Starsze rodzeństwo ośmiesza młodsze w sieci. Kiedy to jeszcze żart, a kiedy przemoc?

Starszy brat nagrywa młodszą siostrę, gdy płacze nad zadaniem z matematyki. Siostra wrzuca na relację zdjęcie brata w piżamie z podpisem, który ma rozbawić klasę. W domu pada zdanie: przecież to tylko żart.

Dla dziecka z nagrania to często nie jest żart. Ośmieszające zdjęcie od rodzeństwa boli tak samo jak od obcych, a czasem bardziej, bo wychodzi z domu, czyli z miejsca, które miało być bezpieczne. Dobra wiadomość jest taka, że macie tu więcej możliwości niż w sporze z obcymi ludźmi: autor siedzi przy Waszym stole i może usunąć materiał w kilka minut.

W skrócie

• O tym, czy to żart, decyduje reakcja dziecka pokazanego na zdjęciu lub nagraniu, a nie zamiar autora. Jeśli młodsze dziecko się nie śmieje, prosi o usunięcie albo zaczyna unikać rodzeństwa, żart się skończył.
• Ośmieszania w internecie doświadczyło 19% nastolatków, a rozpowszechniania kompromitujących materiałów 9%. Wśród rodziców o tym drugim wie tylko 3%. To dane z badania NASK „Nastolatki” z 2024 r.
• Kolejność działań: najpierw zatrzymać rozchodzenie się materiału, potem porozmawiać z każdym dzieckiem osobno, na końcu ustalić zasady dla całego domu.
• Najważniejsza zasada domowa jest jedna: nikt nie publikuje i nie wysyła dalej zdjęcia ani nagrania domownika bez jego zgody. Dotyczy to także dorosłych.
• Polskie badania nie mierzą osobno ośmieszania przez rodzeństwo. Liczby w tym tekście pokazują tło zjawiska, a nie jego skalę w rodzinach.

Kiedy żart rodzeństwa w sieci przestaje być żartem?

Rodzeństwo dokucza sobie od zawsze. Przepychanki, przezwiska i śmiech z wpadek są częścią wspólnego dorastania i same w sobie nie muszą nikogo krzywdzić. Internet zmienia jednak trzy rzeczy: liczbę widzów, trwałość i kontrolę nad tym, co dzieje się dalej.

Żart przy stole słyszą cztery osoby i po chwili nikt o nim nie pamięta. Nagranie wysłane do grupy klasowej widzi trzydzieści osób, każda może je zapisać i przesłać dalej. Autor traci nad nim władzę w chwili wysłania.

Pięć pytań, które pomagają to ocenić

Czy śmieją się oboje?
Żart bawi obie strony. Jeśli młodsze dziecko płacze, złości się, milknie albo wychodzi z pokoju, to znak, że ktoś śmieje się z niego, a nie razem z nim.

Czy dziecko wiedziało, że jest nagrywane, i zgodziło się na publikację?
Zgoda na zrobienie zdjęcia to nie to samo co zgoda na wysłanie go klasie. Zgoda wymuszona („nie bądź taki drętwy”) także się nie liczy.

Kto to widzi?
Zdjęcie pokazane mamie w salonie to inna sytuacja niż to samo zdjęcie na publicznym profilu, w grupie klasowej albo u kolegów starszego rodzeństwa.

Co pokazuje materiał?
Szczególnej ochrony wymagają chwile intymne i wstydliwe: kąpiel, przebieranie się, płacz, sen, choroba, moczenie nocne, napad złości. Takich materiałów nie publikuje się nigdy, nawet za zgodą dziecka.

Czy to się powtarza?
Jednorazowa wpadka to błąd. Seria nagrań, stałe przezwisko w podpisach albo grożenie publikacją („zrób to, bo wrzucę”) to już wzór przemocy, w którym jedna strona ma przewagę i z niej korzysta.

Wystarczy, że odpowiedź na jedno z tych pytań budzi Wasz niepokój, żeby zareagować. Nie musicie czekać, aż sytuacja spełni definicję z podręcznika.

Dlaczego od rodzeństwa boli bardziej?

Brat lub siostra znają wszystkie słabe punkty: czego młodsze dziecko się boi, co je zawstydza, jak wygląda zaraz po przebudzeniu. Mają też dostęp do sytuacji, do których nikt obcy nie dotrze. To oznacza przewagę, której młodsze dziecko nie potrafi wyrównać.

