Zabranie telefonu za karę po hejcie - dlaczego dzieci przestają wtedy mówić

Dziecko mówi, że ktoś je wyśmiewa w sieci. Pierwsza myśl wielu rodziców jest prosta: zabrać telefon, to przestanie boleć. Ta reakcja wynika z troski, ale dziecko widzi w niej coś innego. Ktoś je skrzywdził, a ono traci kontakt z przyjaciółmi.

Zabranie telefonu dziecku za karę po hejcie nie zatrzymuje hejtu. Zatrzymuje za to rozmowę. Poniżej pokazujemy, co na ten temat mówią badania, dlaczego odcięcie od sieci nie chroni i co możecie zrobić zamiast tego.

W skrócie

• Prawie połowa nastolatków milczy. W badaniu NASK „Nastolatki” z jesieni 2024 r. 47% uczniów, którzy doświadczyli przemocy w internecie, nic nie zrobiło i nikomu o tym nie powiedziało. Pomocy w rodzinie szukało 15%.
• Rodzice widzą to inaczej. W tym samym badaniu 66% rodziców sądziło, że dziecko w takiej sytuacji zwraca się do najbliższych dorosłych.
• Obawa przed zakazem jest jednym z powodów milczenia. Autorzy polskiego badania EU Kids Online 2026 wymieniają wśród możliwych przyczyn lęk przed „natychmiastowymi zakazami korzystania z internetu”.
• Zabranie telefonu nie usuwa wpisów, nie zatrzymuje autorów i utrudnia zabezpieczenie materiału. Hejt trwa dalej, tylko dziecko zostaje z nim bez wsparcia rówieśników.
• Lepsze rozwiązanie: obietnica, że telefon zostaje, wspólne zrzuty ekranu, zgłoszenie, blokada kont i ustalona razem przerwa od powiadomień.
• Przerwa od ekranu, którą dziecko samo wybiera, to co innego niż kara. Pierwsza pomaga odpocząć, druga uczy, że nie warto mówić.

Skąd bierze się odruch, żeby zabrać telefon?

Rodzic widzi, że źródłem bólu jest ekran. Chce ten ból natychmiast przerwać. To zrozumiały odruch, podobny do odsunięcia ręki dziecka od gorącego garnka.

Kłopot polega na tym, że telefon nie jest źródłem hejtu. Jest miejscem, w którym dziecko go zobaczyło. Wpisy, zdjęcia i rozmowy na grupie zostają w sieci także wtedy, gdy telefon leży w szufladzie.

Dwa różne powody tej samej decyzji.
Część rodziców zabiera telefon, żeby chronić. Część robi to w złości: „mówiłam, żebyś tyle nie siedział w sieci”. Dla dziecka skutek jest ten sam. W obu przypadkach traci coś ważnego zaraz po tym, jak powiedziało prawdę.

Dziecko zapamiętuje kolejność zdarzeń.
Powiedziałem, zabrali. Taki wniosek jest prosty i trwały. Następnym razem dziecko nie powie, a to właśnie wtedy sprawa może być poważniejsza.

Co o milczeniu dzieci mówią badania?

Polskie badania zgodnie pokazują, że dorośli dowiadują się o przemocy w sieci rzadko. Poniżej trzy pomiary, o które można się oprzeć.

NASK: prawie połowa nikomu nie mówi

NASK zapytał w październiku i listopadzie 2024 r. uczniów klas 7 i 8 szkół podstawowych oraz klas 1 i 2 szkół ponadpodstawowych, jak zareagowali na przemoc w internecie. Na to pytanie odpowiadało 1439 uczniów, którzy jej doświadczyli. W raporcie „Nastolatki” najczęstsza odpowiedź brzmiała: nic nie zrobiłem, nikomu nic nie powiedziałem. Wybrało ją 47% badanych.

Pomocy u przyjaciół i znajomych szukało 19% uczniów, a u rodziny lub opiekunów 15%. Nauczycielom sprawę zgłosiło 4%.

