Świetlica szkolna a telefony i tablety. Zasady, które ograniczają konflikty między dziećmi

Świetlica to miejsce, w którym w jednej sali siedzi siedmiolatek, dziewięciolatek i dwunastolatek. Jedni chcą rysować, drudzy grać, a ktoś trzeci wyciąga telefon i zaczyna nagrywać. Po kwadransie jest awantura, bo film trafił do kogoś, kto nie miał go zobaczyć.

Od 1 września 2026 roku telefony w szkołach podstawowych regulują przepisy ustawy, a nie tylko zwyczaj. Ten tekst pokazuje, co z nich wynika dla świetlicy, jak napisać regulamin, który da się stosować, jak urządzić wspólne granie i jak zareagować, gdy ktoś jest wyśmiewany albo nagrywany.

W skrócie

• Od 1 września 2026 roku w szkołach podstawowych dla dzieci i młodzieży obowiązuje ustawowy zakaz korzystania przez uczniów z telefonów i innych urządzeń, które pozwalają się porozumiewać na odległość lub rejestrować obraz albo dźwięk. Dotyczy to pobytu na terenie szkoły w związku z zajęciami dydaktycznymi, wychowawczymi i opiekuńczymi (Dz.U. 2026 poz. 1036).
• Wyjątki są trzy: zgoda nauczyciela na cele nauki, sprawdzenie wiedzy albo pilny kontakt z rodzicem, zgoda dyrektora ze względu na chorobę lub niepełnosprawność oraz bezpośrednie zagrożenie. Wycieczek zakaz nie obejmuje.
• Statut szkoły musi być dostosowany do nowych przepisów do 31 grudnia 2026 roku. Regulamin świetlicy powinien się z nim zgadzać.
• W badaniu NASK z jesieni 2022 roku 38,9% nastolatków wskazało, że ktoś ich kiedyś wyzywał w sieci, a 24,3%, że byli ośmieszani. Badanie objęło 4984 uczniów starszych klas, a nie dzieci ze świetlicy.
• W zapisach o telefonach liczą się dwie rzeczy: jasne zasady, które dzieci znają, oraz stała reakcja dorosłych na pierwszy sygnał wyśmiewania.
• Nagranie z udziałem innego dziecka to osobna sprawa od samego grania. Opiekun reaguje od razu, a o zdarzeniu informuje wychowawcę i rodziców.

Co mówią przepisy o telefonach w świetlicy szkolnej?

Ustawa z 3 lipca 2026 roku o zmianie Prawa oświatowego dodała do niego nowe artykuły o telefonach. Ustawa została ogłoszona 3 sierpnia 2026 roku i weszła w życie 1 września 2026 roku. Pełny tekst jest w Dzienniku Ustaw pod pozycją 1036 i warto go przeczytać samodzielnie, bo jest krótki.

Zakaz dotyczy czasu, gdy uczniowie przebywają na terenie szkoły w związku z zajęciami dydaktycznymi, wychowawczymi i opiekuńczymi. Świetlica to właśnie zajęcia opiekuńczo-wychowawcze na terenie szkoły, dlatego w naszej ocenie mieści się w tym zapisie. Warto jednak sprawdzić, jak to samo rozumie Wasza dyrekcja, bo to ona odpowiada za statut i regulamin.

Kogo dotyczy zakaz, a kogo statut?

Szkoły podstawowe dla dzieci i młodzieży.
Zakaz wynika wprost z ustawy. Statut nie musi go wprowadzać, ale ma go uwzględnić i opisać szczegóły, na przykład wyjątki i sposób odkładania urządzeń.

Szkoły ponadpodstawowe.
Tu nie ma zakazu z automatu. Statut ma określić warunki albo zakaz korzystania z telefonów. Jeśli w Waszej placówce świetlica działa przy takiej szkole, zasady zależą od jej statutu.

Oddziały przedszkolne.
W przedszkolach i oddziałach przedszkolnych zakazane jest nie tylko korzystanie z telefonów, ale także ich wnoszenie. To odrębny przepis dla najmłodszych dzieci.

Trzy wyjątki od zakazu

Ustawa przewiduje trzy sytuacje, w których dziecko może użyć telefonu lub innego urządzenia. Dwie z nich dotyczą świetlicy równie często jak lekcji.