Dochodzi do tego różnica wieku. Starsze dziecko zwykle ma własny telefon, konta i znajomych w sieci, a młodsze często nie ma nawet jak sprawdzić, co o nim opublikowano. Nie ma też dokąd uciec, bo autor nagrania mieszka w pokoju obok.

Co mówią badania i czego w nich brakuje?

Wiarygodnych polskich danych o ośmieszaniu w sieci przez rodzeństwo nie ma. Duże badania pytają dzieci, czego doświadczyły, ale nie pytają, czy autorem był brat lub siostra. Poniższe liczby pokazują więc tło: jak częste jest ośmieszanie w sieci i jak mało wiedzą o nim dorośli.

Co zmierzono	Wynik	Badanie i rok
Nastolatki, które doświadczyły ośmieszania w internecie	19%	NASK, 2024
Rodzice, którzy wiedzą o ośmieszaniu dziecka w internecie	12%	NASK, 2024
Nastolatki, o których rozpowszechniano kompromitujące materiały	9%	NASK, 2024
Rodzice, którzy o tym wiedzą	3%	NASK, 2024
Nastolatki, które po cyberprzemocy nic nie zrobiły i nikomu nie powiedziały	47%	NASK, 2024
Uczniowie, o których przyjaciele opublikowali coś bez pytania o zgodę (w ciągu roku)	10,1%	EU Kids Online, 2025
Uczniowie, o których rodzic lub opiekun opublikował coś bez pytania o zgodę (w ciągu roku)	11,5%	EU Kids Online, 2025

Źródło: NASK, „Nastolatki. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców” (badanie z października i listopada 2024 r., 3665 uczniów i 918 rodziców) oraz polskie badanie EU Kids Online 2026 (dane z 2025 r., 1502 uczniów w wieku 10-16 lat).

Z tych danych wynikają trzy rzeczy ważne dla rodziców rodzeństwa. Po pierwsze, ośmieszanie w sieci jest częste. W badaniu Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę „Rówieśnicy” (raport z 2026 r.) wyśmiewanie i krytykowanie wyglądu było najczęściej wskazywaną formą przemocy rówieśniczej: w ciągu roku doświadczyło go 58% uczniów w wieku 10-17 lat.

Po drugie, dorośli widzą tylko część obrazu. Według NASK o rozpowszechnianiu kompromitujących materiałów mówi 9% nastolatków i 3% rodziców. Jeśli nie wiecie o żadnym takim zdarzeniu w domu, nie oznacza to, że go nie było.

Po trzecie, rodzeństwo bywa też wsparciem. W polskim badaniu EU Kids Online z 2025 r. 12,6% uczniów, których coś w internecie zaniepokoiło, rozmawiało o tym ostatnio właśnie z bratem lub siostrą. Warto o tym pamiętać: celem nie jest rozdzielenie dzieci, tylko odbudowanie między nimi zaufania.

Ograniczenia tych danych.
Żadne z badań nie pyta wprost o rodzeństwo, więc nie da się z nich wyliczyć, jak często to brat lub siostra jest autorem ośmieszającej publikacji. Wszystkie opierają się na deklaracjach dzieci. Badanie FDDS objęło bardzo dużą grupę (141 911 uczniów), ale próba nie była losowa, co autorzy sami wskazują jako ograniczenie.

Co zrobić od razu, gdy materiał jest już w sieci?

Zanim zaczniecie rozmowy wychowawcze, zatrzymajcie rozchodzenie się zdjęcia lub nagrania. Każda godzina to kolejne osoby, które mogą je zapisać.

1. Zachowajcie spokój przy obojgu dzieciach. Krzyk przy młodszym dziecku uczy je, że mówienie o problemie wywołuje awanturę. Krzyk na starsze kończy się zwykle zaprzeczaniem.
2. Zróbcie zrzut ekranu. Powinno być na nim widać, gdzie materiał opublikowano, kiedy i kto go widział lub skomentował. Przyda się, jeśli kopie pojawią się później u innych osób. Więcej o tym piszemy w tekście jak zabezpieczyć dowody hejtu w internecie.
3. Poproście starsze dziecko, żeby samo usunęło materiał w Waszej obecności. Z profilu, z relacji, z grupy, z rozmów prywatnych i z kosza w telefonie. To ono ma to zrobić, a nie Wy za nie.
4. Ustalcie, do kogo materiał trafił. Zapytajcie konkretnie: komu wysłałeś, w jakich grupach, kto odpisał, czy ktoś przesłał dalej.
5. Poproście odbiorców o usunięcie kopii. Starsze dziecko pisze krótką wiadomość do osób, które dostały materiał (wzór poniżej).
6. Zgłoście kopie, których nie da się usunąć prośbą. Jeśli ktoś opublikował materiał u siebie i nie reaguje, użyjcie formularza zgłoszeń w serwisie.
7. Powiedzcie młodszemu dziecku, co zostało zrobione. Konkretnie: co usunięto, kogo poproszono, co jeszcze sprawdzacie.