W poprzedniej edycji, opisanej w raporcie „Nastolatki 3.0” z badania z 2022 r., milczenie zadeklarowało 38,5% uczniów, a pomocy w rodzinie szukało 21,2%. Oba wskaźniki zmieniły się więc na niekorzyść.

Rodzice sądzą, że dziecko przyjdzie do nich

W badaniu NASK z 2024 r. zapytano także 918 rodziców. Aż 66% z nich uważało, że dziecko po przemocy w sieci zwraca się w pierwszej kolejności do najbliższych dorosłych. Uczniów, którzy to potwierdzili, było 15%. Co dziewiąty rodzic (11%) przyznał, że nie wie, co dziecko robi w takiej sytuacji.

Ta różnica jest ważna. Rodzic, który jest pewny, że dziecko „na pewno by powiedziało”, nie widzi powodu, żeby cokolwiek obiecywać z góry.

EU Kids Online: najpierw rówieśnik, potem rodzic

Polskie badanie EU Kids Online 2026 objęło uczniów w wieku 10-16 lat, a dane zbierano w 2025 r. Zapytano 963 osoby, z kim rozmawiały ostatnim razem, gdy coś w internecie je zaniepokoiło lub zdenerwowało. Kolegę lub koleżankę wskazało 38,5%, mamę, tatę lub opiekuna 30,9%, a 18,2% nie rozmawiało z nikim.

Badanie i rok	Kogo pytano	Zwróciło się do rodziny lub rodzica	Nie powiedziało nikomu
NASK „Nastolatki”, 2024	uczniowie po przemocy w internecie	15%	47%
NASK „Nastolatki 3.0”, 2022	uczniowie pytani o reakcję na przemoc w internecie	21,2%	38,5%
EU Kids Online, Polska, 2025	uczniowie 10-16 lat po niepokojącym zdarzeniu w sieci	30,9%	18,2%

Źródło: raporty NASK „Nastolatki”, NASK „Nastolatki 3.0” oraz polskie badanie EU Kids Online 2026. Pytania w badaniach były różne, dlatego wierszy nie należy porównywać wprost.

Czy wiadomo, ile dzieci milczy właśnie z obawy o telefon?

Uczciwa odpowiedź brzmi: w Polsce nie ma takiej liczby. Żadne z trzech opisanych badań nie pytało uczniów o powód milczenia. Wiemy, ilu nie mówi, ale nie wiemy dokładnie, dlaczego.

Wiemy natomiast, na co wskazują badacze i instytucje pracujące z dziećmi. Autorzy polskiego raportu EU Kids Online 2026 piszą, że młodzi mogą obawiać się reakcji dorosłych, i wymieniają trzy takie reakcje: bagatelizowanie, moralizowanie oraz natychmiastowe zakazy korzystania z internetu. Dodają do tego lęk przed utratą wpływu na sytuację i prywatności.

Najmocniej mówi o tym brytyjska organizacja Childnet, która prowadzi zajęcia w szkołach. W materiale dla rodziców (opublikowanym w 2020 r., aktualizowanym w 2021 r.) podaje, że według uczniów główny powód, dla którego nie powiedzieliby rodzicom o cyberprzemocy, to obawa przed zabraniem urządzeń. To relacja z rozmów z uczniami, a nie wynik ankiety z odsetkiem.

Ten sam powód wymienia amerykański serwis medyczny KidsHealth, prowadzony przez organizację Nemours (tekst zweryfikowany w 2022 r.). Czytamy tam, że wiele dzieci i nastolatków nie chce mówić nauczycielowi ani rodzicowi o cyberprzemocy, często ze wstydu albo z obawy, że w domu stracą urządzenia.

Zjawisko nie jest nowe. W amerykańskiej ankiecie internetowej, którą Juvonen i Gross opisały w 2008 r. w „Journal of School Health”, wzięły udział 1454 osoby w wieku 12-17 lat. Aż 90% badanych podało, że nie mówi dorosłym o przemocy w sieci. To dane stare i z innego kraju, ale pokazują, że problem milczenia istniał już wtedy, gdy nastolatki korzystały głównie z komunikatorów na komputerze.

