Czy wolno nagrywać obcych ludzi w miejscu publicznym i publikować film? Co mówi prawo

Telefon z kamerą ma dziś prawie każdy. Na ulicy, w tramwaju i w sklepie można zostać nagranym w kilka sekund, a film może trafić do sieci, zanim wrócicie do domu. Stąd pytanie, które zadają i nagrywani, i nagrywający: czy to w ogóle jest legalne.

Odpowiedź składa się z dwóch części. Samo nagrywanie w miejscu publicznym co do zasady nie jest zakazane. Publikacja filmu, na którym da się rozpoznać konkretną osobę, co do zasady wymaga jej zgody. Poniżej wyjaśniamy obie części, wyjątki od zgody oraz granicę między dokumentowaniem a ośmieszaniem.

W skrócie

• W polskim prawie nie ma ogólnego zakazu nagrywania ludzi w miejscu publicznym. Przepisy skupiają się na tym, co dzieje się z nagraniem później.
• Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. Tak stanowi art. 81 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
• Zgoda nie jest potrzebna w dwóch sytuacjach z art. 81 ust. 2: gdy chodzi o osobę powszechnie znaną nagraną w związku z pełnieniem funkcji publicznych oraz gdy osoba jest tylko szczegółem większej całości, takiej jak zgromadzenie, krajobraz lub publiczna impreza.
• Nawet legalnie nagrany film można opublikować w sposób bezprawny. Ośmieszający podpis, montaż lub zbliżenie na jedną osobę mogą naruszyć jej dobra osobiste albo być zniewagą.
• Spraw o dane osobowe szybko przybywa. W 2025 r. do Prezesa UODO wniesiono 12 827 skarg, a rok wcześniej 8056, co wynika ze sprawozdania Prezesa UODO za 2025 r.
• W 2023 r. Policja stwierdziła 955 przestępstw zniewagi i 764 przestępstwa z art. 191a Kodeksu karnego, który chroni przed utrwalaniem i rozpowszechnianiem nagich wizerunków. To dane serwisu Statystyka Policji.

Czy wolno nagrywać obcych ludzi w miejscu publicznym?

Co do zasady tak. Żaden przepis nie zakazuje ogólnie filmowania ulicy, parku, dworca czy plaży razem z ludźmi, którzy tam są. Konstytucja w art. 54 zapewnia każdemu wolność pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, a w art. 47 prawo do ochrony życia prywatnego. Obie wartości trzeba ze sobą godzić, co widać w tekście Konstytucji RP.

Zasada ma jednak granice. Wizerunek jest dobrem osobistym wymienionym w art. 23 Kodeksu cywilnego, obok czci i tajemnicy korespondencji. Ochrona z art. 24 obejmuje już samo zagrożenie dobra osobistego cudzym działaniem. Sąd może więc uznać za bezprawne także samo filmowanie, jeśli wkracza w prywatność.

Kiedy samo nagrywanie staje się problemem

Sytuacja intymna lub wstydliwa.
Miejsce publiczne nie odbiera człowiekowi prywatności. Nagrywanie osoby, która zasłabła, płacze, przebiera się na plaży albo korzysta z toalety, wkracza w sferę, którą prawo chroni niezależnie od tego, gdzie się to dzieje.

Nagość.
Art. 191a Kodeksu karnego przewiduje karę od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności za utrwalanie wizerunku nagiej osoby przy użyciu przemocy, groźby lub podstępu oraz za rozpowszechnianie takiego wizerunku bez zgody. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Uporczywość.
Jednorazowe ujęcie to coś innego niż chodzenie za kimś z kamerą dzień po dniu. Uporczywe nękanie, które wzbudza uzasadnione poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia albo istotnie narusza prywatność, jest przestępstwem z art. 190a § 1 Kodeksu karnego. Grozi za nie kara od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności.

Złośliwość.
Filmowanie tylko po to, żeby komuś dokuczyć, może być wykroczeniem złośliwego niepokojenia z art. 107 Kodeksu wykroczeń. Przewidziane kary to ograniczenie wolności, grzywna albo nagana.

Podsłuchiwanie cudzej rozmowy.
Czym innym jest nagranie rozmowy, w której sami uczestniczycie, a czym innym użycie urządzenia, żeby zdobyć informacje z rozmowy, do której nie macie dostępu. To drugie opisuje art. 267 § 3 Kodeksu karnego.

