Skarga na platformę do koordynatora do spraw usług cyfrowych. Kiedy i jak ją złożyć

Zgłosiliście treść, a serwis nie odpowiedział. Albo usunął Wasz wpis i nie podał powodu. Albo w ogóle nie da się w nim znaleźć formularza zgłoszenia. W takich sytuacjach nie chodzi już tylko o sam wpis, lecz o to, że platforma nie wykonała obowiązku, który nakłada na nią prawo.

Na taki przypadek unijny akt o usługach cyfrowych, w skrócie DSA (z angielskiego Digital Services Act), przewiduje osobną drogę: skargę do koordynatora do spraw usług cyfrowych. W Polsce tę funkcję ustawa powierzyła Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Poniżej wyjaśniamy, czego skarga może dotyczyć, kto ją rozpatruje, gdy serwis ma siedzibę w innym kraju, i czego ten organ za Was nie załatwi.

W skrócie

• Prawo do skargi daje art. 53 rozporządzenia (UE) 2022/2065. Skargę składacie do koordynatora w kraju, w którym mieszkacie albo macie siedzibę, czyli w Polsce.
• Koordynatorem w Polsce jest Prezes UKE. Wynika to z ustawy z 4 września 2026 r. (Dz. U. z 2026 r. poz. 1296), która wchodzi w życie 6 listopada 2026 r.
• Skarga dotyczy tego, jak platforma wykonuje swoje obowiązki, a nie tego, czy konkretny wpis jest hejtem. Koordynator nie usuwa treści na życzenie, nie ustala autora i nie przyznaje odszkodowania.
• Gdy serwis ma siedzibę w innym kraju Unii, polski koordynator ocenia skargę i przekazuje ją tamtejszemu organowi. Na liście Komisji Europejskiej (stan na 31 sierpnia 2026 r.) przy 17 z 29 wymienionych największych usług jako koordynator figuruje Irlandia.
• Za naruszenie obowiązków platformie grozi kara do 6% światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego (art. 52 rozporządzenia i art. 22zzn polskiej ustawy).

Czym jest skarga do koordynatora do spraw usług cyfrowych?

Każde państwo Unii musi wyznaczyć organ, który pilnuje, czy serwisy internetowe stosują akt o usługach cyfrowych. Ten organ nazywa się koordynatorem do spraw usług cyfrowych. Rozporządzenie wymagało, by państwa wyznaczyły koordynatorów do 17 lutego 2024 r. (art. 49 ust. 3).

Skarga jest sposobem, w jaki zwykły użytkownik może zawiadomić ten organ, że serwis nie przestrzega przepisów. Artykuł 53 mówi o prawie do skargi „na dostawców usług pośrednich w związku z zarzucanym naruszeniem” rozporządzenia. Dostawca usług pośrednich to między innymi serwis społecznościowy, forum, platforma sprzedażowa, firma hostingowa albo wyszukiwarka.

To nie jest odwołanie od decyzji moderatora.
Koordynator nie sprawdza po raz drugi, czy komentarz Was obraża. Sprawdza, czy platforma zachowała się tak, jak wymaga prawo: czy przyjęła zgłoszenie, odpowiedziała, uzasadniła decyzję i dała Wam możliwość odwołania.

To nie jest też zawiadomienie o przestępstwie.
Groźby, uporczywe nękanie czy zniesławienie zgłasza się policji, prokuraturze albo sądowi. Skarga do koordynatora może toczyć się obok tych spraw, ale ich nie zastępuje.

Czego może dotyczyć skarga na platformę?

Skarga może dotyczyć każdego obowiązku, który rozporządzenie nakłada na serwis. Dla osoby, która mierzy się z hejtem, najważniejsze są obowiązki związane ze zgłaszaniem treści i z decyzjami o kontach.

Zgłoszenia nielegalnych treści

Nie ma jak zgłosić treści.
Serwis, który przechowuje treści użytkowników, musi mieć łatwo dostępny mechanizm zgłaszania drogą elektroniczną (art. 16 ust. 1). Brak formularza albo formularz ukryty tak, że nie da się go znaleźć, to naruszenie.

