Nieletni przed sądem rodzinnym za czyny w internecie. Co mówią statystyki sądów i policji?

Uczeń, który nęka kolegę w sieci, nie staje przed sądem karnym. Jego sprawą zajmuje się sąd rodzinny, a ten pyta przede wszystkim o to, jak zmienić zachowanie młodego człowieka. Wokół tego krąży wiele domysłów: że takich spraw jest mnóstwo albo że nie ma ich wcale.

Sprawdziliśmy, co naprawdę widać w danych Ministerstwa Sprawiedliwości i Policji. Pokazujemy liczbę spraw, wiek i płeć nieletnich, orzekane środki oraz to, czego te statystyki nie mówią. To ostatnie jest równie ważne jak same liczby.

W skrócie

• W 2025 roku do sądów rejonowych wpłynęło 64 346 spraw nieletnich: 35 802 o demoralizację i 28 544 o czyny karalne. Tak podaje Ministerstwo Sprawiedliwości w zestawieniu za lata 2020-2025.
• Żadna urzędowa statystyka nie ma rubryki „cyberprzemoc” ani „czyn popełniony w internecie”. Sądy i Policja liczą sprawy według artykułów, a nie według miejsca zdarzenia.
• Najbliżej tematu są dane o przepisach, pod które zwykle podpada przemoc w sieci. W 2020 roku sądy wydały prawomocne orzeczenia wobec 176 nieletnich za nękanie lub podszywanie się (art. 190a Kodeksu karnego) i wobec 55 za rozpowszechnianie intymnego wizerunku (art. 191a). To dane Ministerstwa Sprawiedliwości za lata 2000-2020.
• Dominują środki wychowawcze. W 2020 roku wobec 17 202 nieletnich orzeczono 6336 nadzorów kuratora i 5885 upomnień, a do zakładu poprawczego bez zawieszenia skierowano 86 osób (dane Ministerstwa Sprawiedliwości za 2020 rok).
• Do sądu trafia niewielki ułamek zdarzeń. W badaniu NASK „Nastolatki” z 2024 roku organy ścigania powiadomiło 3% uczniów, którzy doświadczyli przemocy w internecie.
• Szczegółowe tabele o wieku, płci i środkach kończą się na 2020 roku, a tabela Policji o nieletnich na 2013 roku. Nowsze dane pokazują tylko liczbę spraw.

Kto jest nieletnim i czym zajmuje się sąd rodzinny?

Zasady określa ustawa o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, która obowiązuje od 1 września 2022 roku. Zastąpiła ona ustawę o postępowaniu w sprawach nieletnich z 1982 roku. Bez tych kilku pojęć nie da się poprawnie czytać tabel.

Demoralizacja.
Sąd rodzinny zajmuje się nią wobec osób, które ukończyły 10 lat i nie są pełnoletnie (art. 1 ustawy). Przejawem demoralizacji może być między innymi naruszanie zasad współżycia społecznego albo popełnienie czynu zabronionego (art. 4 ust. 1). Wyzwiska i ośmieszanie w grupie klasowej mogą więc trafić do sądu właśnie w tej kategorii.

Czyn karalny.
To przestępstwo albo wykroczenie popełnione po ukończeniu 13 lat, ale przed ukończeniem 17 lat. Osoba, która ukończyła 17 lat, odpowiada już na zasadach Kodeksu karnego (art. 10 § 1 Kodeksu karnego).

Środki zamiast kar.
Wobec nieletniego stosuje się środki wychowawcze, środek leczniczy albo środek poprawczy. Kara jest wyjątkiem przewidzianym tylko w przypadkach wskazanych w ustawie (art. 6). Sąd ma kierować się przede wszystkim dobrem nieletniego (art. 3).

O tym, dlaczego nie oznacza to bezkarności, piszemy w tekście Nic mu nie zrobią, bo jest nieletni. Tekst, który teraz czytacie, nie zastępuje porady prawnika.