Zgoda nauczyciela.
Nauczyciel może pozwolić na telefon, jeśli służy on realizacji programu nauczania, sprawdzeniu wiedzy albo zapewnieniu kontaktu ucznia z rodzicami w sytuacji nagłej. Dziecko, które źle się poczuło i musi zadzwonić do mamy, mieści się więc w przepisie.

Zgoda dyrektora.
Dyrektor, na wniosek ucznia albo rodzica, może się zgodzić, aby dziecko korzystało z urządzenia ze względu na chorobę, niepełnosprawność lub inne szczególne potrzeby. Chodzi o sprzęt specjalistyczny albo aplikację do monitorowania stanu zdrowia, na przykład przy cukrzycy. Odmowa wymaga pisemnego uzasadnienia.

Bezpośrednie zagrożenie.
Gdy zagrożone jest zdrowie lub życie osób na terenie szkoły, albo mienie, zakaz nie obowiązuje.

Miejsce na telefony i konsekwencje

Dyrektor może, za zgodą rady pedagogicznej i rady rodziców oraz po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego, zorganizować miejsce przechowywania telefonów. Musi ono być bezpieczne i chronić prywatność dziecka, czyli uniemożliwiać oglądanie zawartości urządzeń przez osoby niepowołane. Jeśli uczeń nie przestrzega zasad odkładania, nauczyciel nakazuje mu odłożyć telefon w tym miejscu.

Za naruszenie zakazu stosuje się działania wychowawcze albo kary przewidziane w statucie. Rodzice mają obowiązek współpracować ze szkołą w przestrzeganiu zasad. To ważne dla świetlicy, bo daje podstawę do rozmowy z rodzicem dziecka, które wciąż przynosi telefon na zajęcia.

Zapisy ustawy mogą być jeszcze doprecyzowane w statutach i rozporządzeniach, a konkretne rozwiązania różnią się między szkołami. Ten tekst nie zastępuje porady prawnika ani wskazówek kuratorium oświaty.

Co powinno znaleźć się w regulaminie świetlicy?

Regulamin świetlicy nie może być sprzeczny ze statutem szkoły. Dobrze, gdy jest krótszy i prostszy niż statut, bo dzieci mają go rozumieć, a nie tylko podpisywać. Najlepiej, żeby jedna strona zawierała zasady o telefonach i tabletach, a reszta dotyczyła innych spraw świetlicy.

Zasady o urządzeniach, które warto zapisać

Gdzie są telefony w czasie zajęć.
Zapiszcie, czy dzieci odkładają je do wyznaczonego pudełka, szafki lub pojemnika, czy zostawiają w plecaku. Plecak w szatni to nie to samo co plecak w sali. Jedno zdanie bez wątpliwości oszczędza później dziesiątki sporów.

Kto i kiedy może zadzwonić do rodzica.
Dziecko nie powinno prosić o zgodę na rozmowę z mamą w obecności całej grupy. Wyznaczcie jedną osobę dyżurną i krótki sposób: dziecko mówi opiekunowi, opiekun pozwala zadzwonić, a rozmowa odbywa się przy nim lub tuż obok.

Co z tabletami i konsolami szkoły.
Zakaz dotyczy urządzeń uczniów, ale świetlica często ma własne tablety lub komputery. Dla nich też potrzebne są zasady: kiedy się z nich korzysta, na jakich stronach i z jakim nadzorem. Jeśli urządzenie ma kamerę, zapiszcie, że w świetlicy nie nagrywa się innych dzieci.

Zakaz nagrywania i fotografowania.
Zapis powinien być prosty: nie robimy zdjęć ani filmów innym dzieciom i opiekunom bez zgody tych osób i opiekuna. Dzieci dobrze rozumieją zdanie „kogoś, kto o tym nie wie, nie nagrywamy”.

Co się dzieje przy złamaniu zasady.
Najlepiej działa lista kolejnych, spokojnych kroków: przypomnienie, odłożenie urządzenia w wyznaczone miejsce, informacja do wychowawcy i rodzica. Nie wymyślajcie własnych kar, bo wtedy rodzic może je zakwestionować. Zasady kar zapisane są w statucie i to do nich się odwołujcie.

Zgody rodziców.
Jeśli szkoła dopuszcza wyjątki, na przykład telefon dziecka z cukrzycą, rodzic ma wiedzieć, jak wygląda procedura. Przekażcie to w jednym piśmie na początku roku i zbierzcie potwierdzenie przeczytania.

