Raporty UNICEF o dzieciach w świecie cyfrowym: najważniejsze dane dla rodziców i szkół

UNICEF co kilka lat publikuje duże opracowania o tym, jak dzieci korzystają z internetu i co je tam spotyka. W mediach zostaje z nich zwykle jedno zdanie, na przykład „co trzeci młody człowiek doświadczył przemocy w sieci”. Bez wiedzy, kogo pytano i jak, taka liczba łatwo wprowadza w błąd.

Zebraliśmy najważniejsze raporty UNICEF o dzieciach w świecie cyfrowym, ich metody i wskaźniki. Pokazujemy, które dane dotyczą przemocy w sieci, które dobrostanu, co wiadomo o Polsce i jak uczciwie cytować te liczby na zebraniu rodziców, w szkolnym programie albo w artykule.

W skrócie

• UNICEF nie prowadzi jednego badania. Łączy cztery rodzaje danych: sondaże wśród młodych (U-Report), badania reprezentatywne (Disrupting Harm, sondaż z Gallupem), analizy cudzych danych (PISA, PIRLS, EU Kids Online) oraz szacunki dostępu do sieci.
• Co trzeci uczestnik sondażu U-Report z 30 krajów powiedział w 2019 roku, że padł ofiarą przemocy w sieci, a co piąty opuścił z tego powodu szkołę. To dane z komunikatu UNICEF z września 2019 roku. Polski w tym sondażu nie było.
• Około 20 milionów dzieci w wieku 12-17 lat w 21 krajach, czyli prawie 1 na 5 korzystających z internetu, doświadczyło w ciągu roku wykorzystania seksualnego z użyciem technologii. Tak podaje raport UNICEF „Through Children’s Eyes” z września 2026 roku.
• W rankingu dobrostanu dzieci w krajach zamożnych Polska zajęła 29. miejsce na 36 państw, a w zdrowiu psychicznym 30. miejsce. To wynik z Innocenti Report Card 19 z maja 2025 roku.
• Według raportu „Childhood in a Digital World” z 2025 roku sam czas przed ekranem słabo wiąże się ze zdrowiem psychicznym. Dużo silniej wiążą się z nim konkretne krzywdy: przemoc rówieśnicza w sieci i wykorzystanie seksualne.
• Żadna z tych liczb nie opisuje wprost polskiej szkoły. Do rozmowy o Waszej klasie potrzebne są dane krajowe i własna ankieta.

Jakie raporty UNICEF dotyczą dzieci w internecie?

Pod hasłem „raport UNICEF” kryje się kilka różnych serii. Różnią się wydawcą wewnątrz organizacji, metodą i tym, jakie kraje obejmują. Najważniejsze z nich zestawiamy niżej.

The State of the World’s Children 2017: dzieci w świecie cyfrowym

To coroczny, sztandarowy raport UNICEF. Wydanie z grudnia 2017 roku było pierwszym w całości poświęconym technologii. Raport „Children in a Digital World” podał trzy liczby, które do dziś krążą w prezentacjach: dzieci i nastolatki poniżej 18 lat to około jedna trzecia użytkowników internetu na świecie, z sieci korzystało 71% osób w wieku 15-24 lata przy 48% całej ludności, a około 346 milionów młodych ludzi (29%) pozostawało poza siecią.

To dane sprzed blisko dekady, oparte głównie na szacunkach Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego. Dobrze pokazują skalę zjawiska, ale nie nadają się do opisu dzisiejszych nawyków nastolatków.

Sondaże U-Report

U-Report to narzędzie UNICEF do zbierania opinii młodych ludzi przez SMS i komunikatory. Uczestnicy sami się zapisują i odpowiadają anonimowo. Najgłośniejszy sondaż o przemocy w sieci UNICEF ogłosił we wrześniu 2019 roku razem ze Specjalną Przedstawicielką Sekretarza Generalnego ONZ do spraw przemocy wobec dzieci.

Disrupting Harm i raport „Through Children’s Eyes”

Disrupting Harm to projekt badawczy prowadzony od 2019 roku przez UNICEF Innocenti, ECPAT International i Interpol. Dotyczy wykorzystania seksualnego dzieci z użyciem technologii. Opiera się na reprezentatywnych badaniach ankietowych dzieci i rodziców w domach, a także na rozmowach z osobami pokrzywdzonymi, policjantami i pracownikami pierwszego kontaktu.