Dlaczego dziecko odbiera zabranie telefonu jako karę?

Dorosły myśli o telefonie jak o urządzeniu. Dla nastolatka to miejsce, w którym toczy się duża część jego życia towarzyskiego. Kiedy to miejsce znika, dziecko traci więcej, niż widać z zewnątrz.

Kara spada na osobę pokrzywdzoną.
Autor obraźliwych wpisów nadal ma telefon, konto i publiczność. Dziecko, które nic złego nie zrobiło, zostaje bez niczego. Trudno o wyraźniejszy sygnał, że to ono zawiniło.

Znika wsparcie rówieśników.
Z badań wynika, że młodzi najczęściej szukają pomocy u przyjaciół. Bez telefonu dziecko nie napisze do koleżanki, która stoi po jego stronie. Zostaje samo dokładnie wtedy, gdy najbardziej potrzebuje towarzystwa.

Hejt trwa, tylko poza wzrokiem.
Wpisy dalej krążą po grupie klasowej. Dziecko o tym wie i wyobraża sobie najgorsze. Niepewność bywa trudniejsza niż sama treść komentarzy.

W szkole wszyscy pytają, dlaczego nie odpisuje.
Nagłe zniknięcie z rozmów jest widoczne dla klasy. Bywa kolejnym powodem do żartów i daje autorom poczucie, że osiągnęli cel.

Przepada materiał potrzebny do zgłoszenia.
Treści w komunikatorach można usunąć, a relacje znikają same. Jeśli telefon leży zamknięty w szafce, nikt nie zrobi zrzutów ekranu na czas. Bez nich trudniej o skuteczne zgłoszenie do serwisu, szkoły czy na policję.

Dziecko uczy się obchodzić zakaz.
Stary telefon, konto na urządzeniu kolegi, komputer w bibliotece. Dziecko wraca do sieci, ale tym razem w tajemnicy. Jeśli coś się wydarzy, rodzic dowie się ostatni.

Czy odcięcie od sieci chroni dziecko przed hejtem?

Nie chroni. Organizacje zajmujące się bezpieczeństwem dzieci mówią o tym wprost i jednym głosem.

UNICEF w materiale o cyberprzemocy pisze, że odejście z internetu nie jest rozwiązaniem na dłuższą metę. Zwraca się przy tym do młodych słowami, które warto powtórzyć w domu: nie zrobiliście nic złego, więc dlaczego to Wy macie na tym tracić? UNICEF dodaje, że wycofanie się z sieci może nawet dać sprawcom zły sygnał i zachęcić ich do dalszych działań.

Childnet umieszcza tę zasadę wśród najważniejszych wskazówek dla rodziców: nie odbierajcie dostępu do technologii. Organizacja przyznaje, że pokusa jest duża, ale ostrzega, że po takiej decyzji dziecko może już nie przyjść do Was z kolejnym kłopotem z sieci.

Nie oznacza to, że telefon ma być dostępny bez żadnych granic. KidsHealth zwraca uwagę, że wiele dzieci po ataku nie potrafi powstrzymać się przed ciągłym sprawdzaniem nowych wiadomości, i proponuje rozsądne limity. Limit ustalony razem z dzieckiem to jednak coś innego niż urządzenie odebrane w dniu, w którym dziecko powiedziało prawdę.

Polscy badacze dochodzą do podobnych wniosków w szerszym ujęciu. W raporcie EU Kids Online 2026 czytamy, że strategie oparte na zakazach mogą ograniczać część zagrożeń, ale jednocześnie zawężają korzyści z internetu. Dlatego zalecane jest łączenie ochrony z rozmową i wsparciem.

Ochrona a kara to dwie różne rzeczy.
Ochrona odpowiada na pytanie: co zrobić, żeby dziecko było bezpieczne i spokojniejsze. Kara odpowiada na pytanie: kto zawinił. Po hejcie pierwsze pytanie ma sens. Drugie warto zostawić dla autorów wpisów.

Co zrobić zamiast zabierania telefonu?

