesięć lat. Pokazują mechanizm i kierunek, ale nie opisują dzisiejszych klas. Nowszego polskiego badania młodzieży z takim podziałem na grupy nie znaleźliśmy.

Ilu młodych uznaje mowę nienawiści za coś zwykłego?

Żadne badanie nie pyta wprost: „czy to dla Was normalne?”. Są jednak trzy pomiary, które razem dają dość wyraźny obraz.

Co uczniowie czują, gdy widzą takie treści?

W polskim badaniu EU Kids Online z 2025 roku uczniów, którzy widzieli mowę nienawiści, zapytano o to, jak czuli się po ostatnim takim zdarzeniu. Odpowiedziały 792 osoby.

• 33,5% nie poczuło nic szczególnego,
• 17,6% było trochę zdenerwowanych,
• 10,4% było dość zdenerwowanych,
• 7,7% bardzo się zdenerwowało,
• 5,9% pomyślało, że to zabawne,
• 5,2% poczuło się dobrze.

Co trzeci uczeń nie zareagował więc emocjonalnie, a mniej więcej co dziewiąty odebrał takie treści pozytywnie. Zdenerwowanie o różnej sile zgłosiło łącznie 35,7%.

Obojętność nie musi oznaczać zgody.
Autor raportu zaznacza, że brak emocji może być sposobem na zachowanie dystansu. Może też świadczyć o tym, że treści widziane często stają się czymś zwykłym. Jego zdaniem braku reakcji nie należy traktować jako dowodu, że takie treści nie szkodzą.

Czy młodzi uważają mowę nienawiści za problem?

Tak, i to coraz częściej. W badaniu NASK „Nastolatki 3.0” z jesieni 2022 roku wzięło udział 4984 uczniów klas 7 i 8 szkół podstawowych oraz klas 1 i 2 szkół ponadpodstawowych. Ze zdaniem „mowa nienawiści w internecie to ważny problem” zgodziło się 68,4% z nich. W edycji z 2018 roku było to 58%.

Wzrosło też poczucie, że obrażający pozostają bezkarni: z 36% w 2018 roku do 51,3% w 2022 roku. To zła wiadomość dla wychowawców, bo uczeń, który nie wierzy w skutek zgłoszenia, rzadziej cokolwiek zgłasza.

Ciekawy jest wynik dotyczący wolności słowa. W 2022 roku 32,2% nastolatków uznało, że wolność słowa w internecie jest ważniejsza niż zwalczanie mowy nienawiści. Przeciwnego zdania było 33,1%, a aż 34,6% wybrało odpowiedź „trudno powiedzieć”. Młodzi nie mają tu jednego stanowiska i właśnie dlatego jest o czym rozmawiać na lekcji.

Czy częsty kontakt naprawdę znieczula?

Autorzy raportu Fundacji Batorego opisują zjawisko desensytyzacji, czyli odwrażliwienia. Im więcej mowy nienawiści w otoczeniu, tym mniej obraźliwa się wydaje. W 2016 roku młodzież oceniała te same przykładowe wypowiedzi jako mniej obraźliwe niż dorośli, a spadek wrażliwości między 2014 a 2016 rokiem był u młodych silniejszy.

Warto przy tym pamiętać o proporcjach. Zarówno wśród młodzieży, jak i wśród dorosłych tylko około 5,5% badanych uznało pokazane wypowiedzi za raczej nieobraźliwe. Zdecydowana większość młodych widzi, że takie słowa ranią. O samym mechanizmie piszemy osobno w tekście o tym, czy od czytania hejtu można zobojętnieć.

Od patrzenia do powtarzania

W szwajcarskim badaniu, opublikowanym w 2021 roku w „Journal of Interpersonal Violence”, wzięło udział 1719 uczniów w wieku 11-18 lat z 22 szkół. Uczniowie, którzy częściej byli świadkami mowy nienawiści w szkole, częściej sami jej używali.

Ten związek był słabszy tam, gdzie uczniowie czuli, że klasa i szkoła nie akceptują takich wypowiedzi. Był silniejszy tam, gdzie rówieśnicy naciskali na łamanie zasad. To badanie korelacyjne, więc nie dowodzi przyczyny. Pokazuje jednak, że normy w klasie mają znaczenie.

Czy zajęcia w szkole zmieniają postawy uczniów?

