Co odpowiadać ludziom, którzy pytają o sprawę? Gotowe zdania na różne sytuacje

O sprawie wie już ulica, dalsza rodzina i połowa biura. Ludzie pytają na klatce schodowej, przy kawie i w kolejce do kasy. Jedni z troski, inni z ciekawości, a Wy za każdym razem musicie na miejscu zdecydować, ile powiedzieć.

Nie musicie. Wystarczy kilka gotowych zdań, przygotowanych wcześniej i dopasowanych do tego, kto pyta. Poniżej znajdziecie wzory odpowiedzi dla sąsiada, dalszej rodziny, znajomego z pracy i obcej osoby, a do każdego z nich wariant uprzejmego zakończenia rozmowy.

W skrócie

• Nikomu z otoczenia nie jesteście winni wyjaśnień. Sami decydujecie, komu, ile i kiedy mówicie.
• Najlepiej działa odpowiedź z trzech części: krótki fakt, granica, zmiana tematu. Całość mieści się w 2-3 zdaniach.
• Przygotujcie trzy poziomy tej samej odpowiedzi: pełną dla bliskich, krótką dla znajomych i jedno zdanie dla obcych.
• Pytania będą się zdarzać, bo temat jest powszechny: w listopadzie 2024 r. 45% polskich internautów deklarowało, że osobiście zetknęło się z hejtem (raport Uniwersytetu SWPS).
• Część pytających chce pomóc. W badaniu Pew Research Center z 2017 r. 29% osób nękanych w sieci dostało wsparcie od rodziny lub przyjaciół, a 56% nie szukało go albo nie dostało od nikogo.
• Ucięcie rozmowy nie jest niegrzeczne, jeśli zrobicie to spokojnie i bez tłumaczenia się.

Czy trzeba odpowiadać na pytania o sprawę?

Nie trzeba. Sąsiad, kuzynka ani kolega z innego działu nie mają prawa do szczegółów Waszego życia. Obowiązek odpowiadania macie wobec sądu, policji czy prokuratury, a nie wobec ludzi spotkanych pod blokiem.

To zdanie warto sobie powtórzyć przed wyjściem z domu. Wiele osób po ataku w sieci czuje, że musi się tłumaczyć, bo inaczej otoczenie uzna oskarżenia za prawdziwe. To odruch zrozumiały, ale mylący. O tym, skąd się bierze, piszemy w tekście o wstydzie po hejcie.

Milczenie nie jest przyznaniem się.
Krótka, spokojna odpowiedź robi lepsze wrażenie niż długie wyjaśnienia. Kto tłumaczy się przez dziesięć minut, ten sam podtrzymuje temat. Kto odpowiada jednym zdaniem, pokazuje, że panuje nad sytuacją.

Każde słowo może pójść dalej.
To, co powiecie sąsiadce, wieczorem może usłyszeć pół osiedla, często w zmienionej wersji. Dlatego szczegóły zostawcie dla dwóch lub trzech osób, którym naprawdę ufacie.

Dlaczego ludzie pytają i co z tego wynika?

Hejt nie jest dla ludzi tematem obcym. W badaniu Uniwersytetu SWPS z listopada 2024 r., przeprowadzonym na próbie 815 internautów w wieku powyżej 15 lat, 45% badanych odpowiedziało, że osobiście zetknęło się z hejtem. W 2019 r. było to 52%. Na pytanie, czy sami byli kiedyś publicznie krytykowani, na przykład w sieci, twierdząco odpowiedziało 28% badanych (Polscy internauci na temat hejtu 2019-2024).

Wniosek jest prosty: wielu pytających wie, o czym mowa. Część z nich przeszła coś podobnego i pyta, bo chce okazać wsparcie, tylko nie wie jak.

Z drugiej strony sprawy w sieci często dotyczą ludzi, którzy się znają. W badaniu Pew Research Center z 2017 r., prowadzonym wśród dorosłych Amerykanów, 26% osób nękanych w sieci wskazało, że za ostatnim zdarzeniem stał znajomy, 18% wskazało przyjaciela, 11% członka rodziny, a 5% współpracownika. Osoba, która Was wypytuje, może więc znać drugą stronę. To kolejny powód, by mówić mało.

To samo badanie pokazuje, że większość ludzi przechodzi przez taką sprawę bez pomocy. Wsparcie od rodziny lub przyjaciół dostało 29% badanych, a 56% nie szukało go albo nie otrzymało z żadnego źródła. Warto więc odróżniać ciekawskich od życzliwych i tym drugim dać szansę.