Dziecko ma dostać dwie rzeczy jednocześnie: ulgę i poczucie, że ma wpływ na to, co się dzieje. Da się to połączyć bez odbierania urządzenia.

1. Zacznijcie od obietnicy. Powiedzcie: „Telefon zostaje u Ciebie. Nie jesteś niczemu winna. Zajmiemy się tym razem”. Dopiero potem pytajcie o szczegóły.
2. Wysłuchajcie do końca. Nie przerywajcie pytaniami o to, co dziecko zrobiło wcześniej. Zdania, które zamykają rozmowę, opisujemy w tekście o tym, czego nie mówić dziecku, które doświadcza hejtu.
3. Zabezpieczcie materiał razem. Zróbcie zrzuty ekranu z widoczną nazwą konta, datą i treścią, zapiszcie adresy. Jeśli dziecko nie chce czytać komentarzy jeszcze raz, zróbcie to za nie. Szczegóły znajdziecie w tekście, jak zabezpieczyć dowody hejtu w internecie.
4. Zgłoście treści i zablokujcie konta. Zróbcie to na telefonie dziecka, przy nim i za jego zgodą. Dziecko widzi wtedy, że urządzenie służy także do obrony.
5. Ograniczcie to, co boli, a nie cały telefon. Wyciszcie powiadomienia z jednej grupy, ustawcie konto jako prywatne, ograniczcie komentarze od nieznajomych. Reszta zostaje: rozmowy z przyjaciółmi, muzyka, zdjęcia.
6. Ustalcie, co dalej ze szkołą. Jeśli autorami są uczniowie, szkoła powinna o sprawie wiedzieć. Zakres uzgodnijcie z dzieckiem. Pomaga w tym tekst o sytuacji, gdy dziecko prosi: nie mów nikomu w szkole.
7. Umówcie się na sprawdzenie. Za trzy dni i za tydzień zapytajcie, czy coś się zmieniło. Krótko, bez przesłuchania.

Przerwa od ekranu, którą wybiera dziecko

Odpoczynek od telefonu bywa potrzebny. Różnica polega na tym, kto o nim decyduje i jak długo trwa. UNICEF zauważa, że osoba po cyberprzemocy może chcieć usunąć niektóre aplikacje albo na pewien czas zostać poza siecią, żeby dojść do siebie.

Propozycja zamiast decyzji.
Zapytajcie: „Chcesz, żebym dziś wieczorem to ja sprawdzała tę grupę, a Ty odpoczniesz?”. Dziecko może odmówić. Może też poprosić o to samo jutro.

Krótko i z datą końca.
Jeden wieczór, weekend u dziadków, noc z telefonem ładowanym w przedpokoju. Dziecko wie, kiedy urządzenie wraca, i wie, że nie musi na to zasłużyć.

Przerwa od jednej aplikacji.
Często wystarcza wylogowanie z serwisu, w którym trwa atak. Komunikator do rozmów z przyjaciółmi zostaje. O powolnym wracaniu piszemy w tekście o tym, czym jest lęk przed otwarciem telefonu po hejcie.

Kiedy ograniczenie dostępu jest uzasadnione?

Są sytuacje, w których rodzic musi wejść mocniej. Także wtedy warto nazwać to ochroną i wyjaśnić powód.

Dziecku ktoś grozi, szantażuje je albo pisze do niego obcy dorosły.
Tu liczy się szybkość. Nie usuwajcie rozmów, zabezpieczcie je i przerwijcie kontakt z tą osobą. Przy zagrożeniu życia lub zdrowia dzwońcie pod 112. Samo urządzenie nadal może zostać u dziecka, jeśli ustawicie blokady razem.

To Wasze dziecko pisało obraźliwe treści.
Wtedy konsekwencje są na miejscu, ale powinny wiązać się z tym, co się stało: usunięcie wpisów, przeprosiny, naprawienie szkody. Więcej w tekście Wasze dziecko hejtuje innych? Co zrobić krok po kroku.