Innocenti Report Card

To seria rankingów dobrostanu dzieci w krajach zamożnych. Wydanie 19. z maja 2025 roku porównuje 43 państwa OECD i Unii Europejskiej w trzech wymiarach: zdrowie psychiczne, zdrowie fizyczne i umiejętności. Dla polskiego czytelnika to najważniejszy raport z całej listy, bo zawiera dane o Polsce.

Childhood in a Digital World

Raport UNICEF Innocenti z 2025 roku o czasie przed ekranem, umiejętnościach cyfrowych i zdrowiu psychicznym. Nie jest nowym badaniem terenowym. Autorzy przeanalizowali istniejące zbiory: PISA, PIRLS, EU Kids Online i Disrupting Harm.

The Changing Childhood Project

Sondaż UNICEF i Instytutu Gallupa z 2021 roku. Porównuje poglądy młodych (15-24 lata) i osób po czterdziestce w 21 krajach. Pokazuje między innymi, jak oba pokolenia oceniają ryzyko w sieci.

Raport	Rok	Kogo i jak badano	Co mierzy
The State of the World’s Children: Children in a Digital World	2017	Szacunki globalne, głównie dane ITU	Dostęp do sieci, szanse i zagrożenia
Sondaż U-Report o przemocy w sieci	2019	Ponad 170 tys. ochotników w wieku 13-24 lata z 30 krajów, SMS i komunikatory	Doświadczenie przemocy w sieci, opuszczanie szkoły
How Many Children and Youth Have Internet Access at Home? (UNICEF i ITU)	2020	Szacunki na podstawie badań gospodarstw domowych	Dostęp do internetu w domu
The Changing Childhood Project (UNICEF i Gallup)	2021	Ponad 21 tys. osób w 21 krajach, próby reprezentatywne, wywiady telefoniczne	Opinie dwóch pokoleń, w tym o życiu w sieci
Innocenti Report Card 19	2025	43 kraje OECD i UE, dane wtórne, między innymi PISA 2022	Zdrowie psychiczne, zdrowie fizyczne, umiejętności
Childhood in a Digital World	2025	Analiza danych PISA, PIRLS, EU Kids Online i Disrupting Harm	Czas online, umiejętności cyfrowe, zdrowie psychiczne
Through Children’s Eyes (Disrupting Harm)	2026	Około 21 tys. dzieci w wieku 12-17 lat korzystających z internetu, 21 krajów, próby reprezentatywne	Wykorzystanie seksualne z użyciem technologii

Źródło: opracowanie własne na podstawie stron raportów i komunikatów UNICEF, między innymi UNICEF Innocenti.

Co UNICEF mówi o przemocy rówieśniczej w sieci?

Sondaż U-Report z 2019 roku

W sondażu wzięło udział ponad 170 tysięcy osób w wieku 13-24 lata z 30 krajów, między innymi z Francji, Rumunii, Ukrainy, Mołdawii, Brazylii, Indii i Nigerii. Jedna na trzy osoby odpowiedziała, że padła ofiarą przemocy w sieci. Jedna na pięć opuściła szkołę z powodu cyberprzemocy i przemocy. Tak podaje komunikat UNICEF z 4 września 2019 roku.

Ten sam sondaż przyniósł trzy mniej znane wyniki. Prawie trzy czwarte badanych wskazało serwisy społecznościowe jako miejsce, w którym do przemocy dochodzi najczęściej. 39% wiedziało o prywatnych grupach w społeczności szkolnej, w których uczniowie wymieniają informacje o rówieśnikach po to, by ich nękać. W Afryce Subsaharyjskiej o doświadczeniu przemocy w sieci powiedziało 34% badanych, co podważa przekonanie, że to problem wyłącznie krajów bogatych.

Kto ma to zatrzymać?
Młodzi podzielili odpowiedzialność prawie po równo: 32% wskazało rządy, 31% samych młodych ludzi, a 29% firmy internetowe. To ważna wskazówka dla szkół. Uczniowie nie oczekują, że problem rozwiąże za nich ktoś jeden.

O tym, jak działają zamknięte grupy klasowe, piszemy we wpisie o wykluczeniu ucznia z grupy klasowej w komunikatorze.