Brak potwierdzenia i brak odpowiedzi.
Jeśli w zgłoszeniu podaliście adres e-mail, serwis ma bez zbędnej zwłoki potwierdzić odbiór, a potem powiadomić Was o decyzji i o możliwości odwołania (art. 16 ust. 4 i 5). Cisza po zgłoszeniu jest więc powodem do skargi. O tym, jak napisać zgłoszenie, którego serwis nie może pominąć, piszemy w tekście o zgłoszeniu nielegalnej treści zgodnym z art. 16 DSA.

Decyzja bez staranności.
Serwis ma rozpatrywać zgłoszenia „w sposób terminowy, niearbitralny i obiektywny” (art. 16 ust. 6). Pojedyncza odmowa tego nie dowodzi. Powtarzalny wzór już tak: na przykład identyczna, automatyczna odpowiedź po kilku sekundach na każde z kilkunastu zgłoszeń.

Odwołania i uzasadnienia

Brak uzasadnienia.
Gdy serwis usuwa Wasz wpis, ogranicza jego widoczność albo zawiesza konto, musi przedstawić jasne i konkretne uzasadnienie (art. 17). Komunikat „naruszono zasady społeczności” bez wskazania, o którą zasadę i o którą treść chodzi, tego wymogu nie spełnia.

Brak możliwości odwołania.
Platforma internetowa ma zapewnić wewnętrzny system rozpatrywania skarg dostępny przez co najmniej 6 miesięcy od decyzji (art. 20 ust. 1). Dotyczy to obu stron: osoby, której treść usunięto, i osoby, której zgłoszenie odrzucono. Jeśli przycisk odwołania nie działa albo odwołanie pozostaje bez odpowiedzi, możecie złożyć skargę do koordynatora.

Brak informacji o pozasądowym rozstrzyganiu sporów.
Po rozpatrzeniu odwołania platforma ma poinformować o możliwości skorzystania z certyfikowanego organu pozasądowego rozstrzygania sporów (art. 20 ust. 5 i art. 21).

Inne obowiązki serwisu

Nie ma kontaktu z człowiekiem.
Każdy serwis ma wyznaczyć punkt kontaktowy dla użytkowników, a kontakt nie może opierać się wyłącznie na narzędziach automatycznych (art. 12).

Niejasny regulamin.
Warunki korzystania z usługi mają opisywać zasady moderacji i ograniczenia nakładane na użytkowników (art. 14).

Zgłoszenia od zaufanych podmiotów bez pierwszeństwa.
Platforma ma traktować priorytetowo zgłoszenia organizacji o statusie zaufanego podmiotu sygnalizującego (art. 22). Więcej o tej drodze znajdziecie w tekście o tym, kim są zaufane podmioty sygnalizujące.

Manipulujący interfejs i brak ochrony małoletnich.
Rozporządzenie zakazuje projektowania serwisu w sposób, który wprowadza w błąd lub utrudnia swobodną decyzję (art. 25), i wymaga środków chroniących prywatność i bezpieczeństwo małoletnich (art. 28).

Podobną listę przykładów publikuje irlandzki koordynator, Coimisiún na Meán. Wymienia między innymi brak przycisku zgłoszenia, brak odpowiedzi na zgłoszenie nielegalnej treści, brak możliwości odwołania i niewystarczające uzasadnienie usunięcia treści.

Czego koordynator nie rozstrzygnie?

Ta część jest najważniejsza, bo oszczędza rozczarowania. Skarga do koordynatora nie jest szybkim sposobem na usunięcie wpisu.

Nie oceni, czy wpis jest zniesławieniem albo naruszeniem dóbr osobistych.
O tym rozstrzyga sąd. Koordynator bada zachowanie platformy, a nie spór między Wami a autorem.