Miejsce publiczne a miejsce ogólnodostępne

Sklep, restauracja, klub sportowy czy galeria handlowa są otwarte dla wszystkich, ale mają właściciela. Może on w regulaminie zakazać filmowania i poprosić osobę nagrywającą o wyjście. Złamanie regulaminu nie jest samo w sobie przestępstwem, ale pozostanie w lokalu wbrew żądaniu osoby uprawnionej opisuje art. 193 Kodeksu karnego.

Osobne zasady mają szkoły, szpitale, sądy i zakłady pracy. Tam o nagrywaniu decydują dodatkowo regulaminy i przepisy szczególne.

Nagrywanie a rozpowszechnianie: gdzie przebiega granica?

To najważniejsze rozróżnienie w całym temacie. Art. 81 ustawy o prawie autorskim nie mówi o nagrywaniu. Mówi o rozpowszechnianiu wizerunku. Film, który zostaje w Waszym telefonie, to inna sytuacja prawna niż film wstawiony na TikToka.

Co jest rozpowszechnianiem

Rozpowszechnianie oznacza udostępnienie wizerunku tak, że mogą się z nim zapoznać inne osoby, których krąg nie jest z góry zamknięty. Publiczny profil, grupa na Facebooku z setkami członków, kanał na YouTube czy relacja widoczna dla wszystkich obserwujących spełniają ten warunek.

Wysłanie filmu jednej zaufanej osobie zwykle nie jest jeszcze rozpowszechnianiem w rozumieniu art. 81. Nie oznacza to pełnej swobody. Film wysłany na grupę klasową albo firmową bardzo szybko trafia dalej, a osoba, która go puściła w obieg, odpowiada za naruszenie cudzych dóbr osobistych na zasadach ogólnych.

Co jest wizerunkiem

Wizerunek to nie tylko twarz. Liczy się to, czy osobę da się rozpoznać. Rozpoznanie może umożliwić sylwetka, charakterystyczny ubiór, tatuaż, głos, tablica rejestracyjna w połączeniu z miejscem albo podpis pod filmem. Zamazanie samej twarzy nie zawsze wystarcza, jeśli resztę zdradza kontekst.

Jak powinna wyglądać zgoda

Forma jest dowolna, ale ciężar dowodu spoczywa na publikującym.
Ustawa nie wymaga pisma. Zgoda ustna jest ważna, tylko trudno ją potem wykazać. Wiadomość tekstowa albo krótkie zdanie nagrane kamerą rozwiązuje ten problem.

Zgoda dotyczy konkretnego użycia.
Zgoda na pamiątkowe ujęcie nie jest zgodą na reklamę ani na film z prześmiewczym komentarzem. Im dalej publikacja odbiega od tego, na co ktoś się zgodził, tym słabsza jest jej podstawa.

Zapłata za pozowanie.
Jeżeli osoba otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie, zezwolenie nie jest wymagane, chyba że wyraźnie zastrzegła inaczej. To zdanie drugie art. 81 ust. 1.

Zgodę można wycofać.
Wycofanie działa na przyszłość: od tej chwili autor powinien usunąć film i nie publikować go ponownie.

Dzieci.
O wizerunku dziecka decydują rodzice lub opiekunowie prawni. Nagrywanie cudzych dzieci na placu zabaw i publikowanie takich filmów bez ich zgody jest naruszeniem, nawet gdy intencje były dobre.

Kiedy zgoda na publikację nie jest potrzebna?

Art. 81 ust. 2 ustawy o prawie autorskim wymienia dwa wyjątki. Oba są wąskie i oba bywają nadużywane jako wymówka. Szerzej opisujemy je w tekście o publikacji zdjęcia bez zgody, tutaj skupiamy się na nagraniach z ulicy.

Szczegół większej całości

Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza. Kluczowe jest słowo „jedynie”. Tematem filmu ma być wydarzenie albo miejsce, a nie człowiek.

W praktyce pomaga prosty sprawdzian: gdyby tę osobę usunąć z kadru, film dalej pokazywałby to samo. Panorama rynku w czasie jarmarku, tłum na koncercie, ulica w deszczu przechodzą ten sprawdzian. Zbliżenie na jedną osobę z tłumu już nie.

Przykład pierwszy.
Nagrywacie przemarsz ulicą i publikujecie minutę ujęć z góry. Setki osób są tłem wydarzenia. Zgoda uczestników nie jest potrzebna.