Ile spraw nieletnich trafia do sądów rodzinnych?

Najświeższe dane pochodzą ze sprawozdań sądów rejonowych. Pokazują one wpływ spraw, czyli liczbę spraw zarejestrowanych w danym roku. Jedna sprawa nie zawsze oznacza jedną osobę i jeden czyn.

Rok	Wpływ spraw nieletnich	w tym demoralizacja	w tym czyny karalne
2020	49 736	29 123	20 613
2021	56 773	32 911	23 862
2022	68 842	37 626	31 216
2023	68 198	35 673	32 525
2024	64 633	34 952	29 681
2025	64 346	35 802	28 544

Źródło: Ministerstwo Sprawiedliwości, „Postępowania w sprawach nieletnich w pierwszej instancji w sądach rejonowych w latach 2020-2025”, na podstawie sprawozdania MS-S16/18.

Co widać w tabeli.
W 2025 roku spraw było o 29% więcej niż w 2020 roku. Rok 2020 był jednak czasem nauki zdalnej i ograniczeń w pracy sądów, dlatego jest słabym punktem odniesienia. Najwyższy wpływ przypadł na 2022 rok, a od tego czasu liczba spraw lekko spada.

Demoralizacja przeważa.
W 2025 roku sprawy o demoralizację stanowiły 56% wpływu, a sprawy o czyny karalne 44%. To ważne dla szkół, bo znaczna część zachowań w sieci trafia do sądu jako przejaw demoralizacji, a nie jako konkretne przestępstwo.

Ile spraw kończy się orzeczeniem?

To samo zestawienie pokazuje, co dzieje się dalej ze sprawami o czyny karalne, tym razem w przeliczeniu na osoby. W 2025 roku sądy zakończyły postępowania wobec 32 698 nieletnich. Wobec 8433 z nich postępowania w ogóle nie wszczęto, a wobec 5970 je umorzono.

Orzeczenie kończące postępowanie wydano wobec 10 506 nieletnich. Przypisano im łącznie 12 990 czynów karalnych. Umorzenie nie musi oznaczać, że nic się nie stało. Ustawa pozwala umorzyć sprawę między innymi wtedy, gdy orzekanie środków jest niecelowe, na przykład dlatego, że wystarczają środki orzeczone już w innej sprawie (art. 53). W 2025 roku z tego powodu umorzono postępowania wobec 1408 osób.

Czy da się policzyć nieletnich sprawców cyberprzemocy?

Wprost się nie da. Słowo „cyberprzemoc” nie jest nazwą żadnego przepisu, więc nie ma go w formularzach statystycznych. Sprawozdania sądowe i policyjne opisują czyn artykułem, a nie tym, czy doszło do niego na korytarzu, czy w komunikatorze.

Można natomiast sprawdzić przepisy, pod które przemoc w sieci podpada najczęściej. Są to: groźba karalna (art. 190 Kodeksu karnego), uporczywe nękanie i podszywanie się pod inną osobę (art. 190a), rozpowszechnianie wizerunku nagiej osoby bez jej zgody (art. 191a) oraz zniesławienie i zniewaga za pomocą środków masowego komunikowania (art. 212 § 2 i art. 216 § 2).

Czyn karalny	2015	2019	2020
Groźba karalna (art. 190 § 1)	484	331	256
Uporczywe nękanie (art. 190a § 1)	92	195	145
Podszywanie się (art. 190a § 2)	25	38	30
Intymny wizerunek bez zgody (art. 191a § 1)	34	74	55
Zniesławienie w mediach (art. 212 § 2)	3	11	5
Zniewaga w mediach (art. 216 § 2)	21	24	17

Źródło: Ministerstwo Sprawiedliwości, „Nieletni - prawomocne orzeczenia w latach 2000-2020”. Liczby oznaczają nieletnich, wobec których zapadło prawomocne orzeczenie.

