Pod wpisem pojawia się nienawistny komentarz. Odpisać czy zostawić? Jedni mówią, że nie warto karmić trolla. Inni, że milczenie wygląda jak zgoda.
Na to pytanie da się dziś odpowiedzieć danymi. Badacze od kilku lat sprawdzają w prawdziwych serwisach, co dzieje się z autorami nienawistnych wpisów po różnych odpowiedziach. Wyniki są skromniejsze, niż chcieliby zwolennicy kontrmowy, ale wyraźnie lepsze niż zero.
W skrócie
- Kontrmowa, czyli bezpośrednia odpowiedź na nienawistny wpis, działa, ale słabo. W badaniu z lat 2020-2021 odpowiedź odwołująca się do empatii zwiększyła szansę usunięcia wpisu o 8,4 punktu procentowego (Hangartner i in., PNAS).
- W tym samym badaniu humor i ostrzeżenie o konsekwencjach nie dały spójnych efektów.
- W eksperymencie z 2024 roku wynik był odwrotny: lepiej wypadło krótkie ostrzeżenie, a po odpowiedziach empatycznych autorzy rzadziej usuwali wpisy (Bär i in.).
- Odpowiedzi pisane przez sztuczną inteligencję pod konkretny wpis nie pomogły, a toksyczność po nich rosła.
- Najmocniejsze wyniki dają działania przed publikacją: widoczny regulamin dyskusji i prośba o ponowne przemyślenie wpisu.
- Żadne z tych badań nie dotyczyło polskiego internetu. Większość prowadzono po angielsku, na Twitterze (dziś X).
Czym jest kontrmowa i jak się ją bada?
Kontrmowa (ang. counterspeech) to bezpośrednia odpowiedź na nienawistny albo niebezpieczny wpis. Tak definiuje ją amerykańska organizacja badawcza Dangerous Speech Project, która w 2016 roku opisała pierwsze, jeszcze jakościowe obserwacje z Twittera. Kontrmowa nie usuwa treści i nikogo nie blokuje. Próbuje wpłynąć na autora albo na osoby, które czytają rozmowę.
Przez lata o jej skuteczności mówiono głównie na podstawie przykładów. Dopiero eksperymenty terenowe pozwoliły ją zmierzyć.
Na czym polega eksperyment terenowy
Badacze wyszukują w serwisie konta, które właśnie opublikowały nienawistny wpis. Potem losowo dzielą je na grupy. Jedna grupa dostaje odpowiedź określonego rodzaju, inna odpowiedź innego rodzaju, a grupa kontrolna nie dostaje nic.
Przez kolejne tygodnie zespół sprawdza, czy autor usunął wpis i ile nienawistnych treści opublikował później. Losowy przydział jest tu kluczowy. Dzięki niemu różnicę między grupami można przypisać samej odpowiedzi, a nie temu, że ktoś i tak zamierzał się uspokoić.
Ważne zastrzeżenie.
Takie badania mierzą zachowanie autora wpisu. Nie mierzą tego, jak odpowiedź działa na osobę zaatakowaną i na milczących czytelników. Wracamy do tego niżej.
Empatia, humor czy ostrzeżenie? Najważniejszy eksperyment
Najczęściej cytowane badanie przeprowadził zespół Dominika Hangartnera z Politechniki Federalnej w Zurychu. Wyniki opublikowało w 2021 roku czasopismo PNAS. Eksperyment trwał od 23 listopada 2020 roku do 17 stycznia 2021 roku i objął 1350 anglojęzycznych użytkowników Twittera, którzy opublikowali wpis ksenofobiczny lub rasistowski.
Każdy autor trafił losowo do jednej z czterech grup: empatia (259 osób), ostrzeżenie o konsekwencjach (269), humor (284) albo grupa kontrolna bez odpowiedzi (538). Odpowiedź była jedna, publiczna i pojawiała się w ciągu 24 godzin od wpisu. Wysyłały ją konta prowadzone przez ludzi, neutralne, z około 100 obserwującymi.