Przykład drugi.
Z tego samego nagrania wycinacie pięć sekund, na których jedna kobieta potyka się o krawężnik, i dodajecie podpis z kpiną. Ta osoba przestała być szczegółem całości. Stała się tematem filmu i jej zgoda jest wymagana.

Przykład trzeci.
Filmujecie pusty peron, na którym stoi jeden pasażer. Formalnie jest to krajobraz, ale w kadrze jest jedna, dobrze widoczna osoba. Im mniej ludzi i im bliżej kamery, tym trudniej powołać się na wyjątek.

Osoba powszechnie znana przy pełnieniu funkcji publicznych

Drugi wyjątek dotyczy osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych. Muszą być spełnione oba warunki naraz.

Poseł przemawiający na wiecu, prezydent miasta otwierający most, znany sportowiec na meczu mieszczą się w wyjątku. Ten sam poseł na zakupach z rodziną albo na plaży już nie, bo nagranie nie ma związku z funkcją. Ograniczenie potwierdza art. 14 ust. 6 Prawa prasowego: bez zgody nie wolno publikować informacji z prywatnej sfery życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio z działalnością publiczną danej osoby.

O tym, dlaczego politycy i twórcy muszą znosić więcej, piszemy w tekście o szerszych granicach krytyki osób publicznych.

Urzędnik, policjant, kierowca autobusu, sprzedawca

Osoba, która wykonuje pracę na widoku, nie staje się przez to powszechnie znana. Kasjerka, kontroler biletów czy kurier nie mieszczą się w wyjątku z art. 81 ust. 2 pkt 1. Publikacja ich rozpoznawalnego wizerunku co do zasady wymaga zgody.

Funkcjonariusze publiczni to przypadek sporny. Dokumentowanie interwencji służy kontroli społecznej nad władzą i bywa ważnym dowodem. Nie wynika z tego prawo do publikowania twarzy funkcjonariusza z obraźliwym komentarzem. Granice opisujemy na przykładzie w tekście o strażnikach miejskich w filmach „łowców interwencji”.

Dokumentowanie czy ośmieszanie? Ta różnica decyduje o ocenie

Dwa filmy z tej samej sytuacji mogą zostać ocenione zupełnie inaczej. O wyniku decyduje cel, sposób pokazania człowieka i to, czy publikacja była potrzebna do osiągnięcia celu.

Kryterium	Dokumentowanie	Ośmieszanie
Cel	Utrwalenie zdarzenia, dowód, informacja o sprawie ważnej dla innych	Rozrywka kosztem konkretnej osoby, zasięgi
Temat filmu	Zdarzenie lub zachowanie	Wygląd, sposób mówienia, niepełnosprawność, chwila słabości
Dokąd trafia nagranie	Do policji, urzędu, ubezpieczyciela, redakcji	Na publiczny profil, do grup i na kanały z kompilacjami
Rozpoznawalność	Twarze i dane zasłonięte, gdy nie są potrzebne	Zbliżenie, podpis z nazwiskiem, miejscem pracy lub adresem
Komentarz	Rzeczowy opis tego, co widać	Wyzwiska, kpina, wezwanie do „znalezienia” osoby

Źródło: opracowanie własne na podstawie art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego oraz art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Dowód nie wymaga publiczności

Nagranie wypadku, kradzieży, agresji albo niebezpiecznej jazdy możecie przekazać policji bez czyjejkolwiek zgody. To nie jest rozpowszechnianie wizerunku, tylko przekazanie dowodu organowi, który ma go ocenić. Publikacja tego samego filmu w sieci „ku przestrodze” to już osobna decyzja z osobnymi skutkami.

Zasady dla kierowców opisujemy w tekście o publikowaniu nagrań z wideorejestratora.

Legalne nagranie, bezprawna publikacja

Nawet gdy wolno było nagrać i wolno pokazać, o ocenie decyduje jeszcze sposób pokazania. Podpis, który przypisuje komuś nieprawdziwe zachowanie, może być zniesławieniem z art. 212 Kodeksu karnego. Wyzwiska w opisie lub komentarzu autora mogą być zniewagą z art. 216. Oba przestępstwa ściga się z oskarżenia prywatnego, a popełnione za pomocą środków masowego komunikowania są zagrożone także karą pozbawienia wolności do roku.