Jak sprawić, żeby regulamin żył?

Przeczytajcie go razem z dziećmi na początku roku i po każdej dłuższej przerwie. Zapytajcie, co im się wydaje niejasne, i dopiszcie przykład w ich słowach. Wywieście wersję na jednej kartce z rysunkami dla młodszych dzieci. Dobrze też, gdy każde dziecko wie, do kogo może przyjść, jeśli ktoś łamie zasady, a ono nie chce być „skarżypytą”.

Regulamin sprawdza się tylko wtedy, gdy stosują go wszyscy opiekunowie tak samo. Gdy jedna osoba pozwala, a druga zabiera telefon, dzieci uczą się, że zasady zależą od humoru dorosłego. Raz w semestrze umówcie się w zespole, jak reagujecie na te same sytuacje.

Jak urządzić wspólne granie, żeby nie kończyło się konfliktem?

Zakaz telefonów nie oznacza końca gier. Dzieci nadal potrzebują zabawy z innymi, a świetlica jest jednym z niewielu miejsc, gdzie mogą spokojnie pograć razem, jeśli opiekun to zorganizuje. Gry planszowe, karciane i zespołowe zdecydowanie lepiej zbliżają dzieci różnego wieku niż ekran, który ogląda jedna osoba.

Zasady, które zmniejszają liczbę kłótni

Kolejka widoczna dla wszystkich.
Najwięcej sporów bierze się z pytania „teraz moja kolej?”. Prosta lista na tablicy albo klepsydra rozwiązuje je bez udziału opiekuna.

Gry dla mieszanej grupy.
Wybierajcie takie, w których młodsze dziecko może wygrać ze starszym przez szczęście lub spryt, a nie tylko siłę. W grach zespołowych mieszajcie wiek w drużynach. Starszy uczeń dostaje wtedy rolę, która go nie ośmiesza, a młodszy nie jest „ciężarem”.

Wspólny język przegranej.
Ustalcie, co się mówi po przegranej i po wygranej. Zdanie „dobra gra” brzmi lepiej niż komentowanie, że ktoś jest „beznadziejny”. Pierwsze wyśmiewanie często zaczyna się właśnie w takiej chwili.

Zakaz gry na cudzych kontach.
Jeżeli świetlica ma tablety, dzieci nie logują się na swoje konta i nie korzystają z kont rodziców. Konto świetlicy nie ma danych osobowych dzieci.

Gdy ktoś chce pokazać grę z telefonu

Zdarza się, że dziecko opowiada o grze i chce ją pokazać innym. Odpowiedzcie, że w świetlicy nie korzystamy z telefonów, ale może narysować postać, opowiedzieć o zasadach albo przynieść planszówkę, jeśli rodzice się zgodzą. Zainteresowanie grą jest zwykle dobrym początkiem rozmowy, więc nie zbywajcie go samym „nie”.

Jeśli sprawa dotyczy gier online i czatów, w których dzieci poznają obcych, warto przekazać rodzicom wiadomości z naszego tekstu o hejcie w grach online i na Discordzie. Dla rodziców najmłodszych dzieci przydatny będzie też materiał o tym, co ustawić w pierwszym telefonie siedmiolatka.

Dlaczego nagrywanie w świetlicy jest osobną sprawą?

Granie na telefonie szkodzi głównie uwadze i relacjom. Nagrywanie niesie ryzyko innego rodzaju: obraz innego dziecka trafia poza świetlicę. Nagranie można wysłać, przeróbić i pokazać osobom, których dziecko nie zna. Samo usunięcie nagrania często nie wystarcza, bo ktoś mógł je już zapisać.

W świetlicy to ryzyko jest większe niż w klasie, bo grupa jest mieszana i mniej uporządkowana. Dziecko starsze lepiej obsługuje urządzenie, a młodsze często nie rozumie, co oznacza „wrzucić do sieci”. Starsze potrafi namówić młodsze do czegoś śmiesznego, a potem to nagrać.

Co powiedzieć dzieciom o nagrywaniu

Używajcie krótkich, konkretnych zdań. „Kto jest na filmie, musi o tym wiedzieć i się zgodzić.” „Nie nagrywamy, kiedy ktoś płacze, przebiera się albo jest zawstydzony.” „Jeśli ktoś Cię nagrał i Ci to przeszkadza, powiedz opiekunowi.” Dzieci rozumieją takie zasady szybciej niż pojęcia prawne.