Jak brzmiały odpowiedzi
Empatia.
Przypomnienie, że po drugiej stronie są ludzie, których to boli. Przykład z badania w wolnym tłumaczeniu: „Osobom czarnoskórym naprawdę przykro jest czytać taki język”.
Ostrzeżenie o konsekwencjach.
Przypomnienie, że wpis jest publiczny. Przykład: „Pamiętaj, że ten wpis widzą także Twoi znajomi i rodzina”.
Humor.
Obrazek ze zwierzęciem i podpisem w rodzaju „Pora skończyć z tweetowaniem”.
Co wyszło
Spójny efekt dała tylko empatia. Autorzy z tej grupy o 8,4 punktu procentowego częściej usuwali swój pierwotny wpis niż osoby z grupy kontrolnej. W ciągu czterech tygodni opublikowali też średnio o 1,3 ksenofobicznego wpisu mniej i o 91,6 wpisu mniej ogółem.
W języku statystyki to efekty rzędu 0,2 i 0,1 odchylenia standardowego, czyli małe. Sami autorzy piszą o wynikach „spójnych, choć stosunkowo niewielkich”. Dla humoru i ostrzeżenia różnice wobec grupy kontrolnej były mniejsze i nieistotne statystycznie.
Warto zauważyć jeszcze jedno. Spadła też ogólna liczba wpisów autorów z grupy empatii. Część efektu może więc oznaczać, że ktoś po prostu pisał mniej, a nie że zmienił poglądy.

Czy ostrzeżenie o konsekwencjach działa?
Tu badania nie są zgodne. Wiele zależy od tego, przed czym ostrzega odpowiedź i kto ją wysyła.
Ostrzeżenie o zawieszeniu konta
Zespół z Uniwersytetu Nowojorskiego wysyłał autorom nienawistnych wpisów na Twitterze ostrzeżenie, że ich konto może zostać zawieszone. Wyniki opublikowało czasopismo Perspectives on Politics (tekst z 2021 roku, w numerze z 2023 roku). Ostrzeżenie zmniejszało użycie nienawistnego języka przez jeden tydzień. Najlepiej działały komunikaty, które w oczach odbiorcy wyglądały na wiarygodne i uprawnione.
Wniosek jest prosty: ostrzeżenie działa krótko i tylko wtedy, gdy odbiorca wierzy, że nadawca może je spełnić.
Eksperyment z 2024 roku: zaskakujący wynik
Zespół z Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium powtórzył podobny schemat na platformie X. Badanie objęło 2664 użytkowników, których wpisy zebrano między 7 czerwca a 26 lipca 2024 roku, a zachowanie obserwowano przez dwa tygodnie. Wyniki są dostępne jako praca w serwisie arXiv, czyli przed recenzją w czasopiśmie.
Badacze porównali cztery rodzaje odpowiedzi: gotową empatyczną, gotową ostrzegającą oraz dwie pisane przez model językowy (program sztucznej inteligencji tworzący tekst) pod konkretny wpis. Korzystny i istotny statystycznie efekt dało tylko gotowe, ogólne ostrzeżenie. Autorzy, którzy je dostali, opublikowali średnio o 1,03 nienawistnego wpisu mniej niż grupa kontrolna.
Empatia wypadła tym razem źle. Osoby, które dostały odpowiedź empatyczną, usuwały swój wpis rzadziej niż grupa kontrolna: o 2,62 punktu procentowego przy gotowej wiadomości i o 2,89 punktu przy wiadomości pisanej przez model.
Odpowiedzi pisane przez sztuczną inteligencję
To samo badanie zmierzyło, jak zmienia się toksyczność języka autorów. W grupie kontrolnej wzrosła w dwa tygodnie o 3,44%. Po gotowych odpowiedziach rosła wolniej. Po odpowiedziach pisanych przez model rosła szybciej, a po „dopasowanej” empatii aż o 9,74%.
| Rodzaj odpowiedzi | Zmiana toksyczności wpisów w 2 tygodnie |
|---|---|
| Brak odpowiedzi (grupa kontrolna) | +3,44% |
| Gotowa odpowiedź empatyczna | +2,99% |
| Gotowe ostrzeżenie | +1,88% |
| Ostrzeżenie pisane przez model językowy | +4,54% |
| Empatia pisana przez model językowy | +9,74% |
Źródło: Bär, Maarouf, Feuerriegel, „Generative AI may backfire for counterspeech”, eksperyment na platformie X, czerwiec-lipiec 2024 roku.