Wzór wiadomości do osób, które dostały materiał

„Cześć. Wysłałem wczoraj nagranie mojego brata. To był błąd, nie miałem jego zgody. Usunąłem je u siebie i proszę, żebyś Ty też je usunął i nikomu nie przesyłał. Daj znać, jeśli poszło dalej. Dzięki.”

Taka wiadomość jest krótka, nie tłumaczy się i nie zrzuca winy. Dobrze, gdy starsze dziecko napisze ją własnymi słowami, a Wy tylko sprawdzicie, czy zawiera prośbę o usunięcie i o nieprzesyłanie dalej.

Gdy kopia została na cudzym profilu

Serwisy przyjmują zgłoszenia naruszenia prywatności. Przykładowo wytyczne YouTube dotyczące prywatności przewidują zgłoszenie filmu przez osobę, którą na nim widać, a w imieniu dziecka robi to rodzic lub opiekun prawny. Jak wygląda ta ścieżka w dwóch najpopularniejszych aplikacjach, opisujemy w tekście hejt na TikToku i Instagramie.

Jeśli nagranie zaczęło krążyć wśród uczniów, sprawa przestaje być wyłącznie domowa. Wtedy warto poinformować wychowawcę. Dalsze kroki znajdziecie w tekście nagranie dziecka bez zgody krąży po klasie.

Jak rozmawiać z młodszym dzieckiem?

Rozmawiajcie z każdym dzieckiem osobno. Wspólna rozmowa „na gorąco” zamienia się w przesłuchanie, w którym starsze dziecko się broni, a młodsze znów jest na widoku.

Zacznijcie od uznania tego, co czuje.
„Widzę, że jest ci bardzo przykro. Masz do tego prawo. Nikt nie powinien publikować twojego zdjęcia bez pytania.” Dziecko musi usłyszeć, że jego reakcja jest normalna, a nie przesadzona.

Nie umniejszajcie.
Zdania „nic się nie stało”, „on tak tylko żartuje”, „nie bądź beksą” uczą dziecko, że w domu nie ma komu się poskarżyć. Według badania NASK z 2024 r. 47% nastolatków po doświadczeniu cyberprzemocy nic nie zrobiło i nikomu o tym nie powiedziało. Nie chcecie, żeby Wasze dziecko dołączyło do tej grupy.

Zapytajcie, czego potrzebuje.
Jedno dziecko chce, żeby materiał zniknął i żeby do tematu nie wracać. Inne potrzebuje przeprosin. Jeszcze inne boi się, co powiedzą koledzy w szkole. Pytanie „co by ci teraz pomogło?” daje mu trochę kontroli, którą straciło.

Powiedzcie, co zrobicie.
Dziecko uspokaja konkret: „Nagranie jest już usunięte z grupy. Marek napisał do trzech osób, które je dostały. Jutro sprawdzimy jeszcze raz.”

Nie każcie od razu wybaczać.
Wymuszone „podajcie sobie ręce” zamyka sprawę dla dorosłych, a nie dla dziecka. Zgoda wróci, gdy młodsze dziecko zobaczy, że starsze naprawiło szkodę i że to się nie powtarza.

Przez kolejne tygodnie obserwujcie, czy dziecko nie unika szkoły, nie zamyka się w pokoju i nie traci apetytu albo snu. Sygnały, przy których warto poszukać pomocy psychologa, opisujemy w tekście jak hejt wpływa na psychikę dziecka.

Jak rozmawiać ze starszym dzieckiem?

Starsze dziecko nie jest w tej historii wrogiem. To także Wasze dziecko, które popełniło błąd i potrzebuje pomocy, żeby go naprawić. Rozmowa ma doprowadzić do zrozumienia i naprawienia szkody, a nie do upokorzenia w odwecie.

Najpierw zapytajcie, potem oceniajcie.
„Opowiedz mi, jak do tego doszło.” Często okaże się, że chodziło o uznanie kolegów, liczbę reakcji albo o odegranie się za coś, co zdarzyło się wcześniej. Powód nie usprawiedliwia, ale podpowiada, nad czym pracować.