Dziecko jest jednocześnie pokrzywdzone i odpowiadało atakiem.
To częste. Rozdzielcie obie sprawy. Najpierw pomoc w tym, co je spotkało, potem spokojna rozmowa o jego własnych wpisach. Jedna kara za wszystko naraz znów nauczy je milczeć.

Dziecko mówi o krzywdzeniu siebie.
Nie zostawiajcie go samego i szukajcie pomocy specjalisty jeszcze tego samego dnia. W nagłej sytuacji dzwońcie pod 112.

Co powiedzieć dziecku, zanim cokolwiek się wydarzy?

Najlepszy moment na tę rozmowę jest wtedy, gdy nic złego się nie dzieje. Dziecko, które zna Waszą reakcję z góry, nie musi jej zgadywać w trudnej chwili.

Jedno zdanie, które warto powiedzieć wprost.
„Jeśli ktoś będzie Ci dokuczał w internecie, nie zabiorę Ci za to telefonu. Chcę o tym wiedzieć, żeby Ci pomóc”.

Zdanie o własnych błędach dziecka.
„Nawet jeśli sama napiszesz coś, czego potem żałujesz, przyjdź do mnie. Porozmawiamy o tym, ale nie zostawię Cię z tym samej”.

Zdanie o tym, co będzie dalej.
„Nie zrobię niczego za Twoimi plecami. Zanim napiszę do szkoły albo do innych rodziców, powiem Ci o tym”.

Powtarzajcie tę obietnicę co pewien czas, na przykład przy okazji głośnej sprawy w mediach albo zmiany szkoły. Pytania, od których można zacząć codzienną rozmowę, zebraliśmy w tekście Dziecko nie chce mówić o tym, co dzieje się w sieci.

Warto też wiedzieć, jak ta rozmowa wygląda z drugiej strony. Nastolatkom podpowiadamy, jak powiedzieć rodzicom o hejcie, gdy boją się utraty telefonu. Możecie przeczytać ten tekst razem.

Obietnicy trzeba dotrzymać także wtedy, gdy jest trudno.
Jeśli po pierwszym wyznaniu telefon jednak zniknie, dziecko uzna całą umowę za nieważną. Zaufanie odbudowuje się znacznie dłużej, niż trwa jeden wieczór bez ekranu.

Telefon już został zabrany. Jak to naprawić?

Wielu rodziców czyta takie teksty po fakcie. To nie jest powód do wyrzutów. Decyzję podjętą w nerwach można cofnąć, a dzieci dobrze przyjmują dorosłych, którzy potrafią przyznać się do pomyłki.

1. Oddajcie telefon bez warunków. Nie za dobre zachowanie i nie w zamian za obietnicę. Urządzenie wraca, ponieważ dziecko nie zrobiło nic złego.
2. Nazwijcie swoją pomyłkę. Jedno lub dwa zdania wystarczą. Długie tłumaczenie przenosi uwagę z dziecka na Was.
3. Zapytajcie, co się działo w tym czasie. Na grupie mogły pojawić się nowe wpisy. Przejrzyjcie je razem i zabezpieczcie.
4. Zaproponujcie nowy plan. Zgłoszenie, blokada, wyciszenie grupy, rozmowa z wychowawcą. Dziecko wybiera kolejność.

Wzór zdania, od którego można zacząć.
„Zabrałem Ci telefon, bo się przestraszyłem i chciałem, żeby to się skończyło. To był błąd. Ty nie zrobiłeś nic złego. Oddaję telefon i chcę Ci pomóc inaczej. Powiesz mi, co się działo przez te dni?”.

Jeśli dziecko nie chce rozmawiać od razu, nie naciskajcie. Powiedzcie, że jesteście obok, i wróćcie do tematu następnego dnia. Rodzice, którzy rozważają czytanie wiadomości dziecka bez jego wiedzy, powinni najpierw sprawdzić, co wolno przy aplikacjach do czytania wiadomości dziecka. Ukryta kontrola niszczy zaufanie podobnie jak kara.

Czego te dane nie mówią?