Przemoc w szkole i wokół niej

Rok wcześniej UNICEF opisał przemoc rówieśniczą szerzej. Według raportu „An Everyday Lesson” z września 2018 roku około 150 milionów uczniów w wieku 13-15 lat, czyli połowa tej grupy na świecie, doświadczyło przemocy rówieśniczej w szkole lub jej okolicy. Nieco więcej niż 1 na 3 uczniów w tym wieku doświadczał dręczenia. W 39 krajach uprzemysłowionych 3 na 10 uczniów przyznało, że samo dręczyło rówieśników.

Raport z 2018 roku nie wydziela osobnego wskaźnika dla internetu. Zwraca natomiast uwagę, że dziewczęta częściej doświadczają przemocy psychicznej, a chłopcy fizycznej i gróźb.

Dręczenie w szkole a zadowolenie z życia

Report Card 19 nazywa doświadczenie dręczenia jednym z najsilniejszych czynników związanych z zadowoleniem dzieci z życia w krajach zamożnych. Jednocześnie podaje wiadomość dodającą otuchy: w większości badanych krajów odsetek 15-latków często dręczonych w szkole, także przez internet, spadł między 2018 a 2022 rokiem. Autorzy zastrzegają, że mogły na to wpłynąć zamknięcia szkół w pandemii i że nie wiadomo, czy spadek się utrzyma.

Wykorzystanie seksualne z użyciem technologii: najnowsze dane UNICEF

To najcięższa część danych, ale też najlepiej udokumentowana. Komunikat UNICEF z 3 września 2026 roku podsumowuje dwie rundy badań Disrupting Harm: pierwszą z lat 2020-2021 i drugą z lat 2024-2025. Objęły one około 21 tysięcy dzieci w wieku 12-17 lat w 21 krajach Afryki, Azji, Ameryki Łacińskiej i Europy, w tym w Serbii, Czarnogórze, Macedonii Północnej i Armenii.

Według tych badań w ciągu jednego roku co najmniej jednej formy wykorzystania doświadczyło około 20 milionów dzieci, czyli prawie 1 na 5. Ponad 15 milionów zetknęło się z niechcianymi treściami seksualnymi. 9 milionów proszono wbrew ich woli o rozmowy o charakterze seksualnym albo o przesłanie zdjęć. Intymne zdjęcia 4 milionów dzieci udostępniono bez ich zgody.

Gdzie do tego dochodzi.
Prawie 60% przypadków miało miejsce w serwisach społecznościowych, a 14% w grach online.

Kto jest sprawcą.
W 57% przypadków była to osoba, którą dziecko już znało: rówieśnik, partner, znajomy albo ktoś z rodziny. 38% dzieci poznało sprawcę w internecie. Obraz „obcego z sieci” opisuje więc mniejszość spraw.

Komu dzieci o tym mówią.
O ponad 40% przypadków dziecko nie powiedziało nikomu. Mniej niż 1% zgłoszono policji, pracownikowi socjalnemu albo na telefon pomocowy. Najczęstszy powód milczenia to brak wiedzy, do kogo się zwrócić.

Skutki.
Dzieci, które tego doświadczyły, czterokrotnie częściej mówiły o myślach lub zachowaniach samobójczych i o samookaleczeniach niż ich rówieśnicy.

Polski w tych badaniach nie było. Mimo to jeden wniosek przenosi się na każdy kraj: dzieci milczą głównie dlatego, że nie wiedzą, komu powiedzieć. Na to rodzice i szkoła mają realny wpływ. Pomaga jedno spokojne zdanie powtarzane w domu: cokolwiek się stanie w sieci, możecie z tym przyjść i nie stracicie telefonu. O tym, jak taką rozmowę widzą nastolatki, piszemy we wpisie o tym, jak powiedzieć rodzicom o hejcie.

Co raporty UNICEF mówią o dobrostanie dzieci i czasie przed ekranem?

Polska w rankingu Report Card 19

W tabeli zbiorczej Report Card 19 z 2025 roku w pełni sklasyfikowano 36 krajów. Polska jest na 29. miejscu. W zdrowiu psychicznym zajmuje 30. miejsce, w zdrowiu fizycznym 19., a w umiejętnościach 30. Pierwsze miejsca zajęły Holandia, Dania i Francja.

Wymiar zdrowia psychicznego składa się z dwóch wskaźników: zadowolenia z życia 15-latków (badanie PISA 2022) i liczby samobójstw nastolatków. Zadowolenie mierzy się prostym pytaniem o ocenę życia w skali od 0 do 10. Za wysokie uznaje się odpowiedzi powyżej 5. W większości krajów odsetek takich odpowiedzi spadł między 2018 a 2022 rokiem. Polska znalazła się w grupie czterech państw, obok Chile, Meksyku i Turcji, w których spadek przekroczył 10 punktów procentowych. W prawie wszystkich krajach spadek był większy u dziewcząt.