Autorzy nie przesądzają, dlaczego tak się stało. Dla praktyki wniosek jest ostrożny: długa, szczegółowa polemika z nienawistnym wpisem nie jest lepsza od krótkiej i spokojnej odpowiedzi, a bywa gorsza.

Kto odpowiada? Nadawca ma znaczenie
Ta sama wiadomość działa inaczej w zależności od tego, kto ją pisze. To jeden z najlepiej potwierdzonych wniosków.
Ktoś „ze swoich” i z dużym zasięgiem.
Kevin Munger z Uniwersytetu Nowojorskiego przez dwa miesiące obserwował białych mężczyzn, którzy używali na Twitterze rasistowskich obelg. Upominały ich konta różniące się kolorem skóry na zdjęciu i liczbą obserwujących. Jak podaje opis badania opublikowanego w 2016 roku, istotny spadek obelg wystąpił tylko po upomnieniu od konta białego mężczyzny z dużą liczbą obserwujących.
Autorytet ważny dla danej grupy.
Alexandra Siegel i Vivienne Badaan badały arabskojęzyczny Twitter. W pracy z 2020 roku w American Political Science Review piszą, że najbardziej konsekwentnie działały wiadomości odwołujące się do wspólnej tożsamości religijnej i poparte przez duchownych.
Przypomnienie o normach.
Zespół, w którym pracował Michał Bilewicz, testował na Reddicie trzy rodzaje odpowiedzi wysyłanych przez bota: o tym, jak zachowuje się większość, o tym, jak należy się zachowywać, oraz empatyczne. Według pracy z 2021 roku w czasopiśmie Aggressive Behavior wszystkie trzy zmniejszyły udział agresji słownej wobec grupy kontrolnej. To badanie quasi-eksperymentalne, czyli słabsze dowodowo od pełnego losowania.
Wspólny wniosek: upomnienie od kogoś, kogo autor uważa za „swojego” albo za autorytet, waży więcej niż to samo zdanie od obcej osoby. W grupie na Facebooku taką osobą jest zwykle administrator lub znany, szanowany członek społeczności.
Czy zorganizowana kontrmowa działa lepiej niż pojedyncze głosy?
Badacze z Instytutu Santa Fe przeanalizowali ponad 180 tysięcy rozmów politycznych z niemieckiego Twittera z lat 2015-2018. Interesowała ich grupa Reconquista Internet, która od wiosny 2018 roku w zorganizowany sposób odpowiadała na nienawistne wpisy.
Według tej analizy przed majem 2018 roku około 30% badanych wypowiedzi było nienawistnych, a tylko około 13% stanowiła kontrmowa. Po powstaniu grupy udział nienawistnych wypowiedzi zaczął spadać, a kontrmowy rosnąć. Później nastąpił jednak okres odbicia.
Autorzy zastrzegają wprost, że nie twierdzą, iż jedno spowodowało drugie. To obserwacja, a nie eksperyment. Mimo to wynik zgadza się z wiedzą o efekcie widza w sieci: łatwiej zareagować, gdy widać, że reagują też inni.
Co działa lepiej niż odpowiadanie po fakcie?
Dwa duże eksperymenty pokazują, że więcej daje działanie, zanim wpis się pojawi.
Widoczny regulamin dyskusji
J. Nathan Matias przeprowadził eksperyment w społeczności naukowej serwisu Reddit, która miała wtedy 13 milionów subskrybentów. Od 25 sierpnia do 23 września 2016 roku w losowo wybranych dyskusjach (łącznie było ich 2190) na górze pojawiał się przypięty komentarz z zasadami.