W kwestii prawa możecie dodać dorosłym, że rozpowszechnianie wizerunku zasadniczo wymaga zgody osoby, która jest na nagraniu. W przypadku dzieci zgodę wyraża rodzic. Wyjątki są ograniczone, a szczegółowo opisujemy je w tekście o tym, kiedy publikacja zdjęcia bez zgody jest dozwolona.

Co zrobić, gdy dziecko kogoś nagrało

1. Zatrzymajcie nagrywanie spokojnym głosem, bez krzyku i bez zawstydzania nagrywającego przy grupie.
2. Poproście dziecko o oddanie urządzenia do pudełka albo do opiekuna. Nie przeglądajcie jego zawartości na własną rękę, jeśli nie ma ku temu podstawy i zgody rodzica.
3. Zapytajcie dziecko nagrane, jak się czuje, i dajcie mu chwilę na oddech z dala od grupy.
4. Powiadomcie wychowawcę i rodziców obu dzieci, tego, które nagrywało, i tego, które było nagrywane.
5. Ustalcie z rodzicem nagrywającego dziecka, że film zostanie usunięty, a także czy został gdzieś przesłany.
6. Zapiszcie krótką notatkę: data, godzina, kto był świadkiem, co zaszło, co zrobiliście.

Jeśli nagranie już krąży po klasie albo po grupie, kolejne kroki opisaliśmy w tekście o nagraniu dziecka bez zgody, które krąży po klasie.

Jak reagować na wyśmiewanie w grupie różnowiekowej?

W świetlicy wyśmiewanie wygląda inaczej niż w klasie. Starszy uczeń może zaśmiać się z młodszego, bo nie zna zasad gry. Młodsze dziecko przyniesie telefon z grą i usłyszy, że jest „dzieckiem”. Grupa chętnie zaśmieje się razem ze starszym, bo chce być „taka duża”.

Takie sytuacje są przykre, choć często nie mają złych zamiarów. Ale jeśli powtarzają się wobec tego samego dziecka, zaczynają być przemocą rówieśniczą. Opiekun, który reaguje od razu i spokojnie, zatrzymuje ten proces na wczesnym etapie.

Reakcja na miejscu, zdanie po zdaniu

Nazwijcie to, co widzicie.
Powiedzcie na przykład: „Słyszę, że się z niego śmiejesz, i to nie jest w porządku”. Mówcie o zachowaniu, a nie o charakterze dziecka. Zdanie „jesteś złośliwy” zamyka rozmowę, a „to, co zrobiłeś, było przykre” ją otwiera.

Wsparcie dla wyśmiewanego dziecka.
Odezwijcie się do niego najpierw, a dopiero potem do sprawcy. Dziecko, które słyszy tylko napomnienie wobec innych, może uznać, że to ono jest problemem. Zapytajcie, czy chce zostać z grupą, czy usiąść bliżej Was.

Rozmowa z dzieckiem, które wyśmiewało.
Najlepiej bez publiczności. Zapytajcie, co chciało osiągnąć, i pomóżcie znaleźć inny sposób. Starszemu dziecku można zaproponować rolę pomocnika w grze, co zmienia układ sił w grupie. Więcej o pracy z dzieckiem, które krzywdziło innych, znajdziecie w tekście o pracy z uczniem, który hejtował.

Reakcja grupy.
Dzieci, które się śmiały, nie muszą być karane przy wszystkich. Wystarczy, że opiekun powie jedno zdanie o tym, jaka atmosfera ma być w świetlicy, i wróci do zajęć. Dłuższe kazanie przy grupie zwykle pogarsza sprawę.

Kiedy sprawa wychodzi poza świetlicę

Wyśmiewanie bywa kontynuowane w sieci, na grupach klasowych i w komunikatorach. Starsze dzieci, które chodzą do świetlicy, często mają już własne konta. Jeżeli dowiadujecie się, że dziecko jest ośmieszane na grupie klasowej, zapoznajcie się z tekstem o tym, co może i co musi zrobić szkoła, a także z materiałem o wykluczeniu ucznia z grupy klasowej.

O takiej sprawie informujecie wychowawcę klasy i pedagoga szkolnego. Jak zgłosić problem i nie zostać uznanym za donosiciela, opisujemy w tekście o zgłaszaniu hejtu wychowawcy lub pedagogowi.