Uczciwie zaznaczamy ograniczenia tych danych. Badanie SWPS dotyczy internautów i tego, co sami deklarują. Badanie Pew pochodzi z 2017 r. i ze Stanów Zjednoczonych. Nie znaleźliśmy wiarygodnego badania, które mierzyłoby, jak często osoby po hejcie są wypytywane przez otoczenie i które odpowiedzi działają najlepiej. Wzory poniżej opierają się na praktyce, a nie na pomiarze.

Trzy powody, dla których ludzie pytają

Troska.
Ktoś Was lubi i martwi się. Zwykle pyta na osobności, cicho, i przyjmuje krótką odpowiedź bez nacisku.

Ciekawość.
Ktoś chce znać szczegóły, bo sprawa jest głośna. Pyta przy innych, dopytuje i wraca do tematu mimo krótkiej odpowiedzi.

Niepewność.
Ktoś nie wie, jak się wobec Was zachować, więc mówi cokolwiek. Często wystarczy mu sygnał, że można z Wami rozmawiać tak jak dawniej.

Nie musicie zgadywać, z którym powodem macie do czynienia. Ta sama krótka odpowiedź pasuje do wszystkich trzech. Różnicę widać dopiero po tym, co rozmówca zrobi dalej.

Jak zbudować krótką odpowiedź?

Dobra odpowiedź ma trzy części i trwa kilkanaście sekund.

1. Krótki fakt. Jedno zdanie, które potwierdza, że coś się dzieje, bez szczegółów. Na przykład: „Tak, ktoś pisze o mnie nieprawdę w internecie”.
2. Granica. Jedno zdanie o tym, że sprawa jest prowadzona i że nie będziecie jej omawiać. Na przykład: „Zajmuję się tym we właściwy sposób i nie chcę o tym opowiadać”.
3. Zmiana tematu. Pytanie lub uwaga o czymś innym. Na przykład: „A co u Państwa, jak remont?”.

Trzecia część jest najważniejsza. Bez niej zapada cisza, a rozmówca wypełnia ją następnym pytaniem. Zmiana tematu daje obu stronom wygodne wyjście.

Trzy poziomy tej samej odpowiedzi

Zapiszcie sobie trzy wersje i trzymajcie się ich. Dzięki temu wszyscy słyszą od Was to samo, tylko w różnej długości, i nikt nie może porównywać sprzecznych relacji.

Poziom pierwszy: dla 2-3 najbliższych osób.
Pełna wersja: co się stało, co już zrobiliście, czego potrzebujecie. Te osoby mogą też odpowiadać na pytania w Waszym imieniu.

Poziom drugi: dla znajomych, dalszej rodziny i współpracowników.
Fakt, granica, zmiana tematu. Bez nazwisk, bez treści wpisów, bez ocen drugiej strony.

Poziom trzeci: dla obcych.
Jedno zdanie i koniec rozmowy.

Co odpowiedzieć sąsiadowi?

Sąsiada będziecie spotykać przez lata, więc warto zachować dobre stosunki. Jednocześnie to właśnie sąsiedzkie rozmowy najszybciej rozchodzą się po okolicy. Odpowiedź ma być uprzejma i bardzo krótka.

Gdy pyta życzliwie.
„Dziękuję, że Pani pyta. To prawda, ktoś wypisuje o mnie nieprawdziwe rzeczy. Sprawa jest zgłoszona, więc czekam spokojnie. A jak się Pani miewa?”

Gdy pyta z ciekawości.
„Tak, wiem o tych wpisach. Zajmuję się tym i nie omawiam szczegółów. Widział Pan, że znów nie działa domofon?”

Gdy powtarza to, co przeczytał.
„To, co tam napisano, nie jest prawdą. Proszę tego nie przekazywać dalej, bardzo mi to pomoże.”

Uprzejme ucięcie rozmowy.
„Wolę o tym nie rozmawiać. Dziękuję za zrozumienie. Miłego dnia.”

Jeśli wpisy pojawiają się na grupie osiedla albo wsi, nie odpowiadajcie tam na pytania w komentarzach. Rozmowa na klatce kończy się po minucie, a komentarz zostaje i przyciąga kolejne.

Co odpowiedzieć dalszej rodzinie?