Jak czytać te liczby.
W 2020 roku prawomocne orzeczenia w sprawach o czyny karalne dotyczyły 7015 nieletnich. Orzeczenia za nękanie i podszywanie się (łącznie 176 osób, wliczając jeden przypadek z art. 190a § 3) to około 2,5% tej grupy. Zniesławienie i zniewaga w obu postaciach objęły razem 43 osoby.

Nękanie rosło, zniewaga malała.
Liczba orzeczeń za uporczywe nękanie wzrosła z 35 w 2012 roku do 195 w 2019 roku. W tym samym czasie orzeczeń za zwykłą zniewagę (art. 216 § 1) ubyło: ze 157 do 38. Sama statystyka nie wyjaśnia przyczyn tych zmian.

Artykuł to nie internet.
Groźbę można wypowiedzieć twarzą w twarz, a nękać można także pod blokiem. Z tabeli nie wynika, ile z tych spraw dotyczyło sieci. Z drugiej strony część zdarzeń z internetu kryje się w kategorii demoralizacji, której sądy nie rozbijają na rodzaje zachowań.

W jakim wieku są nieletni przed sądem i ile jest wśród nich dziewcząt?

Ostatnie pełne dane o wieku i płci dotyczą 2020 roku. Pochodzą z zestawienia Ministerstwa Sprawiedliwości „Nieletni według wieku i płci - prawomocne orzeczenia w latach 2004-2020”.

Czyny karalne: najczęściej 15 lat.
Spośród 7015 nieletnich z prawomocnym orzeczeniem za czyn karalny 2000 osób miało w chwili czynu 15 lat. Czternastolatków było 1833, szesnastolatków 1545, a trzynastolatków 1509. Rozkład jest więc dość równy, z lekką przewagą piętnastolatków.

Trzy czwarte to chłopcy.
W sprawach o czyny karalne chłopcy stanowili 75% (5243 osoby), a dziewczęta 25% (1772 osoby). W sprawach o demoralizację udział dziewcząt był wyższy i wynosił 35% (3565 z 10 187 osób).

Większość mieszka w miastach.
Z 17 202 nieletnich, wobec których w 2020 roku zapadły prawomocne orzeczenia, 12 087 mieszkało w mieście, a 5112 na wsi.

Te dane opisują wszystkich nieletnich, a nie tylko tych, którzy stanęli przed sądem za zachowanie w sieci. Badania ankietowe pokazują inny obraz płci i wieku osób stosujących przemoc internetową. Opisujemy je w tekście Kim są sprawcy cyberprzemocy w szkole?.

Jakie środki orzekają sądy rodzinne?

Katalog środków wychowawczych zawiera art. 7 ustawy. Są w nim między innymi: upomnienie, zobowiązanie do określonego postępowania (na przykład do przeproszenia pokrzywdzonego, naprawienia szkody albo powstrzymania się od kontaktu z pokrzywdzonym), nadzór rodziców, nadzór kuratora i umieszczenie w młodzieżowym ośrodku wychowawczym.

Jak wygląda to w praktyce, pokazuje zestawienie Ministerstwa Sprawiedliwości „Nieletni według orzeczonych środków - prawomocne orzeczenia w latach 2003-2020”. W 2020 roku wobec 17 202 nieletnich orzeczono łącznie 21 342 środki wychowawcze. Jedna osoba może otrzymać kilka środków naraz.

• Nadzór kuratora sądowego: 6336 orzeczeń.
• Upomnienie: 5885 orzeczeń.
• Nadzór odpowiedzialny rodziców: 1237 orzeczeń.
• Umieszczenie w młodzieżowym ośrodku wychowawczym: 779 orzeczeń.
• Zobowiązanie do przeproszenia pokrzywdzonego: 673 orzeczenia.
• Zakład poprawczy: 137 osób, z czego 51 z warunkowym zawieszeniem i 86 bez zawieszenia.