Niezależnie od prawa karnego osoba z filmu może żądać ochrony dóbr osobistych w sądzie cywilnym. Dotyczy to zwłaszcza nagrań ludzi w kryzysie, o czym piszemy w tekście nagrano Was w chwili słabości i wrzucono do sieci.

Czy RODO zakazuje nagrywania ludzi na ulicy?

Nie zakazuje, ale w części sytuacji ma zastosowanie. Wizerunek osoby, którą da się rozpoznać, jest daną osobową. O tym, czy RODO działa, decyduje to, kto nagrywa i po co.

Użytek osobisty lub domowy.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. c RODO rozporządzenia nie stosuje się do przetwarzania danych przez osobę fizyczną w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze. Film z wakacji w rodzinnym archiwum mieści się w tym wyłączeniu.

Publikacja dla nieograniczonego kręgu odbiorców.
Wyłączenie jest rozumiane wąsko. Udostępnienie nagrania w internecie tak, że może je obejrzeć każdy, zwykle wychodzi poza czynność czysto osobistą. Wtedy publikujący staje się administratorem danych osoby z filmu.

Działalność zawodowa.
Firma, twórca zarabiający na kanale albo instytucja nie korzystają z wyłączenia domowego. Muszą mieć podstawę prawną przetwarzania i odpowiadać na żądania osób z nagrań.

Materiały prasowe.
Art. 2 ustawy o ochronie danych osobowych wyłącza stosowanie części przepisów RODO wobec publikowania materiałów prasowych oraz wypowiedzi literackiej i artystycznej. To nie zwalnia z ochrony wizerunku i dóbr osobistych, która działa niezależnie.

Gdy RODO ma zastosowanie, osoba z nagrania może żądać usunięcia danych na podstawie art. 17, a po odmowie lub braku odpowiedzi wnieść skargę do Prezesa UODO na podstawie art. 77. Urząd wyjaśnia, że administrator powinien odpowiedzieć na żądanie najszybciej jak to możliwe, maksymalnie w ciągu miesiąca. Informacje te znajdziecie na stronie UODO o prawie do złożenia skargi, a kolejne etapy opisujemy w tekście o skardze do Prezesa UODO.

Co mówią dane i czego w nich brakuje?

Żadna polska instytucja nie liczy osobno spraw o nagrywanie obcych osób w miejscach publicznych. Dostępne statystyki pokazują tylko zjawiska sąsiednie.

Ze sprawozdania Prezesa UODO za 2025 r. wynika, że w 2025 r. wniesiono 12 827 skarg, a w 2024 r. 8056. To wzrost o 61%. Wśród najczęstszych tematów urząd wymienia monitoring wizyjny, a w szkolnictwie publikowanie wizerunku uczniów. Sprawozdanie nie podaje, ile skarg dotyczyło filmów z ulicy.

Serwis Statystyka Policji podaje dane do 2023 r. W 2023 r. wszczęto 1032 postępowania z art. 191a Kodeksu karnego i stwierdzono 764 przestępstwa. W tym samym roku stwierdzono 955 przestępstw zniewagi z art. 216. Liczby te obejmują wszystkie sprawy z danego przepisu, nie tylko te związane z nagraniami.

Brakuje też danych o sprawach cywilnych o ochronę wizerunku w podziale na rodzaj naruszenia. Zniewaga i zniesławienie są ścigane z oskarżenia prywatnego, więc część spraw trafia prosto do sądu i nie pojawia się w statystyce policyjnej. Rzeczywista skala jest większa niż ta widoczna w tabelach.

Co zrobić, gdy ktoś Was nagrał i opublikował film?

Nie musicie udowadniać, że film Was skrzywdził „wystarczająco”. Wystarczy, że jesteście na nim rozpoznawalni, nie wyraziliście zgody i nie zachodzi żaden z wyjątków. Działajcie w tej kolejności.