Programów przeciw mowie nienawiści, które sprawdzono w badaniu z grupą kontrolną, jest bardzo mało. Najlepiej opisany przykład to niemiecki program HateLess („Razem przeciw nienawiści”), opisany i zbadany przez zespół Sebastiana Wachsa.

Co zbadano?

W badaniu opublikowanym w 2023 roku w „Journal of Youth and Adolescence” wzięło udział 820 uczniów w wieku 12-16 lat z 11 niemieckich szkół. W tygodniowym programie uczestniczyło 567 osób, a 253 trafiły do grupy kontrolnej, czyli takiej, która zajęć nie miała. Uczniów pytano przed zajęciami i miesiąc po nich.

Co się zmieniło?

Empatia, wiara we własne możliwości i sprzeciw.
W grupie, która przeszła program, wzrosły trzy rzeczy: empatia, poczucie, że umiem coś zrobić, oraz gotowość do sprzeciwu wobec nienawistnej wypowiedzi. W grupie kontrolnej autorzy nie stwierdzili żadnych zmian.

Atmosfera w klasie.
Druga analiza tych samych danych, opublikowana w 2025 roku w „Journal of Interpersonal Violence”, wykazała, że miesiąc po zajęciach uczniowie z programu wyżej oceniali spójność klasy i to, czy każdy czuje się w niej u siebie. Lepsza atmosfera częściowo tłumaczyła wzrost empatii.

Czego to badanie nie mówi?

Pomiar wykonano tylko raz, miesiąc po zajęciach. Nie wiadomo, czy efekt utrzymuje się po roku. Wyniki opierają się na deklaracjach uczniów, a nie na obserwacji ich zachowania. Opisane analizy nie sprawdzały też, czy uczniowie rzadziej sami używają nienawistnych słów.

Nie znaleźliśmy polskiego programu przeciw mowie nienawiści, którego skuteczność sprawdzono w podobny sposób i opublikowano. Jeśli szkoła wybiera gotowe zajęcia, warto zapytać organizatora wprost, czy ma wyniki ewaluacji. O tym, jak wypadają sprawdzone programy przeciw przemocy rówieśniczej, piszemy w porównaniu programów KiVa i Olweusa.

Co z tego wynika dla lekcji?

Zestawienie tych badań podpowiada, na czym warto oprzeć zajęcia.

1. Zacznijcie od doświadczeń uczniów. Większość z nich widziała takie treści, więc nie trzeba pokazywać drastycznych przykładów.
2. Rozmawiajcie o emocjach. Zapytajcie, co czuje osoba z grupy, o której ktoś pisze z pogardą, i co czuje ten, kto to czyta po raz setny.
3. Ćwiczcie konkretne reakcje: zgłoszenie treści, krótką odpowiedź, wiadomość do osoby atakowanej, rozmowę z dorosłym.
4. Ustalcie zasady klasy razem z uczniami. Norma, którą klasa sama nazwała, działa lepiej niż zakaz z regulaminu.
5. Zaplanujcie kilka spotkań. Sprawdzony program trwał tydzień, a nie jedną godzinę.
6. Zmierzcie efekt. Wystarczy ta sama krótka ankieta przed zajęciami i miesiąc po nich.

Gotowe pytania znajdziecie w tekście o ankiecie o hejcie i cyberprzemocy w szkole. Dla młodszych klas przygotowaliśmy scenariusz lekcji wychowawczej o hejcie dla klas 4-6.

Ograniczenia danych: co trzeba wiedzieć przed cytowaniem

To są deklaracje.
Wszystkie przytoczone badania opierają się na ankietach. Uczniowie mówią, co pamiętają i co sami uznają za mowę nienawiści. Jedni zaliczą do niej wulgarny żart, inni dopiero groźbę.

Badania pytają o różne rzeczy.
EU Kids Online pyta o treści wobec grup. NASK pyta o opinie, a nie o kontakt. Raport Fundacji Batorego pytał osobno o każdą mniejszość i pokazywał przykłady wypowiedzi. Tych liczb nie należy zestawiać w jednym wykresie jako trendu.

Różny wiek i różne lata.
Dane dotyczą osób w wieku 10-16 lat (2025), 12-16 lat (2018), uczniów klas 7-8 i pierwszych klas szkół ponadpodstawowych (2022) oraz osób w wieku 16-18 lat (2016). Starsze roczniki widzą więcej, więc sam dobór wieku zmienia wynik.