Przykład: uporczywe nękanie.
W 2020 roku wobec 145 nieletnich z orzeczeniem za czyn z art. 190a § 1 sądy zastosowały 58 upomnień, 30 nadzorów kuratora, 14 nadzorów rodziców i 28 zobowiązań do przeproszenia pokrzywdzonego. Nikogo z tej grupy nie umieszczono w zakładzie poprawczym.

Dla osoby pokrzywdzonej i jej rodziców bywa to rozczarowujące. Warto jednak pamiętać, że upomnienie albo nadzór kuratora zapada po postępowaniu, w którym sąd zbiera dane o nieletnim, jego warunkach wychowawczych i środowisku (art. 58 ustawy). Dla wielu rodzin samo to jest poważnym sygnałem.

Mediacja: rzadka, ale skuteczna

Sąd rodzinny może skierować sprawę do mediacji z inicjatywy lub za zgodą pokrzywdzonego i nieletniego (art. 57 ustawy). Udział jest dobrowolny. Według zestawienia Ministerstwa Sprawiedliwości o mediacjach w sprawach nieletnich w latach 2004-2025 w 2025 roku zakończyło się 595 takich postępowań. Ugodę zawarto w 419 z nich, czyli w 70%.

Przy ponad 64 tysiącach spraw rocznie to mniej niż 1%. Mediacja jest więc wykorzystywana rzadko, choć w sprawach między rówieśnikami z jednej szkoły często daje pokrzywdzonemu to, na czym zależy mu najbardziej: przeprosiny i zobowiązanie do zaprzestania.

Co o nieletnich mówią statystyki Policji?

Mniej, niż można się spodziewać. W dziale „Przestępczość nieletnich” portalu statystyka.policja.pl opublikowane tabele obejmują lata 1990-2013. Nowszych zestawień w tym dziale nie znaleźliśmy.

Ostatni rok w tabeli.
W 2013 roku Policja stwierdziła 70 452 czyny karalne nieletnich i ustaliła 25 167 nieletnich podejrzanych. Rok wcześniej było to 94 186 czynów i 43 847 osób.

Dlaczego liczby Policji i sądów się różnią.
W tym samym 2013 roku sądy wydały prawomocne orzeczenia za czyny karalne wobec 19 135 nieletnich. Policja liczy czyny i podejrzanych w chwili zakończenia swoich czynności. Sąd liczy osoby, wobec których orzeczenie stało się prawomocne, często w kolejnym roku. Jeden nieletni może mieć przypisanych kilka czynów. Tych dwóch szeregów nie wolno więc ani sumować, ani odejmować.

Tabele według artykułów nie pokazują wieku.
Policja publikuje osobne zestawienia dla poszczególnych przepisów. Dla art. 190a podaje 7107 postępowań wszczętych i 4491 przestępstw stwierdzonych w 2023 roku. Tabela nie rozróżnia jednak, ilu sprawców było nieletnich, ani tego, czy do czynu doszło w internecie.

Czego te statystyki nie mierzą?

Dane urzędowe są rzetelne, ale odpowiadają na wąskie pytanie: ile spraw przeszło przez dany urząd. Zanim powołacie się na nie w szkole albo w artykule, weźcie pod uwagę kilka ograniczeń.

Brak kategorii „internet”.
Ani sądy, ani Policja nie oznaczają w publikowanych tabelach, że czyn popełniono w sieci. Każda liczba „nieletnich sprawców cyberprzemocy” podawana jako dana urzędowa jest więc czyimś szacunkiem, a nie odczytem z tabeli.

Dane szczegółowe kończą się na 2020 roku.
Tabele o wieku, płci, artykułach i orzeczonych środkach obejmują okres do 2020 roku, czyli stan sprzed obecnej ustawy. Dlatego w danych za 2020 rok są jeszcze dzieci młodsze niż 10 lat: 8 siedmiolatków, 43 ośmiolatków i 129 dziewięciolatków. Dziś sąd nie prowadzi wobec nich postępowania o demoralizację.

Różne jednostki.
Wpływ liczony jest w sprawach, orzeczenia w osobach, a dane policyjne w czynach i podejrzanych. Rok wpływu sprawy i rok prawomocnego orzeczenia zwykle się różnią.