Oddzielcie zamiar od skutku.
„Wierzę, że nie chciałeś jej skrzywdzić. Skrzywdziłeś. Jedno nie wyklucza drugiego.” To zdanie pozwala dziecku przyjąć odpowiedzialność bez poczucia, że jest złym człowiekiem.

Odwróćcie sytuację.
„Jest takie twoje zdjęcie, którego nie chciałbyś zobaczyć na grupie klasowej? Co byś czuł, gdyby siostra je wysłała?” Nastolatki dobrze rozumieją wstyd przed rówieśnikami, bo same się go boją.

Ustalcie naprawienie szkody, a nie samą karę.
Usunięcie materiału, wiadomość do odbiorców, przeprosiny w formie, na którą zgodzi się młodsze dziecko, i jedna konkretna rzecz zrobiona dla brata lub siostry. Konsekwencja powinna wiązać się z tym, co się stało.

Ostrożnie z odbieraniem telefonu.
Krótkie ograniczenie publikowania do czasu ustalenia zasad ma sens. Zabranie telefonu na miesiąc uczy głównie lepszego ukrywania. Szerzej piszemy o tym w tekście o zabieraniu telefonu za karę po hejcie.

Nie porównujcie dzieci i nie przyklejajcie etykiet. Zdanie „zawsze byłeś złośliwy” zwalnia z wysiłku zmiany. Lepiej działa „to zachowanie było krzywdzące i wiem, że stać cię na inne”. Więcej wskazówek zebraliśmy w tekście Wasze dziecko hejtuje innych.

Sprawdźcie, czy to nie działa w obie strony

Bywa, że młodsze dziecko wcześniej czytało wiadomości starszego, zabierało mu rzeczy albo samo coś nagrało. Nie zmienia to oceny publikacji, ale powinno trafić na listę spraw do omówienia. Zasady, które za chwilę ustalicie, mają chronić oboje.

Jakie zasady wprowadzić w domu?

Zasady działają, gdy jest ich mało, są konkretne i obowiązują wszystkich domowników. Najlepiej ustalić je wspólnie przy stole kilka dni po zdarzeniu, gdy emocje opadną, i zapisać na kartce.

Pytam, zanim opublikuję.
Nikt nie publikuje i nie wysyła zdjęcia ani nagrania domownika bez jego zgody. Dotyczy to profili, relacji, grup i rozmów prywatnych.

„Nie” znaczy „nie” i nie wymaga uzasadnienia.
Nikt nie musi tłumaczyć, dlaczego nie chce, żeby jego zdjęcie oglądali inni.

Każdy może poprosić o usunięcie.
Jeśli ktoś zmieni zdanie, materiał znika tego samego dnia, bez dyskusji.

Są miejsca i chwile bez aparatu.
Łazienka, sypialnia, przebieranie się, sen, płacz, choroba i kłótnia. Tam się nie nagrywa.

Nie grozimy publikacją.
Zdanie „bo wrzucę” jest w domu zakazane tak samo jak sama publikacja.

Nie zabieramy cudzego telefonu i nie korzystamy z cudzego konta.
Ta zasada chroni także starsze dziecko przed młodszym.

Gdy ktoś złamie zasadę, naprawia szkodę.
Usuwa, prosi odbiorców o usunięcie, przeprasza. Kolejność jest zawsze ta sama i wszyscy ją znają z góry.

Te zasady obowiązują także dorosłych

Dzieci uczą się publikowania od rodziców. W polskim badaniu EU Kids Online z 2025 r. 11,5% uczniów w wieku 10-16 lat podało, że w ciągu roku rodzic lub opiekun zamieścił w internecie informacje o nich, nie pytając o zgodę, a 6,3% prosiło rodzica o usunięcie takich treści.

Jeśli sami wysyłacie rodzinie zabawne zdjęcia dzieci bez pytania, starsze dziecko słusznie zapyta, dlaczego jemu nie wolno. Zacznijcie pytać o zgodę i usuwajcie na prośbę. O skali zjawiska piszemy w tekście sharenting w liczbach.

Co na to prawo?

W większości rodzin sprawa kończy się w domu i tak powinno być. Warto jednak wiedzieć, że zasada „pytam o zgodę” nie jest wyłącznie domowym pomysłem.