Jak podaje publikacja w PNAS z 2019 roku, bez przypomnienia zasad komentarz nowej osoby miał 52,5% szans, że będzie zgodny z regułami. Z przypomnieniem szansa rosła o 8,4 punktu procentowego. Udział nowych osób w dyskusji wzrósł średnio o 70%.
To ważne dla każdego, kto prowadzi grupę albo profil. Zasady widoczne na górze dyskusji nie tylko ograniczają naruszenia, ale też zachęcają do rozmowy osoby, które wcześniej się jej obawiały. O tym, jak napisać taki regulamin, piszemy w tekście o komentarzach na profilu szkoły.
Prośba o namysł przed publikacją
Twitter sprawdził w 2021 roku komunikat, który pojawiał się, gdy ktoś chciał wysłać obraźliwą odpowiedź, i proponował jej przemyślenie. Eksperyment trwał od 26 lutego do 8 kwietnia 2021 roku i objął 219 052 użytkowników. Opisali go Katsaros, Yang i Fratamico.
Po zobaczeniu komunikatu 9% wpisów anulowano, 22% poprawiono, a 69% wysłano bez zmian. Osoby, którym wyświetlano komunikat, opublikowały łącznie o 6% mniej obraźliwych wpisów niż grupa kontrolna. Spadł też udział obraźliwych odpowiedzi na ich wpisy.
Tego narzędzia nie macie jako moderatorzy, ale wniosek da się przenieść: chwila przerwy między emocją a publikacją realnie zmniejsza liczbę obraźliwych treści. Podobnie działa ręczne zatwierdzanie komentarzy w gorących dyskusjach.
Zestawienie badań: kto, gdzie i z jakim skutkiem
| Badanie i okres | Serwis i próba | Rodzaj działania | Wynik |
|---|---|---|---|
| Hangartner i in., 2020-2021 | Twitter, 1350 osób | Empatia, humor, ostrzeżenie | Empatia: +8,4 p.p. usuniętych wpisów; humor i ostrzeżenie bez spójnego efektu |
| Bär i in., 2024 | X, 2664 osoby | Empatia i ostrzeżenie, gotowe lub pisane przez model | Gotowe ostrzeżenie: o 1,03 nienawistnego wpisu mniej; empatia: rzadsze usuwanie |
| Yildirim i in., publikacja 2021 | Ostrzeżenie o zawieszeniu konta | Mniej nienawistnego języka przez tydzień | |
| Matias, 2016 | Reddit, 2190 dyskusji | Przypięte zasady | +8,4 p.p. komentarzy zgodnych z zasadami, +70% udziału nowych osób |
| Katsaros i in., 2021 | Twitter, 219 052 osoby | Prośba o namysł przed wysłaniem | O 6% mniej obraźliwych wpisów |
Źródło: opracowanie własne na podstawie publikacji Hangartnera i in., Bära i in., Yildirima i in., Matiasa oraz Katsarosa i in.
Czego te dane nie mówią?
Zanim przeniesiecie te wyniki do własnej grupy albo szkoły, warto znać ich granice.
To nie są badania z Polski.
Prawie wszystkie eksperymenty prowadzono po angielsku, jeden po arabsku, a analizę obserwacyjną po niemiecku. Nie znaleźliśmy eksperymentu terenowego nad kontrmową w polskojęzycznych serwisach, więc nie podajemy dla Polski żadnej liczby.
Dominuje jeden serwis.
Większość badań dotyczy Twittera i platformy X. Rozmowa w zamkniętej grupie mieszkańców albo w komunikatorze klasowym rządzi się innymi prawami, bo ludzie się tam znają.
Efekty są małe i krótkie.
Obserwacja trwała od tygodnia do dwóch miesięcy. Nie wiadomo, co dzieje się później. Różnice liczy się w pojedynczych wpisach na osobę.
Wyniki sobie przeczą.