Sprawy załatwione poza sądem.
Od września 2022 roku dyrektor szkoły może w określonych sytuacjach sam zastosować środek oddziaływania wychowawczego (art. 4 ust. 4 ustawy). Publikowane przez resort zestawienia, z których korzystamy, takich przypadków nie obejmują. Część zdarzeń, które dawniej trafiłyby do sądu, może więc w ogóle nie pojawiać się w statystyce.

Ciemna liczba.
W badaniu NASK „Nastolatki”, prowadzonym jesienią 2024 roku wśród 3665 uczniów klas 7-8 i szkół ponadpodstawowych, 39% zadeklarowało doświadczenie przemocy internetowej. Spośród nich 47% nic nie zrobiło i nikomu nie powiedziało, a organy ścigania powiadomiło 3%. O przyczynach piszemy w tekście Dlaczego większość pokrzywdzonych hejtem nie idzie na policję?.

Z tych powodów spadek liczby orzeczeń nie dowodzi, że przemocy jest mniej, a wzrost nie dowodzi, że jest jej więcej. Zmienia się prawo, sposób zgłaszania i praktyka sądów. Więcej o takich pułapkach znajdziecie w tekście Jak czytać badania o hejcie?.

Co z tych danych wynika dla dyrektora i pedagoga?

Statystyka nie zastąpi oceny konkretnej sytuacji, ale pomaga ustawić oczekiwania. Poniżej najważniejsze wnioski praktyczne.

Sąd to realna ścieżka, a nie straszak.
Rocznie do sądów wpływa ponad 60 tysięcy spraw nieletnich. Zawiadomienie sądu rodzinnego nie jest więc niczym wyjątkowym i nie przekreśla przyszłości ucznia. Typowym finałem jest upomnienie albo nadzór kuratora.

Znajcie swoje obowiązki.
Szkoła, która dowiedziała się o czynie nieletniego wyczerpującym znamiona przestępstwa ściganego z urzędu, ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić sąd rodzinny lub Policję oraz zadbać, by nie zatarto śladów i dowodów (art. 4 ust. 3 ustawy). W pozostałych przypadkach ustawa mówi o społecznym obowiązku zawiadomienia (art. 4 ust. 1 i 2).

Środek dyrektora wymaga zgody.
Pouczenie, ostrzeżenie ustne lub pisemne, przeproszenie pokrzywdzonego, przywrócenie stanu poprzedniego albo prace porządkowe na rzecz szkoły dyrektor może zastosować tylko za zgodą rodziców albo opiekuna i samego nieletniego. Nie może tego zrobić przy przestępstwie ściganym z urzędu. Środek ten nie wyklucza kary statutowej, o czym piszemy w tekście Kary statutowe za hejt w internecie.

Zabezpieczcie materiał od razu.
Skoro co czwarte postępowanie w sprawie o czyn karalny nie jest wszczynane, a kolejne są umarzane, jakość zgłoszenia ma znaczenie. Zrzuty ekranu z datą, nazwą konta i adresem strony warto zebrać jeszcze przed rozmową z uczniem. Sposób opisujemy w tekście Jak zabezpieczyć dowody hejtu w internecie.

Praca wychowawcza toczy się równolegle.
Postępowanie sądowe wymaga czasu, a pokrzywdzony uczeń wraca do klasy następnego dnia. Kontrakt, zadośćuczynienie i monitorowanie zachowania opisujemy w tekście Praca z uczniem, który hejtował. Uczniom i rodzicom, którzy dostali wezwanie, przyda się tekst o prawach nastolatka na policji i w sądzie rodzinnym.

Jak cytować te dane w szkole i w mediach?