Wizerunek jest chroniony.
Zgodnie z art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W imieniu dziecka zgodę wyrażają rodzice, więc starsze rodzeństwo nie może jej udzielić samo sobie.

Rodzice odpowiadają za godność obojga dzieci.
Kodeks rodzinny i opiekuńczy mówi w art. 95, że władza rodzicielska ma być wykonywana z poszanowaniem godności i praw dziecka, a w art. 87, że rodzice i dzieci są obowiązani do wzajemnego szacunku i wspierania się.

Nastolatek nie jest poza prawem.
Ustawa o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich przewiduje postępowanie w sprawach o demoralizację wobec osób, które ukończyły 10 lat, a w sprawach o czyny karalne wobec osób, które dopuściły się ich po ukończeniu 13 lat, a przed ukończeniem 17 lat. W sprawach między rodzeństwem sięga się po to wyjątkowo, ale ta informacja pomaga wytłumaczyć starszemu dziecku, że publikacja cudzego wizerunku to poważna sprawa.

Ten tekst nie zastępuje porady prawnika. Jeśli materiał ma charakter intymny, zawiera groźby albo nie udaje się go usunąć mimo zgłoszeń, skonsultujcie się ze specjalistą.

Kiedy szukać pomocy poza domem?

Rodzinna rozmowa wystarcza w większości sytuacji. Są jednak sygnały, przy których warto poprosić o wsparcie psychologa, pedagoga szkolnego albo poradni psychologiczno-pedagogicznej.

• Publikacje powtarzają się mimo rozmów i ustalonych zasad.
• Starsze dziecko grozi publikacją, żeby coś wymusić.
• Materiał pokazuje nagość, sytuację intymną albo zawiera treści o charakterze seksualnym.
• Młodsze dziecko nie chce chodzić do szkoły, źle śpi, wycofuje się albo mówi, że nie chce żyć.
• Nagranie rozeszło się szeroko i komentują je obce osoby.
• Między dziećmi dochodzi także do przemocy fizycznej.

Gdy dziecko mówi o zrobieniu sobie krzywdy, nie zostawiajcie go samego. W sytuacji zagrożenia życia dzwońcie pod 112.

Jeśli młodsze dziecko milczy i nie chce opowiadać, co się dzieje, pomocne mogą być pytania, które otwierają rozmowę.

Podsumowanie: żart kończy się tam, gdzie zaczyna się wstyd

Granica między żartem a przemocą nie zależy od zamiaru starszego dziecka. Wyznacza ją reakcja młodszego, liczba widzów i to, czy sytuacja się powtarza. Jeśli jedno z dzieci się nie śmieje, dorosły powinien zareagować.

Macie przewagę, której nie ma rodzic dziecka ośmieszanego przez obcych: autor jest na miejscu. Możecie szybko usunąć materiał, porozmawiać z obojgiem dzieci i ustalić zasady, które od dziś chronią każdego domownika. Dobrze przeprowadzona, taka sytuacja często uczy rodzeństwo więcej o szacunku niż niejedna pogadanka.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu.
Pomagamy zabezpieczyć materiał, przygotować zgłoszenia do serwisów i doprowadzić je do końca, a gdy trzeba, kierujemy do prawnika lub psychologa. Sprawy dzieci prowadzimy zawsze z udziałem rodzica lub opiekuna. Telefon: 222 900 142, e-mail: biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Szkoła.
Jeśli materiał trafił do uczniów, porozmawiajcie z wychowawcą, pedagogiem lub psychologiem szkolnym. Szkoła może porozmawiać z klasą i zatrzymać dalsze przesyłanie.

Telefony pomocowe.
800 100 100 to telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci. 116 111 to telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, z którego może skorzystać i młodsze, i starsze dziecko. 116 123 działa dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym. W razie zagrożenia życia: 112.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy rodzeństwo może publikować zdjęcia brata lub siostry bez zgody?
Nie. Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby pokazanej na zdjęciu, a w przypadku dziecka decydują o tym rodzice. Starsze rodzeństwo nie ma prawa samo uznać, że zgoda nie jest potrzebna.

2. Młodsze dziecko samo się śmiało, a teraz płacze. Czy to dalej żart?
Już nie. Dziecko mogło śmiać się w chwili nagrywania, a zmienić zdanie, gdy zobaczyło reakcje innych. Prośba o usunięcie wystarcza, żeby materiał zniknął.