Co mówią dane o hejcie wśród młodzieży?

Dane o hejcie w sieci pokazują skalę zjawiska, z którym część Waszych podopiecznych zetknie się za kilka lat. Nie opisują dzieci z klas 1-3, więc nie przenoście ich wprost na świetlicę. Pomagają natomiast zrozumieć, dlaczego warto uczyć dzieci zasad na wczesnym etapie.

W ogólnopolskim badaniu NASK „Nastolatki 3.0”, zrealizowanym od jesieni 2022 roku metodą ankiety internetowej, odpowiedzi udzieliło 4984 uczniów klas 7 i 8 szkoły podstawowej oraz klas 1 i 2 szkoły ponadpodstawowej. Według niego nastolatki spędzały w dni powszednie w sieci średnio 5 godzin i 36 minut, wobec 4 godzin i 50 minut w 2020 roku.

W tym samym badaniu 38,9% nastolatków wskazało, że kiedykolwiek ktoś ich wyzywał w internecie, a 24,3%, że ich ośmieszał. Aż 44,6% młodych ludzi spotkało się w sieci z sytuacjami, w których atakowani i wyzywani byli ich znajomi. Ponadto 51,3% uważało, że osoby obrażające w internecie są bezkarne (w 2018 roku było to 36%).

Co zmierzono	Wynik	Kto i kiedy
Czas w sieci w dni powszednie	5 godzin 36 minut	NASK, badanie z 2022 roku
Doświadczyło wyzywania w sieci	38,9%	NASK, badanie z 2022 roku
Doświadczyło ośmieszania w sieci	24,3%	NASK, badanie z 2022 roku
Widziało atakowanie znajomych	44,6%	NASK, badanie z 2022 roku
Systemy edukacji z zakazem smartfonów w szkole	30% (60 systemów), koniec 2023 roku; 40% (79 systemów), koniec 2024 roku	UNESCO, GEM

Źródło: NASK, „Nastolatki 3.0”, raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców; UNESCO, artykuł o smartfonach w szkole.

Co jeszcze mówi UNESCO?

Według UNESCO zakazy korzystania ze smartfonów w szkołach obowiązywały w 60 systemach edukacji, czyli 30% badanych, do końca 2023 roku, a do końca 2024 roku w 79, czyli 40%. Ta sama instytucja przypomina, że w szkole powinna być dopuszczona tylko ta technologia, która ma wyraźną rolę we wspieraniu nauki. Wskazuje też, że według badań smartfony rozpraszają uczniów, a powrót do skupienia po rozproszeniu może zająć nawet 20 minut.

Ograniczenia tych danych

Badanie NASK dotyczyło nastolatków w wieku zbliżonym do klas 7-8 i pierwszych klas szkół ponadpodstawowych, i opierało się na ankiecie internetowej, czyli na deklaracjach uczniów. Nie mówi nic o dzieciach z klas 1-6 i nie bada zjawisk w świetlicach. Dane UNESCO pokazują liczbę systemów edukacji, a nie skuteczność zakazów w konkretnej szkole. Żadne z nich nie dowodzi, że sam zakaz zmniejsza wyśmiewanie. Dlatego zakaz telefonów nie zastępuje pracy nad relacjami w grupie.

Jak rozmawiać z rodzicami o zasadach w świetlicy?

Rodzice mają obowiązek współpracować ze szkołą w przestrzeganiu zasad dotyczących telefonów. W praktyce dużo łatwiej współpracować, gdy zasady są zrozumiałe i spójne w całej szkole. Najczęstszy problem w świetlicy to dziecko, które „musi mieć telefon na wszelki wypadek”.

Trzy zdania, które pomagają

Wyjaśnijcie, jak dziecko zadzwoni.
Powiedzcie, że w pilnej sprawie dziecko zawsze może zadzwonić przez opiekuna. To zwykle uspokaja rodzica bardziej niż argument o przepisach.

Podkreślcie, że zasady chronią wszystkie dzieci.
Rodzic, którego dziecko zostało nagrane, oczekuje, że szkoła zareaguje. Rodzic, którego dziecko nagrywało, oczekuje sprawiedliwego traktowania. Te same zasady dla wszystkich dają obu stronom poczucie równości.