1. Zabezpieczcie materiał. Zapiszcie adres filmu, zróbcie zrzuty ekranu z nazwą konta, datą, opisem i liczbą wyświetleń, a sam film zapiszcie nagraniem ekranu. Szczegóły znajdziecie w tekście o tym, jak zabezpieczyć dowody.
2. Nie komentujcie pod filmem. Każda reakcja zwiększa zasięg. Jeśli ktoś Was rozpoznał i pisze do Was, podziękujcie i poproście, by nie udostępniał nagrania dalej.
3. Napiszcie do autora. Krótko i rzeczowo, z terminem. Wzór znajdziecie niżej. Wiele filmów znika po pierwszej wiadomości, bo autor nie zastanawiał się wcześniej nad skutkami.
4. Zgłoście film w serwisie. Wybierzcie kategorię dotyczącą prywatności albo nękania. YouTube przyjmuje skargi o naruszenie prywatności, gdy osoba jest na filmie jednoznacznie identyfikowalna, i może dać twórcy czas na rozmycie lub przycięcie materiału. Zasady opisują wytyczne YouTube dotyczące prywatności.
5. Rozważcie skargę do Prezesa UODO. Ma sens, gdy film opublikowała firma, twórca działający zarobkowo albo osoba, która udostępniła go publicznie i odmówiła usunięcia.
6. Rozważcie drogę sądową. W sprawie cywilnej można żądać usunięcia filmu, przeprosin i zadośćuczynienia. Przy wyzwiskach lub nieprawdziwych zarzutach możliwy jest prywatny akt oskarżenia. Przy nagości lub uporczywym nękaniu złóżcie zawiadomienie na policji.

Wzór wiadomości do autora filmu

„Dzień dobry. Na filmie opublikowanym [data] na koncie [nazwa] pod adresem [adres] widać mój wizerunek. Nie wyrażałam/nie wyrażałem zgody na jego rozpowszechnianie. Na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz art. 24 Kodeksu cywilnego proszę o usunięcie filmu w ciągu 48 godzin oraz o nieudostępnianie go w innych miejscach. Proszę o potwierdzenie usunięcia w odpowiedzi na tę wiadomość.”

Termin 48 godzin nie wynika z ustawy. To propozycja, która daje autorowi czas na reakcję, a Wam jasny moment na kolejny krok. Zachowajcie kopię wysłanej wiadomości.

Czego możecie żądać w sądzie

Art. 24 Kodeksu cywilnego pozwala żądać zaniechania naruszenia, usunięcia jego skutków, w tym oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie, oraz zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty na cel społeczny. Podobne roszczenia przewiduje art. 78 ust. 1 w związku z art. 83 ustawy o prawie autorskim.

Roszczenia majątkowe z czynów niedozwolonych przedawniają się co do zasady po trzech latach od dnia, w którym dowiedzieliście się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Wynika to z art. 442[1] Kodeksu cywilnego. Jakie sumy przyznają sądy, pokazujemy w przeglądzie kwot zasądzanych za publikację wizerunku bez zgody.

Ten tekst wyjaśnia przepisy ogólnie i nie zastępuje porady prawnika, który oceni konkretną sprawę.

Nagrywacie sami? Sześć pytań przed publikacją

Większość sporów o nagrania zaczyna się od filmu wstawionego bez zastanowienia. Poniższe pytania zajmują minutę i oszczędzają miesięcy kłopotów.

1. Czy da się kogoś rozpoznać? Jeśli tak, przejdźcie dalej. Jeśli nie, ryzyko jest małe.
2. Czy ta osoba jest tematem filmu, czy tłem? Zróbcie sprawdzian z usunięciem jej z kadru.
3. Czy mam zgodę, którą umiem wykazać? Wiadomość lub nagrane zdanie w zupełności wystarczy.
4. Czy pokazuję człowieka w sytuacji, w której sam nie chciałbym być pokazany? Upadek, płacz, choroba, kłótnia, alkohol to sygnały ostrzegawcze.
5. Czy publikacja jest potrzebna do celu? Dowód przekażcie policji lub urzędowi. Jeśli chcecie pokazać problem, rozmyjcie twarze, głos i tablice.
6. Co dopisuję od siebie? Opisujcie zdarzenie, nie oceniajcie człowieka. Nie podawajcie nazwisk, miejsc pracy ani adresów.

Jeżeli ktoś poprosi o usunięcie filmu, usuńcie go lub zasłońcie tę osobę od razu. Szybka reakcja zwykle kończy sprawę, a zwlekanie zwiększa zakres naruszenia z każdym kolejnym wyświetleniem.

Podsumowanie: nagrać wolno więcej, niż opublikować

Prawo traktuje inaczej kamerę i inaczej przycisk publikacji. Filmowanie w miejscu publicznym jest co do zasady dozwolone, o ile nie wkracza w intymność, nie jest uporczywe ani złośliwe. Publikacja rozpoznawalnej osoby wymaga jej zgody, chyba że jest ona tylko szczegółem większej całości albo osobą powszechnie znaną nagraną przy pełnieniu funkcji publicznych.