Raport nie twierdzi, że za ten spadek odpowiada internet. Wymienia kilka możliwych przyczyn, w tym pandemię i presję szkolną, i zaznacza, że brakuje porównywalnych danych o relacjach z rodzicami.

Media społecznościowe: liczy się to, co dzieci tam spotyka

Autorzy Report Card 19 przeanalizowali dane PISA 2022 o czasie spędzanym w mediach społecznościowych. Umiarkowani użytkownicy mieli nieco wyższe zadowolenie z życia niż osoby korzystające bardzo intensywnie i niż osoby, które nie korzystają wcale. Wyraźnie niższe zadowolenie miała grupa spędzająca tam ponad siedem godzin dziennie, ale to tylko około 6% 15-latków. Raport zaznacza, że nie da się stąd odczytać kierunku zależności: intensywne korzystanie może obniżać nastrój, ale też osoby w gorszym nastroju mogą częściej uciekać do telefonu.

Drugi wynik dotyczy treści. W 33 krajach uczniów zapytano, czy trafili w sieci na treści dyskryminujące, na przykład ze względu na pochodzenie, płeć, orientację albo wygląd. W każdym kraju potwierdziła to ponad połowa, od 52% w Szwecji do 79% w Estonii. Średnio 36% uczniów powiedziało, że było tym dość mocno lub bardzo poruszonych. Ci uczniowie częściej mieli też niższe zadowolenie z życia.

Wniosek raportu jest jasny: w sprawach zdrowia psychicznego ważniejsze od liczby godzin jest to, czego dziecko doświadcza w sieci. O samym śnie i nocnych powiadomieniach piszemy osobno we wpisie o telefonie w nocy i śnie nastolatków.

Czas przed ekranem a zdrowie psychiczne

Raport „Childhood in a Digital World” z 2025 roku sprawdził tę samą kwestię na dwóch zbiorach danych. W 16 z 19 krajów europejskich z badania EU Kids Online dzieci spędzające więcej czasu w sieci miały niższy dobrostan emocjonalny, ale związek był słaby. Z kolei w 18 z 19 krajów wyraźnie niższy dobrostan miały dzieci, które doświadczyły w sieci czegoś krzywdzącego.

W danych Disrupting Harm z 21 krajów obraz był podobny. Czas online wiązał się z lękiem, samookaleczeniami i myślami samobójczymi słabo i niekonsekwentnie. Doświadczenie przemocy rówieśniczej w sieci albo wykorzystania seksualnego wiązało się z nimi we wszystkich krajach, a siła związku była umiarkowana do dużej.

Autorzy piszą wprost, że rozwiązania skupione wyłącznie na ograniczaniu czasu przed ekranem mają mniejsze szanse powodzenia niż zapobieganie konkretnym krzywdom. Nie znaczy to, że zasady domowe nie mają sensu. Znaczy tyle, że sam limit godzin nie zastąpi rozmowy o tym, co dziecko widzi i kto do niego pisze. Szerzej o europejskich danych piszemy we wpisie o badaniu EU Kids Online.

Umiejętności cyfrowe

Według „Childhood in a Digital World” dzieci, które regularnie korzystają z mediów społecznościowych, nawet dwukrotnie częściej potrafią zmienić ustawienia prywatności i co najmniej o połowę częściej wiedzą, jak usunąć kogoś z listy kontaktów. Dzieci, którym rodzice mocno ograniczają korzystanie z sieci, mają zwykle niższe umiejętności.

Report Card 19 dodaje do tego dane o najmłodszych. W 26 z 32 krajów ponad jedno na pięcioro 10-letnich dzieci nie czuło, że potrafi ocenić, czy strona internetowa jest wiarygodna. Także w zamożnych krajach szkoła rzadko uczy pracy z technologią: według „Childhood in a Digital World” codziennie z internetu w szkole korzysta 48% uczniów, a z komputera 30%.

Dostęp do sieci: tło, o którym łatwo zapomnieć

Duża część pracy UNICEF dotyczy dzieci, które internetu nie mają. Według wspólnego raportu UNICEF i ITU z grudnia 2020 roku dwie trzecie dzieci w wieku 3-17 lat na świecie, czyli 1,3 miliarda, nie miało internetu w domu. W najbogatszych gospodarstwach domowych dostęp miało 58% dzieci, a w najbiedniejszych 16%.