1. Podawajcie jednostkę: sprawy, osoby albo czyny. Zdanie „64 tysiące nieletnich przed sądem” jest błędne, bo 64 346 to liczba spraw.
2. Podawajcie rok i instytucję. Dane o środkach i wieku pochodzą z 2020 roku, a dane o wpływie spraw z 2025 roku.
3. Nie nazywajcie liczby orzeczeń z art. 190a liczbą „sprawców cyberprzemocy”. Poprawnie jest: „nieletni z prawomocnym orzeczeniem za uporczywe nękanie lub podszywanie się”.
4. Nie zestawiajcie danych Policji i sądów w jednym szeregu. Liczą co innego i w innym momencie.
5. Obok danych urzędowych pokażcie wynik badania ankietowego. Dopiero razem dają pojęcie o skali.

Podsumowanie: liczby pokazują pracę sądów, a nie skalę przemocy w sieci

Do sądów rodzinnych wpływa rocznie ponad 60 tysięcy spraw nieletnich, z czego większość dotyczy demoralizacji. Sądy sięgają głównie po nadzór kuratora i upomnienie, a zakład poprawczy pozostaje rzadkością. Orzeczenia za czyny najbliższe przemocy w sieci liczy się w dziesiątkach i setkach rocznie, a nie w tysiącach.

Nie oznacza to, że problem jest mały. Oznacza, że większość zdarzeń rozwiązuje się w szkole i w domu albo nie zgłasza się ich wcale. Dobra wiadomość jest taka, że macie na to wpływ: szybka reakcja, zabezpieczony materiał i spokojna rozmowa z rodzicami często kończą sprawę, zanim potrzebny będzie sąd.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzi je do końca, pomaga zabezpieczyć materiał oraz kieruje do prawnika lub psychologa. Nie zastępuje prawnika i nie ustala tożsamości autorów poza drogą prawną. Kontakt: tel. 222 900 142, biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

W sprawach nieletnich właściwy jest wydział rodzinny i nieletnich sądu rejonowego oraz najbliższa jednostka Policji. Sprawy dzieci zawsze prowadźcie razem z rodzicem lub opiekunem.

• 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży.
• 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci.
• 116 123 - telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym.
• 112 - gdy zagrożone jest życie lub zdrowie.

Najczęściej zadawane pytania

1. Ilu nieletnich staje przed sądem za cyberprzemoc?
Takiej liczby nie publikuje żadna instytucja, bo statystyki nie mają kategorii czynów popełnionych w internecie. Wiadomo tylko, ilu nieletnich otrzymało orzeczenie za konkretne przepisy, na przykład 176 osób za nękanie lub podszywanie się w 2020 roku (Ministerstwo Sprawiedliwości).

2. Od ilu lat dziecko może mieć sprawę w sądzie rodzinnym?
Postępowanie o demoralizację prowadzi się wobec osób, które ukończyły 10 lat. Sprawy o czyny karalne dotyczą czynów popełnionych po ukończeniu 13 lat, a przed ukończeniem 17 lat. Wynika to z art. 1 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich.

3. Co grozi uczniowi za hejt w internecie?
Sąd rodzinny stosuje środki wychowawcze, takie jak upomnienie, zobowiązanie do przeproszenia pokrzywdzonego, nadzór rodziców albo nadzór kuratora. W danych za 2020 rok najczęściej orzekano nadzór kuratora i upomnienie. Zakład poprawczy dotyczy nielicznych, najpoważniejszych spraw.

4. Czym różni się demoralizacja od czynu karalnego?
Czyn karalny to przestępstwo albo wykroczenie. Demoralizacja jest pojęciem szerszym i obejmuje między innymi naruszanie zasad współżycia społecznego. W 2025 roku sprawy o demoralizację stanowiły 56% spraw nieletnich wpływających do sądów.

5. Czy szkoła musi zawiadomić sąd lub Policję o hejcie między uczniami?
Obowiązek prawny powstaje, gdy czyn nieletniego wyczerpuje znamiona przestępstwa ściganego z urzędu. W innych sytuacjach ustawa mówi o obowiązku społecznym, a dyrektor może rozważyć środek oddziaływania wychowawczego, jeśli zgodzą się na to rodzice i uczeń. W razie wątpliwości warto zapytać prawnika.