Jeśli jesteście na cudzym filmie wbrew swojej woli, macie konkretne narzędzia: prośbę do autora, zgłoszenie w serwisie, skargę do Prezesa UODO i sąd. Jeśli nagrywacie sami, najprostszą zasadą jest pokazywanie zdarzeń, a nie ludzi.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga zabezpieczyć materiał, przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzi je do końca, a gdy sprawa tego wymaga, kieruje do prawnika lub psychologa. Fundacja nie ustala tożsamości autorów poza drogą prawną i nie zastępuje prawnika. Kontakt: tel. 222 900 142, biuro@usuwaniehejtu.pl.

• Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych: skargi na przetwarzanie danych, w tym wizerunku.
• Policja lub prokuratura: nagrania nagości, uporczywe nękanie, groźby.
• Sąd rejonowy: prywatny akt oskarżenia o zniewagę lub zniesławienie. Sąd okręgowy: sprawy o ochronę dóbr osobistych.
• 116 123: telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym.
• 116 111: telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Sprawy dzieci zawsze prowadźcie razem z dorosłym.
• 800 100 100: telefon dla rodziców i nauczycieli.
• 112: gdy zagrożone jest życie lub zdrowie.

Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy nagrywanie ludzi w miejscu publicznym jest legalne?
Co do zasady tak, bo żaden przepis nie zakazuje ogólnie filmowania w przestrzeni publicznej. Granicą jest prywatność drugiej osoby, uporczywość i złośliwość. Osobną sprawą jest publikacja nagrania.

2. Czy mogę zabronić komuś nagrywania mnie na ulicy?
Możecie wyraźnie powiedzieć, że nie zgadzacie się na nagrywanie i na publikację. Taki sprzeciw ma znaczenie przy późniejszej ocenie sprawy. Nie wolno natomiast odbierać nikomu telefonu ani używać siły.

3. Czy mogę zażądać usunięcia nagrania z cudzego telefonu?
Możecie o to poprosić, ale sami nie macie prawa tego wymusić. Jeżeli nagranie narusza Waszą prywatność, usunięcia można żądać przed sądem, a przy podejrzeniu przestępstwa zabezpieczeniem zajmuje się policja.

4. Czy zamazanie twarzy wystarczy, żeby opublikować film?
Tylko wtedy, gdy osoby naprawdę nie da się rozpoznać. Sylwetka, głos, ubiór, miejsce i podpis pod filmem też mogą wskazywać konkretnego człowieka. Zasłońcie wszystko, co pozwala na identyfikację.

5. Czy mogę opublikować film z koncertu lub festynu, na którym widać ludzi?
Tak, jeżeli pokazujecie wydarzenie, a uczestnicy są jego tłem. Wyjątek przestaje działać, gdy wycinacie lub przybliżacie jedną osobę i to ona staje się tematem.

6. Czy wolno nagrywać policjanta podczas interwencji?
Samo nagrywanie interwencji nie jest zakazane, o ile nie utrudnia czynności. Publikacja rozpoznawalnego wizerunku funkcjonariusza z obraźliwym opisem może jednak naruszać jego dobra osobiste albo być przestępstwem.

7. Czy pracownik sklepu może zakazać mi filmowania?
Właściciel lokalu może wprowadzić zakaz nagrywania w regulaminie i poprosić o opuszczenie miejsca. Pracownik, podobnie jak każdy inny człowiek, ma też prawo do ochrony własnego wizerunku. Praca na widoku nie czyni go osobą powszechnie znaną.

8. Czy mogę nagrać sąsiada, który niszczy moje mienie, i przekazać film policji?
Tak. Przekazanie nagrania policji, prokuraturze lub sądowi jest przekazaniem dowodu, a nie rozpowszechnianiem wizerunku. Publikacja tego samego filmu w internecie to już inna sytuacja i wymaga ostrożności.

9. Czy wysłanie filmu znajomym to już rozpowszechnianie?
Przesłanie jednej zaufanej osobie zwykle jeszcze nim nie jest. Wysłanie na dużą grupę, z której materiał może swobodnie trafić dalej, może już zostać tak ocenione. Odpowiedzialność za naruszenie dóbr osobistych istnieje w obu przypadkach.