Nie usunie treści na Wasz wniosek.
Irlandzki organ pisze o tym wprost: nie jest moderatorem treści, policją ani sędzią i nie ma uprawnień do natychmiastowego usuwania nielegalnych lub szkodliwych treści z internetu. Polska ustawa pozwala wprawdzie nakazać w decyzji uniemożliwienie dostępu do treści naruszającej przepisy rozporządzenia, ale tylko wtedy, gdy brakuje innych skutecznych środków, i dopiero na końcu postępowania o naruszenie obowiązków (art. 22zy ust. 3).

Nie ustali, kto stoi za anonimowym kontem.
Dane autora mogą uzyskać organy ścigania i sąd. Jak to wygląda przy serwisach zagranicznych, opisujemy w tekście o tym, jak polskie organy zdobywają dane hejtera od platformy z siedzibą w Irlandii lub USA.

Nie przyzna odszkodowania.
Prawo do odszkodowania za szkodę wynikłą z naruszenia obowiązków przez serwis daje art. 54 rozporządzenia, ale dochodzi się go przed sądem. Według polskiej ustawy właściwy jest sąd okręgowy (art. 22zzi ust. 2). Decyzja organu ma jednak znaczenie: jej prawomocne ustalenia co do naruszenia wiążą sąd w sprawie o naprawienie szkody (art. 22zzj ust. 5).

Nie ukarze autora wpisu.
Kary z ustawy dotyczą dostawców usług, a nie użytkowników.

Nie zajmie się ochroną danych osobowych.
Publikacja adresu, numeru telefonu czy zdjęcia dokumentu to sprawa dla Prezesa UODO. Tę drogę opisuje tekst o skardze do Prezesa UODO na publikację danych.

Nie zbada ryzyka systemowego największych platform.
Obowiązki z rozdziału III sekcji 5 rozporządzenia, czyli między innymi ocenę ryzyka i jego ograniczanie, nadzoruje wyłącznie Komisja Europejska (art. 56 ust. 2).

Kto rozpatruje skargę w Polsce?

Przez długi czas Polska nie miała przepisów wykonawczych do aktu o usługach cyfrowych. Jak podaje Komisja Europejska, w maju 2025 r. zdecydowała ona o skierowaniu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej spraw przeciwko Czechom, Hiszpanii, Polsce i Portugalii w związku z niewyznaczeniem lub nieupoważnieniem koordynatora.

Stan prawny zmienia ustawa z 4 września 2026 r. o zmianie ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Ogłoszono ją 6 października 2026 r., a wchodzi w życie po upływie 30 dni, czyli 6 listopada 2026 r. Od tego dnia obowiązuje krajowy tryb składania skarg.

Trzy organy, jedno okienko

Ustawa dzieli sprawy między trzy organy (art. 15a), ale skargę zawsze kierujecie do koordynatora. Jeśli sprawa należy do innego organu, koordynator przekazuje mu skargę. Tak stanowi art. 53 rozporządzenia.

Organ	Zakres spraw według ustawy	Przykład
Prezes UKE (koordynator)	Wszystkie sprawy niezastrzeżone dla dwóch pozostałych organów	Forum nie odpowiada na zgłoszenia i nie ma trybu odwołania
Prezes UOKiK	Obowiązki platform umożliwiających konsumentom zawieranie umów z przedsiębiorcami oraz naruszenia godzące w interesy konsumentów	Platforma sprzedażowa nie weryfikuje sprzedawców
Przewodniczący KRRiT	Platformy udostępniania wideo, z wyłączeniem spraw handlu internetowego	Serwis z filmami nie ma mechanizmu zgłoszeń

Źródło: art. 15a i 15b ustawy z 4 września 2026 r. (Dz. U. z 2026 r. poz. 1296). Przykłady w trzeciej kolumnie są nasze.

Co organ może zrobić z platformą?

Organ może wystąpić do serwisu o stanowisko bez wszczynania postępowania (art. 22zzc). Może też wszcząć postępowanie wyjaśniające, które trwa nie dłużej niż 4 miesiące, a w sprawach szczególnie skomplikowanych nie dłużej niż 5 miesięcy (art. 22zj ust. 4). Kolejnym krokiem jest postępowanie w sprawie naruszenia obowiązków.