Czego nie mierzy nikt.
Żadne z tych badań nie sprawdza, ile mowy nienawiści faktycznie wyświetla się na ekranach uczniów. Brakuje też polskich danych o tym, jak zmieniają się postawy po zajęciach w szkole. Wyniki z Niemiec pokazują, że zmiana jest możliwa, ale nie gwarantują takiego samego efektu w polskiej klasie.

W tekście nie oceniamy, które wypowiedzi są przestępstwem. To osobny temat, który opisujemy w tekście mowa nienawiści w polskim prawie. Żaden z naszych tekstów nie zastępuje porady prawnika.

Podsumowanie: większość widzi, mniejszość się z tym godzi

Mowa nienawiści jest dla polskich nastolatków codziennym tłem internetu. W 2025 roku widziało ją blisko dwie trzecie uczniów w wieku 10-16 lat, którzy odpowiedzieli na pytanie, a wśród uczniów w wieku 15-16 lat prawie co szósty widzi ją codziennie.

Jednocześnie dane nie potwierdzają tezy, że młodym jest wszystko jedno. Ponad dwie trzecie nastolatków uważa mowę nienawiści za ważny problem, a ponad jedna trzecia denerwuje się, gdy ją widzi. Obojętność deklaruje co trzeci uczeń, a rozbawienie lub zadowolenie mniej więcej co dziewiąty.

Najwięcej nadziei daje to, że postawy da się zmieniać. Tydzień dobrze przygotowanych zajęć wystarczył, by uczniowie częściej stawali po stronie osób atakowanych. Jeśli jesteście uczniami, pamiętajcie, że w swojej niezgodzie na takie treści nie jesteście sami. Jak reagować bezpiecznie, opisujemy w tekście jak pomóc osobie hejtowanej, gdy jesteście świadkami.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu.
Pomagamy przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzimy je do końca, pomagamy zabezpieczyć materiał, a gdy trzeba, kierujemy do prawnika lub psychologa. Telefon: 222 900 142, e-mail: biuro@usuwaniehejtu.pl. W sprawach dzieci i nastolatków zawsze działamy razem z rodzicem lub opiekunem.

Szkoła.
Wychowawca, pedagog i psycholog szkolny to pierwsze osoby, którym warto pokazać nienawistne treści krążące w klasie. Uczniowie nie powinni rozwiązywać takich spraw sami.

Telefony pomocowe.
116 111 to telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Pod numerem 800 100 100 wsparcie dostaną rodzice i nauczyciele. Gdy ktoś grozi przemocą albo zagrożone jest życie, dzwońcie pod 112.

Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Najczęściej zadawane pytania

1. Ilu polskich nastolatków widzi mowę nienawiści w internecie?
W polskim badaniu EU Kids Online z 2025 roku kontakt z takimi treściami w ciągu roku zadeklarowało 62,4% uczniów w wieku 10-16 lat, którzy odpowiedzieli na pytanie. Co najmniej raz w miesiącu widzi je 30,4%.

2. Czym mowa nienawiści różni się od hejtu?
Hejt to potoczne określenie wrogich komentarzy wobec konkretnej osoby. Mowa nienawiści uderza w ludzi z powodu przynależności do grupy, na przykład narodowej, religijnej albo z powodu płci lub niepełnosprawności. W praktyce oba zjawiska często się łączą.

3. W jakim wieku uczniowie widzą najwięcej nienawistnych treści?
W badaniu z 2025 roku najwięcej widzieli uczniowie w wieku 15-16 lat: tylko 28,2% z nich nie zetknęło się z takimi treściami ani razu. Wśród uczniów w wieku 10-11 lat było to 45,2%, ale część najmłodszych widzi je regularnie.

4. Czy chłopcy widzą mowę nienawiści częściej niż dziewczęta?
Polskie badanie EU Kids Online z 2025 roku nie wykazało istotnej statystycznie różnicy między chłopcami a dziewczętami. Różnice dotyczą raczej używania takich słów: w badaniu z 2016 roku dziewczęta przyznawały się do tego wyraźnie rzadziej.

5. Czy młodzież sama szuka takich treści?
W zdecydowanej większości nie. W 2025 roku tylko 20,7% uczniów, którzy widzieli mowę nienawiści, odpowiedziało, że szukało jej celowo. Reszta trafiła na nią przy okazji zwykłego korzystania z sieci.