Empatia wygrała w badaniu z lat 2020-2021 i przegrała w badaniu z 2024 roku. W międzyczasie zmienił się sam serwis, jego użytkownicy i zasady moderacji. Praca z 2024 roku jest też dostępna na razie jako tekst przed recenzją.
Odpowiadały konta badaczy, a nie zwykli ludzie.
Jedna wiadomość od nieznanego konta to coś innego niż reakcja kilku znajomych osób albo administratora.
Nikt nie zmierzył najważniejszego.
Te eksperymenty nie sprawdzają, jak odpowiedź wpływa na osobę zaatakowaną i na czytelników. A właśnie dla nich często się odpowiada. Wiemy z innych badań, że częsty kontakt z mową nienawiści oswaja z nią, więc widoczny sprzeciw ma sens także wtedy, gdy autor się nie zmieni.
Jak odpowiadać, żeby miało to sens?
Z badań wynika kilka praktycznych zasad. Żadna nie gwarantuje skutku, ale razem zwiększają szansę, że rozmowa się uspokoi.
- Najpierw oceńcie, czy to wpis do odpowiedzi, czy do zgłoszenia. Groźby, nawoływanie do przemocy i publikowanie cudzych danych zgłaszajcie od razu. Pomoże w tym tekst o zgłoszeniu nielegalnej treści.
- Zabezpieczcie wpis, zanim odpowiecie. Zrzut ekranu z datą, nazwą konta i adresem. Po odpowiedzi autor może wpis usunąć, a dowód bywa potrzebny.
- Piszcie krótko i spokojnie. Jedno lub dwa zdania. W badaniach lepiej wypadały proste, gotowe komunikaty niż rozbudowane polemiki.
- Mówcie o ludziach, których wpis dotyka, albo o zasadach miejsca. Nie oceniajcie autora jako człowieka.
- Odpowiedzcie raz. Wszystkie opisane eksperymenty badały pojedynczą odpowiedź. Długa wymiana zdań podbija widoczność wpisu.
- Nie działajcie sami. Poproście dwie lub trzy osoby o spokojne poparcie albo zwróćcie się do administratora.
- Jako moderatorzy zacznijcie od zasad. Przypięty regulamin i zatwierdzanie komentarzy w gorących wątkach mają mocniejsze potwierdzenie w danych niż jakakolwiek odpowiedź po fakcie.
Gotowe wzory odpowiedzi
Odwołanie do empatii.
„Tę rozmowę czytają też osoby, których ten wpis dotyczy. Dla nich to nie jest żart, tylko coś, co boli.”
Odwołanie do zasad miejsca.
„W tej grupie rozmawiamy bez obrażania ludzi za pochodzenie, wygląd i wyznanie. Proszę o zmianę wpisu.”
Ostrzeżenie od administratora.
„To naruszenie regulaminu grupy, punkt 2. Wpis ukrywam. Przy kolejnym naruszeniu konto zostanie usunięte z grupy.”
Wsparcie dla osoby zaatakowanej.
„Nie zgadzam się z tym komentarzem. Pani Anno, dziękuję za ten wpis, był potrzebny.”
Ostrzeżenie ma sens tylko wtedy, gdy możecie je spełnić. Groźba bez pokrycia uczy, że zasady nie obowiązują.

Kiedy lepiej nie odpowiadać?
Są sytuacje, w których odpowiedź publiczna nie jest najlepszym wyborem. To nie jest porażka ani tchórzostwo.
Gdy jesteście celem ataku.
Nie macie obowiązku nikogo przekonywać. Wasze bezpieczeństwo i spokój są ważniejsze od statystyk. Zabezpieczcie materiał, zgłoście go i poproście kogoś o wsparcie. Więcej w tekście jak reagować na hejt w internecie.
Gdy wpis zawiera groźby albo może być przestępstwem.
Wtedy liczy się zgłoszenie do serwisu i na policję, a nie dyskusja. Które wpisy mogą podlegać karze, wyjaśniamy w tekście o mowie nienawiści w polskim prawie. Ten artykuł nie zastępuje porady prawnika.