Różnice między regionami są ogromne: od 95% dzieci bez dostępu w Afryce Zachodniej i Środkowej do 42% w Europie Wschodniej i Azji Środkowej. W krajach zamożnych problem jest dużo mniejszy, ale nie znika. Według danych PISA z 2022 roku, przytoczonych w „Childhood in a Digital World”, bez internetu w domu było 3% 15-latków z 78 badanych krajów i terytoriów. Wśród 10-latków w badaniu PIRLS z 2021 roku był to mniej więcej co piąty uczeń.

Dla szkoły to praktyczna uwaga. Zadanie domowe „poszukajcie w internecie” albo klasowa grupa w komunikatorze nie dla każdego ucznia znaczą to samo.

Czy dane UNICEF opisują polskie dzieci?

Tylko częściowo. Polska jest w Report Card 19 i w analizach opartych na badaniu PISA. Nie było jej w sondażu U-Report z 2019 roku ani w badaniach Disrupting Harm. Zdanie „co trzeci nastolatek w Polsce doświadcza cyberprzemocy według UNICEF” jest więc nieprawdziwe, choć bywa powtarzane.

Do opisu polskich uczniów lepiej nadają się badania krajowe i europejskie. Przegląd znajdziecie we wpisach o badaniach i wystąpieniach Rzecznika Praw Dziecka oraz o danych UNESCO. Dane UNICEF są natomiast bardzo dobrym tłem: pokazują mechanizmy, które powtarzają się w krajach o różnej zamożności i kulturze.

Ograniczenia danych UNICEF

Rzetelne korzystanie z tych raportów wymaga pamiętania o kilku rzeczach.

U-Report nie jest próbą reprezentatywną.
Uczestnicy zgłaszają się sami i odpowiadają przez telefon. Wynik „1 na 3” opisuje osoby, które wzięły udział w sondażu, a nie wszystkich nastolatków w 30 krajach. Pytanie było krótkie i nie definiowało szczegółowo, czym jest przemoc w sieci.

Disrupting Harm obejmuje tylko dzieci korzystające z internetu.
UNICEF sam zaznacza, że wyniki są reprezentatywne dla tej grupy, a nie dla wszystkich dzieci. Dane zbierano w dwóch turach w odstępie kilku lat, więc suma łączy różne okresy. Autorzy uważają też, że rzeczywista skala jest wyższa, bo dzieci często nie ujawniają takich doświadczeń.

Rankingi opierają się na cudzych pomiarach.
Report Card 19 korzysta głównie z badania PISA 2022, czyli z odpowiedzi 15-latków. Nie mówi nic o młodszych dzieciach. Pięciu krajów nie dało się w pełni sklasyfikować z powodu braku danych o zadowoleniu z życia.

Związek to nie przyczyna.
Większość analiz to badania jednorazowe. Pokazują, że dwa zjawiska występują razem, a nie, że jedno wywołuje drugie. Dotyczy to zwłaszcza czasu przed ekranem i nastroju.

Dane szybko się starzeją.
Liczby o dostępie do sieci pochodzą z lat 2017 i 2020. Raporty nie obejmują jeszcze porównywalnych danych o sztucznej inteligencji, co Report Card 19 przyznaje wprost.

Jak wykorzystać te dane w domu i w szkole?

Dla rodziców

1. Zamiast pytać, ile godzin dziecko spędziło w telefonie, zapytajcie, co dziś widziało i czy coś je zaniepokoiło.
2. Powiedzcie wprost, że zgłoszenie kłopotu nie skończy się odebraniem telefonu. Strach przed karą to częsty powód milczenia.
3. Ustalcie razem, do kogo dziecko może pójść, gdy Was nie ma: drugi rodzic, wychowawca, pedagog, telefon 116 111.
4. Przejrzyjcie wspólnie ustawienia prywatności. Pomoże w tym wpis o siedmiu ustawieniach profilu dziecka.
5. Pamiętajcie, że sprawcą częściej jest ktoś znajomy niż obcy. Rozmawiajcie także o granicach wobec kolegów i koleżanek.