3. Starsze dziecko mówi, że wysłało tylko jednej osobie. Czy to coś zmienia?
Niewiele, bo ta osoba może przesłać materiał dalej. Poproście o usunięcie go u siebie i o wiadomość do odbiorcy z prośbą o to samo. Po kilku dniach sprawdźcie, czy nagranie nie pojawiło się w innych miejscach.

4. Czy karać starsze dziecko?
Lepiej działa naprawienie szkody niż sama kara: usunięcie materiału, prośba do odbiorców, przeprosiny i konkretny gest wobec rodzeństwa. Konsekwencja powinna wiązać się z tym, co się stało, i mieć jasny koniec.

5. Czy zmuszać dzieci do przeprosin?
Przeprosiny wymuszone na miejscu rzadko są szczere i rzadko pomagają. Dajcie starszemu dziecku czas na zrozumienie skutków, a młodsze zapytajcie, w jakiej formie chce je usłyszeć: w rozmowie, na piśmie czy przy Was.

6. Co zrobić, gdy nagranie zobaczyła cała klasa?
Zabezpieczcie zrzuty ekranu, usuńcie materiał u źródła i poinformujcie wychowawcę. Szkoła może porozmawiać z uczniami i zatrzymać dalsze przesyłanie. Młodsze dziecko potrzebuje wtedy Waszego wsparcia przed powrotem do szkoły.

7. Starsze dziecko jest pełnoletnie. Czy to zmienia sytuację?
Tak, bo dorosła osoba odpowiada za swoje działania samodzielnie, także prawnie. Rozmowa i prośba o usunięcie pozostają pierwszym krokiem. Jeśli to nie pomaga, warto skonsultować dalsze działania z prawnikiem.

8. Młodsze dziecko też nagrywa starsze. Jak to rozwiązać?
Te same zasady obowiązują oboje. Omówcie obie sytuacje osobno, bez licytowania, kto zaczął, a następnie spiszcie wspólne reguły dla całego domu.

9. Czy rodzic może sprawdzić telefon starszego dziecka, żeby upewnić się, że usunęło nagranie?
Najlepiej poprosić, żeby dziecko usunęło materiał samo w Waszej obecności i pokazało, że nie ma go w galerii, w koszu ani w rozmowach. Sprawdzanie telefonu za plecami dziecka niszczy zaufanie i utrudnia kolejne rozmowy.

10. Od jakiego wieku rozmawiać z dziećmi o zgodzie na zdjęcia?
Od chwili, gdy dziecko zaczyna samo robić zdjęcia, czyli często już w wieku przedszkolnym. Wystarczy prosty nawyk pytania: czy mogę ci zrobić zdjęcie, czy mogę je komuś pokazać.

11. Czy przemoc między rodzeństwem w sieci jest częsta?
Nie wiadomo dokładnie, bo polskie badania nie pytają osobno o rodzeństwo. Wiadomo, że ośmieszania w internecie doświadczyło 19% nastolatków (NASK, 2024), a rodzice wiedzą o takich zdarzeniach znacznie rzadziej niż dzieci.

12. Kiedy potrzebny jest psycholog?
Gdy publikacje się powtarzają mimo zasad, gdy pojawiają się groźby albo gdy młodsze dziecko wycofuje się, źle śpi lub nie chce chodzić do szkoły. Pomocy można szukać u psychologa szkolnego, w poradni psychologiczno-pedagogicznej lub pod numerem 800 100 100.

Źródła

• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2025: Nastolatki. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców (badanie z października i listopada 2024 r.)
• Fundacja Orange, Wydawnictwo Naukowe UAM, 2026: Polskie badanie EU Kids Online 2026. W stronę nowych wyzwań (dane z 2025 r.)
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: Rówieśnicy. Raport o przemocy rówieśniczej 2026
• Kancelaria Sejmu, 2025: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, art. 81 (tekst ujednolicony)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, art. 87 i 95 (tekst ujednolicony)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 9 czerwca 2022 r. o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, art. 1 (tekst ujednolicony)
• Google, Pomoc YouTube, 2026: Wytyczne YouTube dotyczące prywatności
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży

A jak to wyglądało u Was? Napiszcie w komentarzu

Jakie zasady dotyczące zdjęć i nagrań obowiązują w Waszym domu i które z nich dzieci przyjęły najłatwiej? Co pomogło Waszym dzieciom pogodzić się po takiej sytuacji, a co okazało się błędem? Prosimy, żebyście w komentarzach nie podawali imion, nazwisk ani innych danych dzieci i osób trzecich.