Gdy to zorganizowany atak wielu kont.
Odpowiadanie każdemu z osobna podbija zasięg. Lepiej ograniczyć komentowanie i zgłaszać konta.
Gdy sprawa dotyczy dziecka.
Dziecko nie powinno samo odpowiadać na hejt. Reaguje razem z dorosłym: rodzicem, wychowawcą albo pedagogiem.
Administratorzy często pytają, czy ukrycie komentarza zamiast odpowiedzi nie jest ograniczaniem dyskusji. Odpowiadamy na to w tekście czy usuwanie komentarzy to cenzura. Jeśli komentarze dotyczą Waszego wyglądu, przykłady odpowiedzi znajdziecie w tekście co odpisać, gdy wyśmiewają wygląd.
Podsumowanie: odpowiadać warto, ale bez złudzeń
Kontrmowa nie jest ani cudownym środkiem, ani stratą czasu. Najlepsze dostępne eksperymenty pokazują efekty małe: kilka punktów procentowych więcej usuniętych wpisów, jeden nienawistny wpis mniej na osobę w ciągu kilku tygodni. Nie ma jednego rodzaju odpowiedzi, który wygrywa zawsze.
Powtarzają się za to trzy wnioski. Krótka i spokojna odpowiedź jest lepsza od długiej polemiki. Liczy się, kto odpowiada. A najwięcej dają jasne zasady widoczne przed rozmową. Odpowiadacie także dla osoby zaatakowanej i dla tych, którzy czytają w milczeniu. Tego efektu badania jeszcze dobrze nie zmierzyły, ale to on często jest najważniejszy.
Gdzie szukać pomocy?
Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga przygotować zgłoszenia i prowadzi je do końca, pomaga zabezpieczyć materiał oraz kieruje do prawnika lub psychologa. Nie ustala tożsamości autorów poza drogą prawną i nie zastępuje prawnika. Kontakt: tel. 222 900 142, e-mail biuro@usuwaniehejtu.pl.
- Treści niezgodne z prawem zgłaszajcie w serwisie, w którym się pojawiły, a groźby także na policję.
- 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży.
- 116 123 - telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym.
- 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli.
- 112 - gdy zagrożone jest życie lub zdrowie.
Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.
Najczęściej zadawane pytania
1. Co to jest kontrmowa?
To bezpośrednia odpowiedź na nienawistny lub niebezpieczny wpis, która nie usuwa treści, tylko próbuje wpłynąć na autora albo na czytelników. Może odwoływać się do empatii, do zasad miejsca albo do konsekwencji.
2. Czy odpowiadanie na hejt naprawdę coś zmienia?
Tak, ale w niewielkim stopniu. W eksperymencie z lat 2020-2021 odpowiedź empatyczna zwiększyła odsetek usuniętych wpisów o 8,4 punktu procentowego, a w badaniu z 2024 roku krótkie ostrzeżenie zmniejszyło liczbę nienawistnych wpisów o około jeden na osobę.
3. Jaki rodzaj odpowiedzi jest najskuteczniejszy?
Badania nie wskazują jednego zwycięzcy. Raz lepiej wypadła empatia, innym razem ostrzeżenie. Powtarza się natomiast to, że krótka i spokojna wiadomość działa lepiej niż długa polemika.
4. Czy humor i memy pomagają uspokoić hejtera?
W jedynym dużym eksperymencie, który to sprawdzał, humorystyczne obrazki nie dały spójnego efektu. Żart może rozładować napięcie wśród czytelników, ale dane nie potwierdzają, że zmienia zachowanie autora.
5. Czy ignorowanie hejtu jest lepsze od odpowiadania?
Zależy od sytuacji. Gdy jesteście celem ataku albo gdy wpis zawiera groźby, lepiej zabezpieczyć materiał i zgłosić go, niż wdawać się w rozmowę. Gdy jesteście świadkami, spokojna odpowiedź i wsparcie dla osoby zaatakowanej mają sens.