Dla szkół

1. W programie wychowawczo-profilaktycznym cytujcie dane z pełnym opisem: kto, kiedy, kogo badał. Samo „według UNICEF” nie wystarczy.
2. Uzupełnijcie dane światowe własnym pomiarem. Gotowy zestaw pytań jest we wpisie o ankiecie o hejcie i cyberprzemocy w szkole.
3. Pokażcie uczniom ścieżkę zgłoszenia: do kogo iść, co się wtedy dzieje, kto się o tym dowie. Brak tej wiedzy to według UNICEF główny powód milczenia.
4. Uczcie oceny wiarygodności stron już w młodszych klasach, bo tej umiejętności brakuje wielu 10-latkom.

Jak cytować raport UNICEF

Dobry cytat zawiera pięć elementów: nazwę raportu, rok, grupę badanych, kraje i metodę. Przykład poprawnego zdania:

Wzór.
„W sondażu U-Report, który UNICEF ogłosił we wrześniu 2019 roku, co trzeci z ponad 170 tysięcy uczestników w wieku 13-24 lata z 30 krajów powiedział, że padł ofiarą przemocy w sieci. Sondaż nie obejmował Polski i nie był badaniem reprezentatywnym.”

Takie zdanie jest dłuższe niż nagłówek, ale nikt go nie podważy.

Podsumowanie: co warto zapamiętać z raportów UNICEF

Raporty UNICEF pokazują trzy rzeczy. Po pierwsze, przemoc w sieci dotyka młodych ludzi w krajach bogatych i biednych, a jej miejscem są głównie serwisy społecznościowe i zamknięte grupy. Po drugie, dla zdrowia psychicznego ważniejsze od czasu przed ekranem jest to, czego dziecko w sieci doświadcza. Po trzecie, dzieci najczęściej milczą, bo nie wiedzą, do kogo pójść.

Na to ostatnie dorośli mają wpływ od razu. Jasna informacja w domu i w szkole, do kogo można przyjść i co się wtedy stanie, zmienia więcej niż kolejny zakaz. Liczby z raportów warto przytaczać dokładnie, z rokiem i opisem badanych, bo tylko wtedy pomagają w rozmowie.

Gdzie szukać pomocy?

Jeżeli Wasze dziecko albo uczeń doświadcza hejtu lub przemocy w sieci, Fundacja Usuwanie Hejtu pomoże zabezpieczyć materiał, przygotować zgłoszenia do serwisów i doprowadzić je do końca, a w razie potrzeby wskaże prawnika lub psychologa. Kontakt: tel. 222 900 142, e-mail biuro@usuwaniehejtu.pl. Sprawy dzieci prowadzimy zawsze z udziałem dorosłego opiekuna.

• 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży.
• 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci.
• 116 123 - telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym.
• 112 - gdy zagrożone jest życie lub zdrowie.
• Treści przedstawiające wykorzystanie seksualne dziecka zgłoście policji. Nie przesyłajcie ich dalej, nawet po to, by komuś je pokazać.

Wskazówki dla rodziców w języku angielskim publikuje też UNICEF na stronie o bezpieczeństwie dzieci w sieci. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy UNICEF prowadzi jedno stałe badanie o dzieciach w internecie?
Nie. UNICEF publikuje kilka serii opartych na różnych metodach: sondaże U-Report, badania Disrupting Harm, rankingi Innocenti Report Card i analizy danych zebranych przez inne instytucje. Dlatego liczby z różnych raportów nie zawsze da się ze sobą zestawić.

2. Skąd pochodzi informacja, że co trzeci młody człowiek doświadczył przemocy w sieci?
Z sondażu U-Report ogłoszonego przez UNICEF we wrześniu 2019 roku. Wzięło w nim udział ponad 170 tysięcy ochotników w wieku 13-24 lata z 30 krajów. Polska nie była jednym z nich.

3. Czy sondaż U-Report jest reprezentatywny?
Nie. Uczestnicy zapisują się sami i odpowiadają przez SMS lub komunikator. Wynik dobrze pokazuje głos zaangażowanych młodych ludzi, ale nie można go przenosić na wszystkich nastolatków w danym kraju.

4. Które miejsce zajmuje Polska w rankingu dobrostanu dzieci UNICEF?
W Innocenti Report Card 19 z 2025 roku Polska jest na 29. miejscu wśród 36 w pełni sklasyfikowanych krajów. W zdrowiu psychicznym i w umiejętnościach zajęła 30. miejsce, a w zdrowiu fizycznym 19.