Jeśli organ stwierdzi naruszenie, wydaje decyzję nakazującą jego zaprzestanie. Może zobowiązać serwis do złożenia oświadczenia albo publikacji decyzji (art. 22zy). Może też nałożyć karę pieniężną do 6% światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego, a za opóźnienie w wykonaniu decyzji okresową karę do 5% średniego dziennego obrotu za każdy dzień (art. 22zzn ust. 5 i 7).

Ważne zastrzeżenie.
Oba postępowania organ wszczyna z urzędu (art. 22zj i 22zk). Stroną jest podmiot, wobec którego wszczęto postępowanie, czyli serwis. Skarga jest więc sygnałem dla organu, a nie wnioskiem, który gwarantuje wszczęcie sprawy. Rozporządzenie zapewnia Wam jednak prawo do bycia wysłuchanym i do informacji o statusie skargi zgodnie z prawem krajowym (art. 53).

Co się dzieje, gdy platforma ma siedzibę w innym kraju?

To najczęstsza sytuacja. Zasada jest prosta: skargę składacie u siebie, a rozpatruje ją organ kraju, w którym serwis ma główną siedzibę w Unii.

Krok pierwszy: skarga w Polsce.
Artykuł 53 wskazuje koordynatora państwa, w którym odbiorca usługi „znajduje się lub ma siedzibę”. Nie musicie pisać do Dublina ani Amsterdamu.

Krok drugi: ocena i przekazanie.
Polski koordynator ocenia skargę i w stosownych przypadkach przekazuje ją koordynatorowi właściwemu dla miejsca siedziby serwisu, czasem z własną opinią. Ma obowiązek poinformować Was o przekazaniu (art. 22zh ust. 4 ustawy).

Krok trzeci: sprawa u organu kraju siedziby.
Państwo, w którym serwis ma główne miejsce prowadzenia działalności, ma co do zasady wyłączne uprawnienia do nadzoru i egzekwowania rozporządzenia (art. 56 ust. 1). Polski organ nie nałoży więc kary na spółkę z siedzibą w Irlandii.

Irlandzki koordynator opisuje to samo z drugiej strony. Skargę osoby z Irlandii na serwis z siedzibą w Niderlandach przekazuje koordynatorowi niderlandzkiemu, a osoby spoza Irlandii kieruje do koordynatora w ich kraju.

Gdzie mają siedzibę największe serwisy?

Komisja Europejska prowadzi listę bardzo dużych platform i wyszukiwarek. Są to usługi, które mają w Unii średnio co najmniej 45 mln aktywnych odbiorców miesięcznie (art. 33 ust. 1 rozporządzenia). W wersji z danymi na 31 sierpnia 2026 r. lista obejmuje 29 usług, w tym jedną, której status Komisja uchyliła w maju 2025 r.

Przy 17 z tych 29 usług jako koordynator figuruje Irlandia. Są wśród nich Facebook, Instagram, WhatsApp, TikTok, YouTube, X, LinkedIn i Pinterest. Przy 6 usługach figurują Niderlandy, między innymi przy Snapchacie i Reddicie. Skarga na największe serwisy społecznościowe trafi więc najczęściej do Dublina.

Rola Komisji Europejskiej

Wobec bardzo dużych platform uprawnienia ma także Komisja. Obowiązki dotyczące ryzyka systemowego nadzoruje wyłącznie ona. Pozostałe obowiązki, w tym te o zgłoszeniach i odwołaniach, może egzekwować Komisja albo organ kraju siedziby, jeśli Komisja nie wszczęła postępowania w tej samej sprawie (art. 56 ust. 3 i 4). Irlandzki koordynator informuje, że część skarg dotyczących bardzo dużych platform może przekazać Komisji Europejskiej.