6. Ilu nastolatków uznaje mowę nienawiści za coś zabawnego?
W badaniu z 2025 roku 5,9% uczniów, którzy widzieli takie treści, pomyślało, że są zabawne, a 5,2% poczuło się dobrze. To mniejszość, ale w przeciętnej klasie może to być jedna lub dwie osoby.

7. Czy brak reakcji ucznia oznacza, że mowa nienawiści mu nie szkodzi?
Nie można tak zakładać. Autor polskiego raportu EU Kids Online wskazuje, że obojętność może być sposobem na zachowanie dystansu albo skutkiem przyzwyczajenia do treści widzianych często. Warto o tym rozmawiać, zamiast uznawać sprawę za zamkniętą.

8. Czy Polska nadal ma najwyższy wynik w Europie?
Tak było w raporcie EU Kids Online 2020, opartym w Polsce na danych z 2018 roku: 48% uczniów w wieku 12-16 lat widziało nienawistne wiadomości co najmniej raz w miesiącu. W tym tekście nie podajemy nowszego porównania krajów, bo opieramy się na raporcie krajowym z 2025 roku.

9. Czy jedna lekcja o mowie nienawiści wystarczy?
Badania tego nie potwierdzają. Program HateLess, którego efekty opisano w 2023 roku, trwał tydzień i obejmował ćwiczenie konkretnych reakcji. Pojedynczą lekcję warto traktować jako początek, a nie jako całość działań.

10. Jak sprawdzić, czy zajęcia w naszej klasie coś zmieniły?
Najprościej zadać uczniom te same anonimowe pytania przed zajęciami i mniej więcej miesiąc po nich. Pytajcie o to, co uczniowie robią, gdy widzą takie treści, a nie tylko o to, czy zajęcia im się podobały.

11. Czy można cytować te dane w pracy szkolnej lub artykule?
Tak, najlepiej z podaniem nazwy raportu, roku badania i wieku badanych. Zajrzyjcie też do źródła, bo w raportach bywają dwie liczby opisujące to samo zjawisko, liczone od różnych podstaw.

12. Co może zrobić uczeń, który widzi mowę nienawiści na grupie klasowej?
Może zrobić zrzut ekranu, zgłosić treść w aplikacji, napisać prywatnie do osoby, której to dotyczy, i powiedzieć o sprawie wychowawcy lub rodzicowi. Nie musi wdawać się w spór z autorem. W razie potrzeby można zadzwonić pod 116 111.

Źródła

• Fundacja Orange; J. Pyżalski, P. Plichta, Ł. Tomczyk, 2026: Polskie badanie EU Kids Online 2026. W stronę nowych wyzwań (dane z 2025 roku)
• EU Kids Online, London School of Economics and Political Science, 2020: EU Kids Online 2020: Survey results from 19 countries (dane z lat 2017-2019)
• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2023: Nastolatki 3.0. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców (badanie z 2022 roku)
• Fundacja im. Stefana Batorego, Centrum Badań nad Uprzedzeniami UW, 2017: Mowa nienawiści, mowa pogardy. Raport z badania przemocy werbalnej wobec grup mniejszościowych (badanie z 2016 roku)
• Journal of Youth and Adolescence (S. Wachs i in.), 2023: Effects of the Prevention Program „HateLess. Together against Hatred” on Adolescents’ Empathy, Self-efficacy, and Countering Hate Speech
• Journal of Interpersonal Violence (S. Wachs i in.), 2025: Promoting Classroom Climate and Why it Matters in Anti-Hate Speech Prevention Programs: A HateLess Evaluation Study
• Journal of Interpersonal Violence (S. Wachs i in.), 2021: Playing by the Rules? An Investigation of the Relationship Between Social Norms and Adolescents’ Hate Speech Perpetration in Schools

A jak to wygląda w Waszej klasie? Napiszcie w komentarzu

Czy po zajęciach o mowie nienawiści zauważyliście w swojej klasie jakąś zmianę, a jeśli tak, to po czym ją poznaliście? Której liczby albo którego badania zabrakło Wam w tym zestawieniu do projektu lub lekcji? Prosimy, żeby w komentarzach nie podawać nazwisk ani danych innych osób, także uczniów i nauczycieli.