6. Czy można używać sztucznej inteligencji do pisania odpowiedzi na hejt?
Na razie dane do tego nie zachęcają. W eksperymencie z 2024 roku odpowiedzi pisane przez model językowy pod konkretny wpis nie zmniejszyły nienawiści, a toksyczność języka autorów rosła po nich szybciej niż bez żadnej odpowiedzi.
7. Jak długo utrzymuje się efekt kontrmowy?
Badania obserwowały autorów od tygodnia do dwóch miesięcy. Ostrzeżenie o zawieszeniu konta działało przez tydzień, a efekt empatii mierzono przez cztery tygodnie. Nie ma danych o skutkach po wielu miesiącach.
8. Czy ma znaczenie, kto odpowiada na nienawistny wpis?
Tak. W badaniach mocniej działało upomnienie od osoby z tej samej grupy co autor, z dużym zasięgiem albo z autorytetem ważnym dla danej społeczności. W grupie internetowej taką rolę pełni zwykle administrator.
9. Czy są polskie badania nad skutecznością kontrmowy?
Nie znaleźliśmy eksperymentu terenowego przeprowadzonego w polskojęzycznych serwisach. Dostępne wyniki pochodzą głównie z anglojęzycznego Twittera i z Reddita, dlatego trzeba je przenosić na polskie warunki ostrożnie.
10. Co moderator może zrobić, zanim pojawi się hejt?
Przypiąć zasady na górze dyskusji i włączyć zatwierdzanie komentarzy w gorących wątkach. W eksperymencie na Reddicie z 2016 roku samo przypomnienie zasad zwiększyło zgodność komentarzy nowych osób z regułami o 8,4 punktu procentowego.
11. Ile razy odpowiadać tej samej osobie?
Raz. Eksperymenty badały pojedynczą odpowiedź, a każda kolejna wymiana zdań zwiększa widoczność nienawistnego wpisu. Jeśli autor nie reaguje, przejdźcie do zgłoszenia i moderacji.
12. Czy dziecko powinno samo odpowiadać na hejt?
Nie. Dziecko reaguje zawsze razem z dorosłym: rodzicem, wychowawcą lub pedagogiem. Może też zadzwonić pod numer 116 111, gdzie porozmawia z konsultantem.
Źródła
- PNAS (Hangartner i in.), 2021: Empathy-based counterspeech can reduce racist hate speech in a social media field experiment
- arXiv (Bär, Maarouf, Feuerriegel), 2024: Generative AI may backfire for counterspeech
- Perspectives on Politics, Cambridge University Press (Yildirim i in.), 2021: Short of Suspension: How Suspension Warnings Can Reduce Hate Speech on Twitter
- NYU Center for Social Media and Politics (Munger, Political Behavior), 2016: Tweetment Effects on the Tweeted: Experimentally Reducing Racist Harassment
- American Political Science Review, Cambridge University Press (Siegel, Badaan), 2020: #No2Sectarianism: Experimental Approaches to Reducing Sectarian Hate Speech Online
- Aggressive Behavior (Bilewicz i in.), PubMed, 2021: Artificial intelligence against hate: Intervention reducing verbal aggression in the social network environment
- arXiv (Garland i in.), 2020: Impact and dynamics of hate and counter speech online
- PNAS (Matias), 2019: Preventing harassment and increasing group participation through social norms in 2,190 online science discussions
- arXiv (Katsaros, Yang, Fratamico), 2021: Reconsidering Tweets: Intervening During Tweet Creation Decreases Offensive Content
- Dangerous Speech Project, 2016: Considerations for Successful Counterspeech
A jak to wygląda u Was? Napiszcie w komentarzu
Jaka odpowiedź na nienawistny wpis zadziałała w Waszej grupie, klasie albo na profilu, a po jakiej było tylko gorzej? I jeszcze jedno: czy przypięty regulamin dyskusji coś u Was zmienił? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk ani danych innych osób.
Komentarze
Wszystkie komentarze sprawdzamy przed publikacją. Emblemat przy nicku to ranga za wsparcie fundacji. Zdobądź swój emblemat