Serwis spoza Unii

Serwis, który nie ma siedziby w Unii, ale oferuje tu usługi, musi wyznaczyć przedstawiciela prawnego (art. 13). Właściwe jest wtedy państwo, w którym przedstawiciel mieszka lub ma siedzibę. Jeśli serwis nie wyznaczył przedstawiciela, uprawnienia mają wszystkie państwa członkowskie (art. 56 ust. 6 i 7), a więc także polski organ.

Zanim złożycie skargę: co trzeba mieć?

Skarga ma sens wtedy, gdy potraficie pokazać, czego platforma nie zrobiła. Dlatego najpierw wykorzystajcie drogę wewnątrz serwisu i zachowajcie po niej ślad.

1. Zgłoście treść formularzem serwisu przeznaczonym do nielegalnych treści i podajcie adres e-mail. Wskazówki dla najpopularniejszego serwisu zawiera tekst o tym, jak zgłosić hejt na Facebooku i Messengerze.
2. Zapiszcie datę i godzinę zgłoszenia, numer sprawy i treść tego, co wpisaliście.
3. Zachowajcie potwierdzenie odbioru i odpowiedź serwisu. Jeśli ich nie ma, zanotujcie, ile dni minęło.
4. Złóżcie odwołanie w wewnętrznym systemie serwisu i zachowajcie jego wynik.
5. Zabezpieczcie samą treść: zrzut ekranu z adresem, datą i nazwą konta. Jak to zrobić porządnie, opisuje tekst o tym, jak zabezpieczyć dowody hejtu w internecie.

Rozporządzenie nie uzależnia wprost prawa do skargi od wcześniejszego odwołania. W praktyce bez tej korespondencji trudno jednak uprawdopodobnić naruszenie. Irlandzki organ prosi o komplet: pierwsze zgłoszenie, odwołanie i odpowiedzi serwisu.

Jak napisać i złożyć skargę?

Polska ustawa wymaga, by skarga była wniesiona „na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej” (art. 22zh ust. 1). Wylicza też, co ma zawierać (art. 22zh ust. 2):

1. informacje o dostawcy, któremu zarzucacie naruszenie, czyli nazwę spółki prowadzącej serwis,
2. wskazanie usługi, której skarga dotyczy, na przykład nazwę serwisu lub aplikacji,
3. opis stanu faktycznego,
4. wskazanie naruszonego obowiązku z podaniem podstawy prawnej, na przykład art. 16 ust. 5 rozporządzenia,
5. uprawdopodobnienie naruszenia,
6. Wasze dane identyfikujące.

Do skargi dołącza się dowody: zrzuty ekranu, nagrania, korespondencję z serwisem (art. 22zh ust. 3). Jeśli dokumenty są w języku obcym, koordynator może zażądać tłumaczenia na język polski (art. 22zh ust. 5). Warto więc krótko streścić po polsku odpowiedzi serwisu napisane po angielsku.

Ustawa nie opisuje kanału, którym skarga ma dotrzeć do urzędu, ani wzoru formularza. Sprawdźcie aktualne informacje na stronie Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Nazwę spółki prowadzącej serwis znajdziecie w jego regulaminie albo na liście Komisji Europejskiej.

Wzór skargi

Poniższy wzór dotyczy sytuacji, w której serwis nie odpowiedział na zgłoszenie. Dane w nawiasach kwadratowych uzupełnijcie sami.

Skarga na dostawcę usług pośrednich
Skarżący: [imię i nazwisko, adres, adres e-mail]
Dostawca: [nazwa spółki prowadzącej serwis i jej siedziba]
Usługa: [nazwa serwisu]

Na podstawie art. 53 rozporządzenia (UE) 2022/2065 wnoszę skargę w związku z naruszeniem przez dostawcę art. 16 ust. 4 i 5 tego rozporządzenia.

Dnia [data] zgłosiłam/zgłosiłem formularzem serwisu treść dostępną pod adresem [adres]. W zgłoszeniu podałam/podałem adres e-mail [adres] i wyjaśniłam/wyjaśniłem, dlaczego uważam treść za nielegalną. Do dnia [data] nie otrzymałam/otrzymałem potwierdzenia odbioru ani informacji o decyzji. Treść jest nadal dostępna.