Dalsza rodzina pyta zwykle przy stole, przy innych i z przekonaniem, że ma prawo wiedzieć. Często dochodzą do tego rady, o które nikt nie prosił. Tu przydaje się ciepły ton i wyraźna granica.

Gdy pyta przy wszystkich.
„Wiem, że się martwicie, i dziękuję. Sprawa jest w toku, zajmują się nią właściwe osoby. Dziś chcę od niej odpocząć, więc porozmawiajmy o czymś innym.”

Gdy radzi, co powinniście zrobić.
„Dziękuję, przemyślę to. Mam już plan i trzymam się go.”

Gdy sugeruje, że sami się do tego przyczyniliście.
„Rozumiem, że tak to wygląda z boku. Ja widzę to inaczej i nie będę o tym dyskutować przy stole.”

Gdy chce pomóc i nie wie jak.
„Najbardziej pomożecie mi tym, że nie będziecie komentować tych wpisów ani ich nikomu pokazywać. I tym, że dziś porozmawiamy o czymś zwyczajnym.”

Uprzejme ucięcie rozmowy.
„Ciociu, wiem, że pytasz z troski. Nie chcę dziś o tym mówić. Gdy będzie coś nowego, sama Ci powiem.”

Przed większym spotkaniem rodzinnym poproście jedną zaufaną osobę, by uprzedziła pozostałych: „Prosi, żeby dziś o to nie pytać”. Jedna taka wiadomość oszczędza Wam kilkunastu rozmów. Podobnie można uporządkować sytuację, gdy znajomi przesyłają Wam zrzuty ekranu z hejtem.

Co odpowiedzieć znajomemu z pracy?

W pracy liczy się coś więcej niż spokój. To, co powiecie przy ekspresie, może dotrzeć do przełożonego, klientów i ludzi, od których zależy Wasza ocena. Zasada jest prosta: przełożony słyszy o sprawie od Was, a współpracownicy słyszą tylko wersję krótką.

Współpracownik, który pyta na osobności.
„Tak, to trudny czas. Sprawa jest zgłoszona i prowadzona. W pracy wolę się skupić na pracy, to mi pomaga. Dzięki, że pytasz.”

Współpracownik, który pyta przy innych.
„Wiem o tych wpisach, nie są prawdziwe. Nie będę tego tutaj omawiać. Wracając do projektu: na kiedy potrzebujesz tych danych?”

Ktoś, kto dopytuje o szczegóły.
„Nie mogę i nie chcę o tym opowiadać. Gdy sprawa się skończy, może wrócimy do tematu.”

Klient lub kontrahent.
„Dziękuję za czujność. Znam te treści, są nieprawdziwe i zostały zgłoszone. Na naszą współpracę nie mają wpływu. Przejdźmy do zamówienia.”

Uprzejme ucięcie rozmowy.
„Doceniam troskę. To temat, którego w pracy nie poruszam.”

Przełożony to osobna rozmowa

Przełożonemu powiedzcie o sprawie sami, zanim usłyszy o niej od kogoś innego. Krótko, na osobności, z konkretną prośbą.

„Chcę, żeby wiedział Pan o tym ode mnie. Ktoś publikuje w internecie nieprawdziwe treści na mój temat. Sprawa jest zgłoszona. Gdyby do firmy trafiły wiadomości w tej sprawie, proszę mi je przekazać i na nie nie odpowiadać.”

To szczególnie ważne, gdy autor wpisów sam kontaktuje się z Waszym otoczeniem. Opisujemy to w tekście o sytuacji, gdy hejter pisze do pracodawcy, rodziny albo klientów. Jeśli zastanawiacie się, czy w ogóle pojawić się w biurze tuż po ataku, pomoże tekst o tym, czy po ataku hejtu iść następnego dnia do pracy.

Co odpowiedzieć obcej osobie?

Obcy to ktoś, kto rozpoznał Was w sklepie, na ulicy albo napisał w prywatnej wiadomości. Nie łączy Was żadna relacja, więc nie ma czego chronić. Wystarczy jedno zdanie.

Na ulicy lub w sklepie.
„Nie rozmawiam o tym. Do widzenia.”

Gdy ktoś nalega.
„Powiedziałam już, że o tym nie rozmawiam.” Powtórzcie to samo zdanie tym samym tonem i odejdźcie. Nie dodawajcie nowych argumentów, bo każdy z nich otwiera rozmowę na nowo.