Zaproponujcie rozmowę o domowych zasadach.
Zasady o telefonach w domu i w szkole się uzupełniają. Dobrym wsparciem dla rodziców będzie wspólna rozmowa o czasie, jaki dziecko spędza przed ekranem.

Gdy rodzic się nie zgadza

Wysłuchajcie go do końca i zapytajcie, jakie ma obawy. Zwykle chodzi o bezpieczeństwo dziecka w drodze do domu, o kontakt albo o brak zaufania do szkoły. Odpowiedzcie na ten konkretny problem. Jeśli nie możecie sami podjąć decyzji, wskażcie osobę w szkole, która ją podejmie, i terminy. Nie wchodźcie w spór o to, czy zakaz jest słuszny, bo ten spór nie należy do opiekuna świetlicy.

Przykładowe sformułowania do regulaminu i do rodziców

Poniższe zdania możecie dostosować do własnej świetlicy i statutu. Nie są obowiązującym wzorem, tylko punktem wyjścia.

Fragment regulaminu o telefonach.
„W czasie pobytu w świetlicy uczniowie nie korzystają z telefonów komórkowych i innych urządzeń, które umożliwiają połączenie z internetem, rozmowę lub nagrywanie. Urządzenia odkładane są do [miejsce: pudełko, szafka] na czas zajęć. W sprawach pilnych uczeń może poprosić opiekuna o telefon do rodzica.”

Fragment regulaminu o nagrywaniu.
„W świetlicy nie wolno nagrywać ani fotografować innych osób bez ich wiedzy i zgody opiekuna. Naruszenie tej zasady skutkuje działaniami wychowawczymi opisanymi w statucie szkoły oraz powiadomieniem rodziców.”

Wiadomość do rodziców po zdarzeniu.
„Dzień dobry, chciałabym/chciałbym poinformować, że dziś w świetlicy doszło do sytuacji, w której [krótki opis bez nazwisk innych dzieci]. Zareagowaliśmy [co zrobiono]. Proszę o rozmowę z dzieckiem w domu i o kontakt w razie pytań. Jestem dostępny/dostępna pod numerem [numer].”

Podsumowanie: jasne zasady, stała reakcja i wspólna gra

Przepisy obowiązujące od 1 września 2026 roku dają szkołom wyraźną podstawę do ograniczenia telefonów, ale nie rozwiązują wszystkich problemów w świetlicy. Regulamin zgodny ze statutem, wspólne zajęcia i spokojna, jednakowa reakcja opiekunów na wyśmiewanie działają razem.

Dzieci potrzebują prostych zasad, które rozumieją, i dorosłych, którzy reagują od razu. Nie musicie być ekspertami od technologii. Wystarczy, że zauważycie pierwszy sygnał, zabezpieczycie sytuację i przekażecie sprawę dalej, zanim urośnie.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga przygotować zgłoszenia do platform i instytucji oraz prowadzi je do końca, pomaga zabezpieczyć materiał i kieruje do prawnika lub psychologa. Nie ustala tożsamości autorów poza drogą prawną i nie zastępuje prawnika. Kontakt: tel. 222 900 142, e-mail: biuro@usuwaniehejtu.pl.

Dzieci i młodzież mogą zadzwonić pod numer 116 111. Rodzice i nauczyciele znajdą wsparcie pod numerem 800 100 100. Dorośli w kryzysie emocjonalnym mogą dzwonić pod 116 123, a w razie zagrożenia życia pod 112. W sprawach szkoły zwróćcie się też do dyrektora, pedagoga szkolnego i kuratorium oświaty. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy zakaz telefonów obowiązuje w świetlicy szkolnej?
Ustawa zakazuje telefonów w szkołach podstawowych podczas pobytu na terenie szkoły w związku z zajęciami dydaktycznymi, wychowawczymi i opiekuńczymi. Świetlica prowadzi zajęcia opiekuńczo-wychowawcze, więc w naszej ocenie jest objęta zakazem. Szczegóły warto potwierdzić w statucie i u dyrektora.

2. Od kiedy obowiązuje zakaz telefonów w szkołach?
Od 1 września 2026 roku. Ustawa z 3 lipca 2026 roku została ogłoszona w Dzienniku Ustaw pod pozycją 1036. Szkoły mają czas do 31 grudnia 2026 roku na dostosowanie statutów.