W załączeniu przekazuję: zrzut ekranu zgłoszenia z datą, zrzut ekranu treści z adresem, zrzut skrzynki odbiorczej z okresu [daty]. Proszę o informację o sposobie załatwienia skargi, w tym o jej ewentualnym przekazaniu koordynatorowi innego państwa.

[data, podpis]

Trzy wskazówki do wzoru.
Opisujcie fakty i daty, a nie emocje. Wskażcie jeden lub dwa konkretne przepisy zamiast całej listy. Nie proście o usunięcie wpisu jako o jedyny cel skargi, bo organ bada postępowanie serwisu.

Kto może złożyć skargę w Waszym imieniu?

Artykuł 53 daje prawo do skargi także podmiotom, organizacjom i zrzeszeniom upoważnionym przez odbiorcę usługi. Taka organizacja musi spełniać warunki z art. 86: prowadzić działalność nienastawioną na zysk, być należycie ustanowiona zgodnie z prawem państwa członkowskiego i mieć w celach statutowych zapewnianie przestrzegania rozporządzenia.

W sprawach dzieci i nastolatków skargę składa rodzic lub opiekun. Nie zostawiajcie młodej osoby samej z korespondencją z urzędem.

Ile to trwa i czego się spodziewać?

Ustawa nie wyznacza osobnego terminu na rozpatrzenie skargi. Podaje jedynie górną granicę dla postępowania wyjaśniającego: 4 miesiące, a w sprawach szczególnie skomplikowanych 5 miesięcy. Jeśli skarga trafia do organu w innym kraju, dochodzi czas przekazania i tamtejszej procedury.

Realne skutki skargi są zwykle trzy. Serwis po wystąpieniu organu sam naprawia błąd, na przykład odpowiada na zaległe zgłoszenie. Organ dołącza Waszą skargę do innych podobnych i bada cały mechanizm serwisu. Albo organ uznaje, że naruszenia nie uprawdopodobniono.

Nawet pojedyncza skarga ma znaczenie. Irlandzki koordynator pisze, że nie każde zgłoszenie staje się formalną skargą, ale każde jest rejestrowane, a wiele podobnych sygnałów pozwala zbadać działanie systemu platformy.

Brakuje danych o skuteczności.
Rozporządzenie wymaga, by koordynatorzy co roku podawali liczbę skarg otrzymanych na podstawie art. 53 i przegląd działań następczych (art. 55 ust. 1). Dla Polski takich danych jeszcze nie ma, bo krajowy tryb dopiero zaczyna działać. Nie podajemy więc odsetka skarg zakończonych powodzeniem ani średniego czasu ich rozpatrywania.

Skarga do koordynatora a inne drogi. Co wybrać?

Te drogi się nie wykluczają. Często najlepszy wynik daje użycie dwóch jednocześnie.

Zależy Wam na szybkim usunięciu treści.
Zacznijcie od zgłoszenia w serwisie i odwołania. Pomaga zgłoszenie napisane językiem rozporządzenia, o czym piszemy w tekście o tym, jak napisać zgłoszenie nielegalnej treści zgodne z aktem o usługach cyfrowych.

Serwis odrzucił odwołanie i chcecie niezależnej oceny decyzji.
Służy do tego certyfikowany organ pozasądowego rozstrzygania sporów (art. 21). Jego rozstrzygnięcie nie jest wiążące, ale ocenia on konkretną decyzję, czego koordynator nie robi.

Serwis w ogóle nie reaguje albo nie daje narzędzi.
To sytuacja dla koordynatora.

Treść jest przestępstwem.
Zawiadomcie policję lub prokuraturę. W razie zagrożenia życia dzwońcie pod 112.

Chodzi o dane osobowe albo o nieuczciwe praktyki wobec konsumentów.
Właściwy jest Prezes UODO albo Prezes UOKiK. Tę drugą drogę opisuje tekst o zawiadomieniu do UOKiK w sprawie nieuczciwych opinii.