W prywatnej wiadomości od nieznajomego.
Najlepsza odpowiedź to brak odpowiedzi. Jeśli wiadomość jest napastliwa, zróbcie zrzut ekranu i zablokujcie konto. Zasady opisujemy w tekście o tym, jak zabezpieczyć dowody hejtu w internecie.

Dziennikarz lub autor lokalnej strony.
„Nie komentuję tej sprawy. Jeśli zdecyduję się na oświadczenie, przekażę je na piśmie.” Nie mówcie niczego „poza nagraniem”. Zanim wydacie oświadczenie, pokażcie je prawnikowi.

Jeśli obca osoba zachowuje się agresywnie albo idzie za Wami, nie rozmawiajcie. Wejdźcie do miejsca, w którym są ludzie, a przy zagrożeniu dzwońcie pod 112.

Gotowe zdania w jednym miejscu

Kto pyta	Krótka odpowiedź	Ucięcie rozmowy
Sąsiad	„To prawda, ktoś pisze o mnie nieprawdę. Sprawa jest zgłoszona. A co u Państwa?”	„Wolę o tym nie rozmawiać. Miłego dnia.”
Dalsza rodzina	„Dziękuję za troskę. Sprawa jest w toku, dziś chcę od niej odpocząć.”	„Gdy będzie coś nowego, sama powiem.”
Współpracownik	„Sprawa jest prowadzona. W pracy wolę się skupić na pracy.”	„To temat, którego w pracy nie poruszam.”
Klient	„Znam te treści, są nieprawdziwe i zgłoszone. Na współpracę nie wpływają.”	„Przejdźmy do zamówienia.”
Obca osoba	„Nie rozmawiam o tym.”	„Do widzenia.”

Źródło: opracowanie Fundacji Usuwanie Hejtu. Dane o skali zjawiska, na które powołujemy się wyżej, pochodzą z raportu Uniwersytetu SWPS.

Czego nie mówić, nawet gdy bardzo chcecie?

Rozmowa z kimś życzliwym kusi, żeby wreszcie wszystko z siebie wyrzucić. Na to jest miejsce u najbliższych, u psychologa i u prawnika. W pozostałych rozmowach omijajcie kilka rzeczy.

Nie podawajcie nazwiska osoby, którą podejrzewacie.
Dopóki autorstwo nie jest ustalone drogą prawną, publiczne wskazywanie kogoś może obrócić się przeciwko Wam. Nieprawdziwy zarzut wobec konkretnej osoby sam bywa podstawą roszczeń, o czym piszemy w tekście o zniesławieniu i zniewadze w internecie.

Nie cytujcie wpisów.
Kto usłyszy treść, ten ją zapamięta i powtórzy. Wystarczy określenie „nieprawdziwe treści”.

Nie zdradzajcie planów.
Informacja, że jutro składacie zawiadomienie albo pozew, może dotrzeć do autora, zanim to zrobicie.

Nie obrażajcie drugiej strony.
Ostre słowa wypowiedziane w złości ktoś może nagrać albo zacytować. Spokojne „to nieprawda” jest mocniejsze niż każda obelga.

Nie obiecujcie, że „kiedyś wszystko opowiecie”.
Taka obietnica zachęca do ponownych pytań. Lepiej powiedzieć: „Jeśli będę chciała o tym mówić, sama zacznę”.

Tekst nie zastępuje porady prawnika. Jeśli sprawa trafiła do sądu, na policję albo planujecie publiczne oświadczenie, ustalcie z prawnikiem, co wolno Wam mówić.

Co zrobić, gdy ktoś nie przyjmuje odmowy?

Większość ludzi odpuszcza po pierwszym „nie chcę o tym mówić”. Zostaje kilka osób, które wracają do tematu. Wobec nich działa metoda trzech kroków.

1. Powtórzcie to samo zdanie. Dokładnie tymi samymi słowami i tym samym tonem: „Nie rozmawiam o tym”.
2. Nazwijcie sytuację. „Prosiłem już dwa razy, żebyśmy o tym nie rozmawiali. Proszę to uszanować.”
3. Zakończcie spotkanie. „W takim razie kończę tę rozmowę. Do zobaczenia.” I naprawdę odejdźcie albo odłóżcie telefon.

Nie podnoście głosu i nie tłumaczcie, dlaczego nie chcecie mówić. Odmowa nie wymaga uzasadnienia.