5. Czy UNICEF twierdzi, że media społecznościowe szkodzą dzieciom?
Raporty z 2025 roku są ostrożne. Pokazują, że sam czas korzystania słabo wiąże się z nastrojem, a wyraźniej wiążą się z nim konkretne doświadczenia, takie jak nękanie czy krzywdzące treści. Autorzy zaznaczają też, że badania nie pozwalają ustalić, co jest przyczyną, a co skutkiem.

6. Czy według UNICEF warto ograniczać dziecku czas przed ekranem?
UNICEF nie odradza zasad domowych, ale wskazuje, że sam limit godzin nie chroni przed krzywdą w sieci. Większe znaczenie ma rozmowa o tym, co dziecko ogląda i z kim się kontaktuje, oraz bezpieczne ustawienia kont.

7. Co to jest projekt Disrupting Harm?
To wspólny projekt badawczy UNICEF Innocenti, ECPAT International i Interpolu, prowadzony od 2019 roku. Bada wykorzystanie seksualne dzieci z użyciem technologii na podstawie reprezentatywnych ankiet wśród dzieci i rodziców oraz rozmów z osobami pokrzywdzonymi i specjalistami.

8. Dlaczego dzieci nie mówią dorosłym o krzywdzie w sieci?
W badaniach podsumowanych przez UNICEF w 2026 roku najczęstszym powodem była niewiedza, do kogo się zwrócić. O ponad 40% przypadków dzieci nie powiedziały nikomu. Dlatego tak ważne jest, by w domu i w szkole jasno wskazać zaufane osoby.

9. Czy dane UNICEF można wpisać do szkolnego programu wychowawczo-profilaktycznego?
Tak, pod warunkiem dokładnego opisu źródła: nazwa raportu, rok, grupa badanych i kraje. Warto dodać wyniki własnej ankiety wśród uczniów, bo dane światowe nie opisują konkretnej szkoły.

10. Czy raporty UNICEF są dostępne po polsku?
Pełne wersje omawianych raportów wydano po angielsku, a część także po francusku, hiszpańsku i arabsku. Streszczenia w języku polskim pojawiają się w mediach, dlatego warto sprawdzać liczby w oryginale.

11. Jak często UNICEF aktualizuje dane o dzieciach w sieci?
Nie ma stałego rytmu. Report Card ukazuje się co kilka lat, a badania Disrupting Harm prowadzono w dwóch turach: w latach 2020-2021 i 2024-2025. Przy każdej liczbie trzeba więc sprawdzić rok zbierania danych, a nie tylko rok publikacji.

12. Czy UNICEF bada wpływ sztucznej inteligencji na dzieci?
UNICEF opisuje to zagadnienie w swoich materiałach, ale Report Card 19 przyznaje, że porównywalnych międzynarodowych danych jeszcze nie ma. Liczby na ten temat warto więc traktować z dużą ostrożnością.

Źródła

• UNICEF, 2019: UNICEF poll: More than a third of young people in 30 countries report being a victim of online bullying
• UNICEF Innocenti, 2026: Through Children’s Eyes: How digital technologies enable child sexual abuse
• UNICEF, 2026: 1 in 5 children across 21 countries have experienced tech-facilitated sexual exploitation and abuse
• UNICEF Innocenti, 2025: Innocenti Report Card 19: Child Well-Being in an Unpredictable World
• UNICEF Innocenti, 2025: Childhood in a Digital World: Screen time, digital skills and mental health
• UNICEF, 2017: The State of the World’s Children 2017: Children in a Digital World
• UNICEF, 2018: Half of world’s teens experience peer violence in and around school (An Everyday Lesson: #ENDviolence in Schools)
• UNICEF, ITU, 2020: Two thirds of the world’s school-age children have no internet access at home, new UNICEF-ITU report says
• UNICEF Innocenti, ECPAT International, INTERPOL, 2022: Disrupting Harm
• UNICEF Innocenti, Gallup, 2021: The Changing Childhood Project
• UNICEF, 2026: Keeping children safe online

A jak jest u Was? Napiszcie w komentarzu

Czy w Waszej szkole albo w domu ktoś kiedyś przytoczył dane o dzieciach w sieci tak, że naprawdę zmieniło to rozmowę? Której liczby z raportów UNICEF brakuje Wam najbardziej w wersji dla Polski? Napiszcie o tym w komentarzu. Prosimy tylko, by nie podawać nazwisk ani danych innych osób, zwłaszcza dzieci.