Chcecie odszkodowania lub zadośćuczynienia.
Pozostaje sąd. Ustawa pozwala, by powództwo na rzecz użytkownika, za jego zgodą, wytoczył właściwy organ albo zaufany podmiot sygnalizujący (art. 22zzk).

Ten tekst opisuje przepisy w sposób ogólny i nie zastępuje porady prawnika. W konkretnej sprawie warto skonsultować treść skargi z osobą, która zna Waszą sytuację.

Ograniczenia tego opisu

Opieramy się na tekście rozporządzenia, na ustawie ogłoszonej w Dzienniku Ustaw i na informacjach Komisji Europejskiej oraz irlandzkiego koordynatora. Praktyki polskiego koordynatora jeszcze nie ma, więc nie wiemy, jak urząd będzie oceniał uprawdopodobnienie naruszenia ani jak szybko będzie przekazywał skargi za granicę.

Lista Komisji pokazuje stan na 31 sierpnia 2026 r. i się zmienia. Dotyczy tylko największych usług. Mniejsze serwisy, w tym polskie fora i portale, podlegają organowi kraju, w którym mają siedzibę, a tej informacji trzeba szukać w regulaminie. Przykłady irlandzkie pokazują podejście jednego organu i nie przesądzają o praktyce w Polsce.

Podsumowanie: skarga na platformę ma sens, gdy zawiódł mechanizm

Skarga do koordynatora do spraw usług cyfrowych dotyczy obowiązków serwisu: przyjęcia zgłoszenia, odpowiedzi, uzasadnienia i odwołania. Składacie ją w Polsce, do Prezesa UKE, w postaci elektronicznej, z opisem faktów, wskazaniem przepisu i dowodami. Jeśli serwis ma siedzibę w innym kraju Unii, sprawę przejmuje tamtejszy organ, a Wy dostajecie o tym informację.

Organ nie usunie wpisu na życzenie, nie wskaże autora i nie przyzna pieniędzy. Może za to zmusić platformę, by naprawiła sposób działania, a jego decyzja pomaga później w sądzie. Dlatego skargę warto łączyć z innymi krokami, a nie traktować jej jako jedynego rozwiązania.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzi je do końca, pomaga zabezpieczyć materiał, a w razie potrzeby kieruje do prawnika lub psychologa. Fundacja nie ustala tożsamości autorów poza drogą prawną i nie zastępuje prawnika. Kontakt: tel. 222 900 142, e-mail biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Skargi na platformy przyjmuje koordynator do spraw usług cyfrowych, czyli Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Sprawy danych osobowych prowadzi Prezes UODO, a sprawy konsumenckie Prezes UOKiK. Przestępstwa zgłasza się policji lub prokuraturze.

Jeśli sytuacja Was przytłacza, zadzwońcie: 116 123 to telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym, 116 111 dla dzieci i młodzieży, 800 100 100 dla rodziców i nauczycieli. Gdy zagrożone jest życie lub zdrowie, dzwońcie pod 112.

Najczęściej zadawane pytania

1. Kim jest koordynator do spraw usług cyfrowych w Polsce?
Zgodnie z ustawą z 4 września 2026 r. jest nim Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Współpracuje z Prezesem UOKiK i Przewodniczącym KRRiT, którzy zajmują się częścią spraw.

2. Czy skarga do koordynatora doprowadzi do usunięcia hejtu?
Nie bezpośrednio. Organ bada, czy serwis wykonał obowiązki wobec Was, a nie to, czy konkretny wpis jest bezprawny. Często jednak po interwencji organu serwis wraca do zaległego zgłoszenia.

3. Czy muszę najpierw odwołać się w serwisie?
Przepisy nie stawiają takiego warunku wprost. Bez śladu zgłoszenia i odwołania trudno jednak wykazać, czego platforma nie zrobiła, dlatego warto przejść tę drogę i zachować korespondencję.