10. Czy transmisja na żywo podlega tym samym zasadom?
Tak. Transmisja jest rozpowszechnianiem w chwili nadawania, więc nie ma czasu na zasłonięcie twarzy ani wycięcie fragmentu. Dlatego przy relacjach na żywo warto kadrować szeroko i uprzedzać osoby w pobliżu.

11. Czy wolno nagrywać cudze dzieci na placu zabaw?
Filmowanie własnego dziecka, gdy inne dzieci są przypadkowym tłem, nie jest zakazane. Publikowanie filmów, na których cudze dziecko jest rozpoznawalne, wymaga zgody jego rodziców lub opiekunów. Rodzic ma prawo poprosić o zaprzestanie nagrywania.

12. Ile mam czasu na pozew o ochronę wizerunku?
Roszczenia pieniężne przedawniają się co do zasady po trzech latach od dnia, w którym dowiedzieliście się o naruszeniu i o osobie odpowiedzialnej. Żądanie usunięcia filmu można zgłosić, dopóki naruszenie trwa. Termin w konkretnej sprawie powinien ocenić prawnik.

13. Co grozi za opublikowanie nagrania nagiej osoby bez zgody?
To przestępstwo z art. 191a Kodeksu karnego, zagrożone karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego. Zawiadomienie można złożyć w każdej jednostce policji.

14. Czy serwis usunie film, jeśli autor odmówi?
Może to zrobić, jeśli film narusza jego zasady dotyczące prywatności lub nękania. Serwisy oceniają między innymi, czy osoba jest jednoznacznie rozpoznawalna i czy materiał ma wartość informacyjną. Do zgłoszenia dołączcie dokładny adres filmu i moment, w którym Was widać.

15. Czy mem albo przeróbka z mojego nagrania wymaga zgody?
Tak, jeśli nadal można Was rozpoznać. Przeróbka nie zmienia tego, że rozpowszechniany jest Wasz wizerunek, a prześmiewczy charakter zwykle pogarsza sytuację publikującego.

16. Czy nagrywanie dronem lub kamerą na kasku rządzi się innymi zasadami?
Zasady ochrony wizerunku i prywatności są takie same niezależnie od urządzenia. Loty dronem regulują dodatkowo przepisy lotnicze, których tutaj nie omawiamy.

Źródła

• Kancelaria Sejmu, 2025: Ustawa z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, tekst ujednolicony (art. 78, 81, 83)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, tekst ujednolicony (art. 23, 24, 442[1], 448)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, tekst ujednolicony (art. 190a, 191a, 193, 212, 216, 267)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń, tekst ujednolicony (art. 107)
• Kancelaria Sejmu, 2018: Ustawa z 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe, tekst ujednolicony (art. 14 ust. 6)
• Kancelaria Sejmu, 1997: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, tekst ujednolicony (art. 47 i 54)
• Kancelaria Sejmu, 2019: Ustawa z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, tekst ujednolicony (art. 2)
• Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, udostępnione przez UODO, 2016: Rozporządzenie (UE) 2016/679 (RODO): motyw 18, art. 2, 17, 77, 85
• Urząd Ochrony Danych Osobowych, 2026: Sprawozdanie z działalności Prezesa UODO w roku 2025 (komunikat)
• Urząd Ochrony Danych Osobowych, 2026: Masz prawo złożyć skargę do Prezesa UODO
• Komenda Główna Policji, Statystyka Policji, 2024: Naruszenie intymności seksualnej (art. 191a). Postępowania wszczęte i przestępstwa stwierdzone za lata 2010-2023
• Komenda Główna Policji, Statystyka Policji, 2024: Zniewaga (art. 216). Postępowania wszczęte i przestępstwa stwierdzone za lata 1999-2023
• Google, Pomoc YouTube, 2026: Wytyczne YouTube dotyczące prywatności

A jak to wyglądało u Was? Napiszcie w komentarzu

Czy zdarzyło się Wam znaleźć siebie na cudzym filmie z ulicy, sklepu albo komunikacji miejskiej i co zadziałało: wiadomość do autora, zgłoszenie w serwisie czy coś innego? A jeśli sami nagrywacie, w jakiej sytuacji najtrudniej było Wam ocenić, czy film wolno opublikować? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk ani danych innych osób.