Gdy pytania zamieniają się w plotki.
Jeśli ktoś z otoczenia nie pyta, tylko rozpowiada wersję autora wpisów, porozmawiajcie z nim raz, spokojnie i na osobności: „Słyszałam, że powtarza Pan to, co napisano o mnie w sieci. To nieprawda. Proszę tego nie robić”. Jeśli to nie pomaga, zanotujcie daty i świadków i pokażcie notatki prawnikowi.

Gdy ktoś z bliskich czuje się urażony.
Zdarza się, że odmowa sprawia przykrość komuś życzliwemu. Wystarczy jedno zdanie więcej: „To nie znaczy, że Ci nie ufam. Po prostu każde opowiadanie od nowa dużo mnie kosztuje”.

Jak przygotować się do rozmów, zanim ktoś zapyta?

Najtrudniejsze jest pierwsze pytanie zadane z zaskoczenia. Kwadrans przygotowań zmienia to bardziej niż cokolwiek innego.

1. Zapiszcie w telefonie trzy wersje odpowiedzi: pełną, krótką i jedno zdanie.
2. Powiedzcie je kilka razy na głos. Zdanie wypowiedziane wcześniej łatwiej przechodzi przez gardło, gdy rośnie napięcie.
3. Wybierzcie dwa neutralne tematy do zmiany rozmowy, na przykład pogodę i sprawy osiedla albo bieżące zadanie w pracy.
4. Ustalcie z domownikami wspólną wersję. Partner, rodzice i dorosłe dzieci też będą pytani, więc powinni mówić to samo co Wy.
5. Poproście jedną osobę w rodzinie i jedną w pracy, by odpowiadały za Was: „Prosi, żeby o to nie pytać. Radzi sobie”.
6. Zaplanujcie, komu opowiecie całość. Trzymanie wszystkiego w sobie jest równie obciążające jak ciągłe opowiadanie.

Jeśli w domu są dzieci, dajcie im jedno proste zdanie na wypadek pytań w szkole: „Rodzice się tym zajmują, nie będę o tym rozmawiać”. Powiedzcie też, że o każdym takim pytaniu mogą Wam opowiedzieć.

Zdarza się, że po takiej sprawie część ludzi przestaje pytać i w ogóle się odsuwa. To boli inaczej niż natrętne pytania. Piszemy o tym w tekście o samotności po hejcie.

Podsumowanie: krótko, spokojnie i na własnych zasadach

Nie macie wpływu na to, kto zapyta. Macie wpływ na to, co usłyszy. Trzy przygotowane wersje odpowiedzi wystarczą na niemal każdą sytuację: pełna dla najbliższych, krótka dla znajomych, jedno zdanie dla obcych.

Każda odpowiedź składa się z faktu, granicy i zmiany tematu. Nie podajecie nazwisk, nie cytujecie wpisów, nie zdradzacie planów. Odmowa nie wymaga uzasadnienia, a uprzejme zakończenie rozmowy nie jest nietaktem.

Z czasem pytań będzie mniej. Ludzie szybko uczą się, że od Was nie usłyszą nic nowego, i temat sam gaśnie.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga przygotować zgłoszenia treści i prowadzi je do końca, pomaga zabezpieczyć materiał oraz kieruje do prawnika lub psychologa. Nie ustalamy tożsamości autorów poza drogą prawną i nie zastępujemy prawnika. Kontakt: tel. 222 900 142, e-mail biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Gdy ciągłe pytania i sama sprawa odbierają Wam siły, zadzwońcie pod 116 123, czyli telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym. Więcej o tej linii przeczytacie w tekście o telefonie 116 123. Dzieci i młodzież mogą dzwonić pod 116 111, a rodzice i nauczyciele pod 800 100 100. Przy zagrożeniu życia lub zdrowia dzwońcie pod 112.

W sprawach prawnych, na przykład gdy ktoś z otoczenia rozpowszechnia nieprawdziwe zarzuty, zwróćcie się do adwokata lub radcy prawnego. Groźby i uporczywe nękanie zgłoście na policji.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy muszę odpowiadać, gdy ktoś pyta o hejt na mój temat?
Nie. Osobom z otoczenia nie jesteście winni żadnych wyjaśnień. Wystarczy jedno spokojne zdanie, że sprawa jest prowadzona i że nie chcecie o niej mówić.