6. Dlaczego dane Policji o nieletnich są tak stare?
W dziale o przestępczości nieletnich portalu statystycznego Policji dostępne tabele obejmują lata 1990-2013. Nowsze zestawienia Policji dotyczą poszczególnych artykułów Kodeksu karnego i nie pokazują wieku sprawców.

7. Czy liczba spraw nieletnich rośnie?
W 2025 roku do sądów wpłynęło 64 346 spraw, o 29% więcej niż w 2020 roku. Rok 2020 był jednak nietypowy z powodu pandemii, a od szczytu w 2022 roku (68 842 sprawy) liczba ta lekko spada.

8. Czy za hejt w sieci częściej odpowiadają chłopcy?
Dane sądowe nie wyodrębniają spraw dotyczących internetu. We wszystkich sprawach o czyny karalne w 2020 roku chłopcy stanowili 75% nieletnich z prawomocnym orzeczeniem, a w sprawach o demoralizację 65%.

9. Czy pokrzywdzony uczeń może liczyć na mediację?
Tak, sąd rodzinny może skierować sprawę do mediacji, jeśli zgodzą się na to pokrzywdzony i nieletni. W 2025 roku zakończyło się 595 takich mediacji, a 419 z nich przyniosło ugodę. W sprawach dzieci w mediacji uczestniczą także rodzice lub opiekunowie.

10. Czy umorzenie sprawy oznacza, że nieletni był niewinny?
Nie zawsze. Sąd umarza postępowanie także wtedy, gdy uznaje orzekanie kolejnych środków za niecelowe, na przykład dlatego, że wystarczają środki zastosowane w innej sprawie. W 2025 roku z tego powodu umorzono postępowania wobec 1408 nieletnich.

11. Skąd dziennikarz lub nauczyciel może pobrać te dane?
Tabele sądowe są dostępne w Informatorze Statystycznym Wymiaru Sprawiedliwości w dziale opracowań wieloletnich. Dane Policji znajdują się na portalu statystyka.policja.pl. Przy cytowaniu trzeba podać rok oraz jednostkę: sprawy, osoby albo czyny.

Źródła

• Ministerstwo Sprawiedliwości, 2026: Postępowania w sprawach nieletnich w pierwszej instancji w sądach rejonowych w latach 2020-2025
• Ministerstwo Sprawiedliwości, 2022: Nieletni - prawomocne orzeczenia w latach 2000-2020
• Ministerstwo Sprawiedliwości, 2022: Nieletni według orzeczonych środków - prawomocne orzeczenia w latach 2003-2020
• Ministerstwo Sprawiedliwości, 2022: Nieletni według wieku i płci - prawomocne orzeczenia w latach 2004-2020
• Ministerstwo Sprawiedliwości, 2026: Mediacje w sprawach nieletnich w latach 2004-2025
• Komenda Główna Policji, 2014: Przestępczość nieletnich 1990-2013
• Komenda Główna Policji, 2023: Uporczywe nękanie. Kradzież tożsamości (art. 190a) - postępowania wszczęte i przestępstwa stwierdzone
• NASK, 2025: Nastolatki. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców (badanie z 2024 r.)
• Sejm RP, 2026: Ustawa z dnia 9 czerwca 2022 r. o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, tekst jednolity (Dz.U. 2026 poz. 163)
• Sejm RP, 2026: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst ujednolicony)

A jak to wyglądało w Waszej szkole? Napiszcie w komentarzu

Czy Wasza szkoła zawiadamiała kiedyś sąd rodzinny lub Policję o zachowaniu ucznia w internecie i jak długo czekaliście na pierwszą odpowiedź? Jakich danych o sprawach nieletnich brakuje Wam najbardziej w pracy dyrektora, pedagoga albo dziennikarza? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk ani danych uczniów i innych osób.