4. Czy mogę złożyć skargę na serwis z siedzibą w Irlandii?
Tak. Składacie ją w Polsce, a polski koordynator po ocenie przekazuje ją irlandzkiemu organowi i informuje Was o tym. Nie musicie pisać za granicę.

5. W jakim języku napisać skargę?
Po polsku. Jeśli dołączacie dokumenty w języku obcym, koordynator może poprosić o ich tłumaczenie, więc dobrze jest od razu streścić je po polsku.

6. Czy skargę można wysłać listem?
Ustawa mówi o piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej. Szczegóły dotyczące sposobu wysyłki sprawdźcie na stronie Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

7. Czy jestem stroną postępowania przeciwko platformie?
Nie. Postępowanie organ wszczyna z urzędu, a stroną jest serwis. Macie natomiast prawo do bycia wysłuchanym i do informacji o tym, co dzieje się ze skargą.

8. Ile trwa rozpatrzenie skargi?
Ustawa nie podaje terminu na samą skargę. Postępowanie wyjaśniające może trwać do 4 miesięcy, a w sprawach szczególnie skomplikowanych do 5 miesięcy. Przy serwisach zagranicznych trzeba doliczyć czas przekazania sprawy.

9. Jaka kara grozi platformie?
Do 6% światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego za naruszenie obowiązków. Za opóźnienie w wykonaniu decyzji organ może nałożyć karę okresową do 5% średniego dziennego obrotu za każdy dzień.

10. Czy organizacja może złożyć skargę za mnie?
Tak, jeśli ją do tego upoważnicie i jeśli spełnia warunki z art. 86 rozporządzenia. Musi działać nie dla zysku, być prawidłowo ustanowiona i mieć w statucie dbanie o przestrzeganie tych przepisów.

11. Czy mogę skarżyć się na to, że serwis usunął mój wpis?
Możecie skarżyć się na brak uzasadnienia albo brak drogi odwoławczej. Jeśli nie zgadzacie się z samą oceną treści, właściwy jest organ pozasądowego rozstrzygania sporów albo sąd.

12. Czy skarga zamyka drogę do sądu?
Nie. Możecie równolegle dochodzić roszczeń przed sądem. Sąd zawiesza jednak postępowanie, jeśli sprawa dotycząca tego samego naruszenia została wszczęta przed organem.

13. Co zrobić, gdy serwis nie ma siedziby w Unii?
Taki serwis powinien wyznaczyć przedstawiciela prawnego w jednym z państw Unii i to państwo jest właściwe. Jeśli tego nie zrobił, działać może organ każdego państwa członkowskiego.

14. Czy skarga coś kosztuje?
Ustawa z 4 września 2026 r. nie przewiduje opłaty za wniesienie skargi do koordynatora. Koszt może pojawić się przy tłumaczeniu dokumentów, jeśli organ go zażąda.

Źródła

• Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, 2022: Rozporządzenie (UE) 2022/2065 w sprawie jednolitego rynku usług cyfrowych (akt o usługach cyfrowych)
• Sejm RP, Internetowy System Aktów Prawnych, 2026: Ustawa z dnia 4 września 2026 r. o zmianie ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2026 r. poz. 1296)
• Komisja Europejska, 2026: Koordynatorzy ds. usług cyfrowych
• Komisja Europejska, 2026: Supervision of the designated very large online platforms and search engines under DSA
• Coimisiún na Meán, 2026: What can I report?
• Coimisiún na Meán, 2026: Report to us
• Coimisiún na Meán, 2026: How we deal with reports/queries

A jak to wyglądało u Was? Napiszcie w komentarzu

Czy zdarzyło się Wam, że serwis w ogóle nie odpowiedział na zgłoszenie albo odwołanie, i ile dni czekaliście, zanim uznaliście, że odpowiedzi nie będzie? Który element skargi wydaje się Wam najtrudniejszy do przygotowania: wskazanie przepisu, ustalenie spółki prowadzącej serwis czy zebranie dowodów? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk ani danych innych osób.