2. Czy odmowa rozmowy nie wygląda jak przyznanie się do winy?
Spokojna, krótka odpowiedź robi lepsze wrażenie niż długie tłumaczenie. Możecie dodać jedno zdanie: to, co napisano, nie jest prawdą. Więcej nie trzeba.

3. Jak uprzejmie zakończyć rozmowę o sprawie?
Podziękujcie za zainteresowanie, powiedzcie, że wolicie o tym nie rozmawiać, i od razu zmieńcie temat albo się pożegnajcie. Nie podawajcie powodów odmowy, bo każdy powód zachęca do dyskusji.

4. Co powiedzieć, gdy ktoś pyta przy innych osobach?
Odpowiedzcie krócej niż na osobności i od razu przejdźcie do innego tematu. Jeśli to bliska osoba, możecie dodać, że chętnie porozmawiacie później w cztery oczy.

5. Czy mogę powiedzieć znajomym, kto według mnie stoi za wpisami?
Lepiej tego nie robić, dopóki autorstwo nie zostanie ustalone drogą prawną. Wskazanie niewłaściwej osoby może wyrządzić jej krzywdę i narazić Was na roszczenia. Podejrzenia przekażcie policji lub prawnikowi.

6. Co odpowiedzieć szefowi, który pyta o sprawę?
Najlepiej uprzedzić pytanie i powiedzieć mu samemu, krótko i na osobności. Podajcie fakt, zaznaczcie, że sprawa jest zgłoszona, i poproście, by firma nie odpowiadała na wiadomości od autora wpisów.

7. Jak reagować, gdy rodzina daje rady, o które nie prosiłem?
Podziękujcie i powiedzcie, że macie już plan, którego się trzymacie. Nie musicie go przedstawiać ani bronić. Rady przyjęte bez sporu szybciej się kończą.

8. Co zrobić, gdy ta sama osoba pyta po raz kolejny?
Powtórzcie to samo zdanie tymi samymi słowami. Przy trzecim razie powiedzcie wprost, że prosiliście już o uszanowanie Waszej decyzji, i zakończcie rozmowę.

9. Czy warto odpowiadać na pytania w komentarzach na grupie osiedlowej?
Zwykle nie. Komentarz zostaje w sieci, przyciąga kolejne i bywa cytowany poza kontekstem. Jeśli treści na grupie naruszają Wasze prawa, zabezpieczcie je i zgłoście administratorowi oraz serwisowi.

10. Co powiedzieć dziecku, które jest pytane o sprawę w szkole?
Dajcie mu jedno proste zdanie, na przykład: rodzice się tym zajmują, nie będę o tym rozmawiać. Poproście, by mówiło Wam o takich pytaniach, a gdy się powtarzają, porozmawiajcie z wychowawcą.

11. Jak odpowiedzieć dziennikarzowi?
Wystarczy zdanie, że nie komentujecie sprawy, a ewentualne oświadczenie przekażecie na piśmie. Nie mówcie nic nieoficjalnie. Treść oświadczenia warto wcześniej pokazać prawnikowi.

12. Komu w takim razie opowiedzieć wszystko?
Wybierzcie dwie lub trzy osoby, którym ufacie, oraz specjalistów: psychologa i prawnika. Dorośli w kryzysie emocjonalnym mogą też zadzwonić pod 116 123.

13. Czy pytania kiedyś się skończą?
Tak, zwykle dość szybko. Gdy otoczenie widzi, że odpowiadacie krótko i zawsze tak samo, temat przestaje być ciekawy. Pomaga też jedna osoba, która w Waszym imieniu prosi innych, by nie pytali.

Źródła

• Uniwersytet SWPS, 2025 (badanie z listopada 2024): Polscy internauci na temat hejtu 2019-2024. Raport z badania
• Pew Research Center, 2017: Online Harassment 2017. Online harassment in focus: Most recent experience
• 116sos.pl, 2026: 116 123 - pomoc psychologiczna dla osób dorosłych

A jak to wyglądało u Was? Napiszcie w komentarzu

Które zdanie najlepiej zadziałało, gdy ktoś z otoczenia zapytał Was o sprawę? I kogo było najtrudniej zbyć: sąsiada, rodzinę czy ludzi z pracy? Podzielcie się doświadczeniem, bo może pomóc komuś, kto dopiero szuka własnych słów. Prosimy, by w komentarzach nie podawać nazwisk ani danych innych osób.