Liczby z tego tekstu pochodzą z ankiet, w których uczniowie sami opisują swoje zachowanie. Część osób nie pamięta dokładnie, część nie chce odpowiadać szczerze. Badania NASK z 2022 i 2024 r. oraz badanie EU Kids Online z 2025 r. zadawały różne pytania różnym grupom wiekowym, więc ich wyników nie da się zestawić jeden do jednego.

Żadne z polskich badań nie mierzy, ilu uczniów milczy z obawy przed utratą telefonu. Ten powód wskazują badacze i instytucje na podstawie doświadczenia i innych analiz, ale bez odsetka dla Polski. Wynik 90% z badania amerykańskiego pochodzi z publikacji z 2008 r. i z ankiety internetowej, do której uczestnicy zgłaszali się sami. Traktujcie go jako tło, a nie opis dzisiejszej Polski.

Nie znaleźliśmy też badania, które porównuje dalsze losy dzieci po zabraniu telefonu i po wspólnym działaniu. Zalecenia UNICEF i Childnet opierają się na wiedzy o tym, jak dzieci szukają pomocy, a nie na takim porównaniu.

Podsumowanie: telefon zostaje, a pomoc zaczyna się od rozmowy

Zabranie telefonu po hejcie wygląda na ochronę, ale działa jak kara dla pokrzywdzonego. Nie usuwa wpisów, utrudnia zgłoszenie i odcina dziecko od przyjaciół. Uczy też, że o kłopotach w sieci lepiej dorosłym nie mówić.

Prawie połowa nastolatków po przemocy w internecie już teraz nikomu o niej nie mówi. Każda reakcja rodzica albo ten odsetek zmniejsza, albo powiększa. Obietnica, że telefon zostaje, wspólne zrzuty ekranu i zgłoszenie oraz przerwa wybrana przez dziecko dają więcej bezpieczeństwa niż telefon zamknięty w szufladzie.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu.
Pomagamy przygotować zgłoszenia i prowadzimy je do końca, pomagamy zabezpieczyć materiał, kierujemy do prawnika lub psychologa. Sprawy dzieci prowadzimy zawsze z udziałem dorosłego. Telefon: 222 900 142, e-mail: biuro@usuwaniehejtu.pl.

800 100 100.
Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci, prowadzony przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę. Możecie tam omówić, jak rozmawiać z dzieckiem po hejcie.

116 111.
Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Podajcie ten numer dziecku. Dobrze, żeby miało dorosłego, z którym może porozmawiać, także gdy nie chce rozmawiać z Wami.

Szkoła.
Wychowawca, pedagog i psycholog szkolny, jeśli autorami są uczniowie.

116 123 i 112.
Numer 116 123 to wsparcie dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym, także dla rodziców, którym jest trudno. Numer 112 wybierzcie, gdy zagrożone jest życie lub zdrowie.

Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy zabranie telefonu dziecku po hejcie to dobry pomysł?
Nie. Wpisy zostają w sieci, a dziecko traci kontakt z przyjaciółmi i możliwość zabezpieczenia materiału. UNICEF i brytyjska organizacja Childnet odradzają odcinanie dziecka od internetu jako odpowiedź na cyberprzemoc.

2. Dlaczego dzieci nie mówią rodzicom o hejcie?
Najczęściej ze wstydu, z obawy przed oceną i z lęku przed reakcją dorosłych, w tym przed zakazem korzystania z internetu. W badaniu NASK z 2024 r. 47% uczniów po przemocy w internecie nikomu o niej nie powiedziało.

3. Ilu nastolatków mówi rodzicom o przemocy w internecie?
W badaniu NASK z 2024 r. pomocy w rodzinie szukało 15% uczniów, którzy doświadczyli przemocy w internecie. W polskim badaniu EU Kids Online z 2025 r. z rodzicem lub opiekunem o niepokojącym zdarzeniu w sieci rozmawiało 30,9% uczniów w wieku 10-16 lat.