3. Czy dziecko może w świetlicy zadzwonić do rodzica?
Tak. Ustawa dopuszcza zgodę nauczyciela na korzystanie z telefonu w celu zapewnienia kontaktu z rodzicami w sytuacji nagłej. W praktyce dziecko prosi o to opiekuna, który pozwala zadzwonić i jest przy rozmowie.

4. Czy dziecko z chorobą może mieć telefon w świetlicy?
Tak, jeśli dyrektor wyrazi na to zgodę na wniosek ucznia albo rodzica. Dotyczy to choroby, niepełnosprawności lub innych szczególnych potrzeb, na przykład aplikacji do monitorowania stanu zdrowia. Odmowa wymaga pisemnego uzasadnienia.

5. Gdzie dzieci mają odkładać telefony?
Dyrektor może za zgodą rady pedagogicznej i rady rodziców oraz po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego zorganizować miejsca przechowywania telefonów. Muszą być bezpieczne i chronić prywatność dziecka. Szczegółowe zasady odkładania i odbierania określa dyrektor.

6. Jakie są konsekwencje łamania zakazu przez dziecko?
Stosuje się działania wychowawcze albo kary przewidziane w statucie szkoły. Rodzice mają obowiązek współpracować ze szkołą w przestrzeganiu zasad. Warto trzymać się procedury opisanej w statucie, a nie wymyślać własne sankcje.

7. Czy opiekun może przejrzeć telefon dziecka?
Ustawa wymaga, aby miejsce przechowywania chroniło prywatność dziecka i nie pozwalało przeglądać zawartości urządzeń osobom niepowołanym. Przeglądanie telefonu bez podstawy i zgody rodzica może naruszyć prywatność dziecka. W razie wątpliwości zapytajcie dyrektora.

8. Co zrobić, gdy dziecko nagrało inne dziecko w świetlicy?
Zatrzymajcie nagrywanie spokojnym głosem i poproście o odłożenie urządzenia. Zapytajcie nagrane dziecko, jak się czuje, i powiadomcie wychowawcę oraz rodziców obu dzieci. Ustalcie usunięcie nagrania i zapiszcie przebieg zdarzenia.

9. Czy można rozpowszechniać nagranie dziecka bez zgody rodziców?
Zasadniczo rozpowszechnianie wizerunku wymaga zgody osoby przedstawionej, a w przypadku dziecka zgody rodzica. Przepisy przewidują nieliczne wyjątki. W razie wątpliwości warto skonsultować się z prawnikiem.

10. Czy tablety świetlicy też podlegają zakazowi?
Zakaz dotyczy urządzeń, z których korzystają uczniowie, a urządzenia szkoły używane pod nadzorem opiekuna to osobna sprawa. Dla nich potrzebne są własne zasady w regulaminie: kiedy, jak długo i na jakich stronach. Szczegóły zależą od statutu i decyzji dyrektora.

11. Jak reagować, gdy starsze dziecko wyśmiewa młodsze?
Nazwijcie zachowanie, a nie charakter dziecka, i najpierw zajmijcie się wyśmiewanym. Z dzieckiem, które się śmiało, porozmawiajcie bez publiczności. Jeśli sytuacja się powtarza, poinformujcie wychowawcę i pedagoga.

12. Czy zakaz telefonów rozwiąże problem hejtu?
Nie sam z siebie. Dane NASK i UNESCO pokazują skalę zjawiska i rozpowszechnienie zakazów, ale nie dowodzą, że zakaz zmniejsza wyśmiewanie. Potrzebne są też stałe zasady, rozmowy z dziećmi i szybka reakcja dorosłych.

Źródła

• Dziennik Ustaw RP, 2026: Ustawa z dnia 3 lipca 2026 r. o zmianie ustawy - Prawo oświatowe (Dz.U. 2026 poz. 1036)
• NASK, 2023: Nastolatki 3.0. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców
• UNESCO, 2025: To ban or not to ban? Smartphones in school only when they clearly support learning

A jak to wygląda w Waszej świetlicy? Napiszcie w komentarzu

Jaka zasada dotycząca telefonów lub nagrywania najlepiej sprawdziła się u Was w grupie, w której są dzieci w różnym wieku? Czego zabrakło Wam w tym tekście, żeby przygotować regulamin albo rozmowę z rodzicami? Prosimy, żebyście w komentarzach nie podawali nazwisk ani danych innych osób, w tym dzieci i ich rodziców.