4. Czy są polskie dane o tym, ile dzieci boi się utraty telefonu?
Nie ma takiego odsetka. Polskie badania mierzą, ilu uczniów milczy, ale nie pytają o powód. Obawę przed zakazami wskazują badacze i instytucje pracujące z dziećmi jako jedną z prawdopodobnych przyczyn.

5. Co powiedzieć dziecku zamiast zabierania telefonu?
Zacznijcie od zapewnienia, że telefon zostaje i że dziecko nie jest winne. Potem zaproponujcie wspólne zrzuty ekranu, zgłoszenie treści i blokadę kont. Kolejność kroków ustalcie razem.

6. Czy przerwa od telefonu po hejcie może pomóc?
Tak, jeśli wybiera ją dziecko, jest krótka i ma ustalony koniec. Może to być jeden wieczór albo wylogowanie z jednej aplikacji. Narzucona przerwa bez terminu zwrotu jest odbierana jako kara.

7. Już zabrałem telefon. Co teraz?
Oddajcie go bez stawiania warunków i powiedzcie krótko, że to była pomyłka. Zapytajcie, co wydarzyło się w tym czasie, i razem zabezpieczcie nowe wpisy. Potem ustalcie plan, w którym dziecko ma głos.

8. Czy rodzic ma prawo zabrać dziecku telefon?
Rodzice decydują o zasadach korzystania z urządzeń w domu, więc pytanie nie dotyczy tego, czy wolno. Chodzi o skutek: po hejcie taka decyzja obciąża pokrzywdzonego i zniechęca go do mówienia o kolejnych problemach.

9. A jeśli to moje dziecko hejtowało innych?
Wtedy konsekwencje są uzasadnione, ale powinny wiązać się z wyrządzoną szkodą: usunięcie wpisów, przeprosiny, naprawienie krzywdy. Samo odebranie telefonu bez rozmowy niewiele uczy.

10. Kiedy trzeba działać natychmiast, nawet wbrew dziecku?
Gdy pojawiają się groźby, szantaż, kontakt obcego dorosłego albo dziecko mówi o krzywdzeniu siebie. Zabezpieczcie rozmowy, przerwijcie kontakt z tą osobą i szukajcie pomocy. Przy zagrożeniu życia lub zdrowia dzwońcie pod 112.

11. Jak sprawić, żeby dziecko powiedziało o hejcie następnym razem?
Złóżcie obietnicę z wyprzedzeniem: za powiedzenie o kłopotach w sieci nie będzie kary ani utraty telefonu. Powtarzajcie ją co pewien czas i dotrzymajcie słowa, gdy dziecko rzeczywiście przyjdzie.

12. Gdzie rodzic może zadzwonić po poradę?
Pod numer 800 100 100, czyli telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci. W zgłoszeniach i zabezpieczeniu materiału pomaga Fundacja Usuwanie Hejtu: 222 900 142, biuro@usuwaniehejtu.pl.

Źródła

• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2025: Nastolatki. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców. Raport badawczy (badanie z października i listopada 2024 r.)
• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2023: Nastolatki 3.0. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców (badanie z 2022 r.)
• Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Fundacja Orange, 2026: Polskie badanie EU Kids Online 2026. W stronę nowych wyzwań (dane z 2025 r.)
• UNICEF, 2026: Cyberbullying: What is it and how to stop it
• Childnet International, Wielka Brytania, 2021: Online bullying. Help and advice for parents and carers (publikacja 2020 r., aktualizacja 2021 r.)
• Nemours KidsHealth, USA, 2022: Cyberbullying (for Parents), tekst zweryfikowany w sierpniu 2022 r.
• Journal of School Health / PubMed, 2008: Juvonen J., Gross E.F., Extending the school grounds? Bullying experiences in cyberspace, Journal of School Health 78(9)
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży

A jak to wyglądało u Was? Napiszcie w komentarzu

Czy po trudnej sytuacji w sieci zdarzyło się Wam zabrać dziecku telefon i jak ono na to zareagowało? Jakie zdanie albo jaka umowa sprawiły, że Wasze dziecko zaczęło mówić o tym, co dzieje się w internecie? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk ani danych innych osób.