Boicie się wejść na grupę klasową po tym, co tam napisano? Co możecie zrobić

Otwieracie telefon, widzicie powiadomienie z grupy klasowej i od razu ściska Was w żołądku. Wczoraj ktoś napisał tam coś obraźliwego o Was. Dziś nie wiecie, czy pod spodem jest ciąg dalszy, a jednocześnie boicie się, że przegapicie informację o sprawdzianie albo zmianie planu.

Ten strach jest zrozumiałą reakcją na krzywdę, a nie oznaką słabości. Nie musicie wybierać między spokojem a informacjami ze szkoły. Da się ułożyć to tak, żeby ogłoszenia do Was docierały, a obraźliwe wpisy nie.

W skrócie

• Grupa klasowa w komunikatorze nie jest oficjalnym kanałem szkoły. Sprawdziany, zastępstwa i zadania możecie sprawdzać w dzienniku elektronicznym, u nauczyciela albo przez jedną zaufaną osobę z klasy.
• Nie musicie czytać grupy, żeby zabezpieczyć dowody. Zrzuty ekranu może zrobić rodzic albo inna zaufana osoba dorosła.
• Wyciszenie powiadomień albo przeniesienie rozmowy do archiwum to bezpieczny pierwszy krok. Zostajecie w grupie, a telefon przestaje o niej przypominać.
• Milczenie jest częste, ale nie pomaga. W badaniu NASK „Nastolatki” z jesieni 2024 roku 47% uczniów, którzy doświadczyli przemocy w internecie, nic nie zrobiło i nikomu o tym nie powiedziało.
• Nie jesteście jedyni. Według badania HBSC opisanego przez WHO (dane z lat 2021-2022) cyberprzemocy doświadczyło około 15% nastolatków, czyli mniej więcej co szósty.
• O strachu powiedzcie dorosłemu: rodzicowi, wychowawcy, pedagogowi lub psychologowi szkolnemu. Jeśli na razie nie potraficie, zacznijcie od telefonu 116 111.

Dlaczego boicie się otworzyć grupę klasową?

Po przykrym wpisie mózg zapamiętuje miejsce, w którym stała się krzywda. Ikona grupy, dźwięk powiadomienia albo liczba nieprzeczytanych wiadomości zaczynają działać jak sygnał alarmowy. Serce bije szybciej, zanim cokolwiek przeczytacie.

Do tego dochodzi niepewność. Nie wiecie, czy ktoś napisał coś nowego, kto się zaśmiał, kto to widział. Ta niewiedza bywa trudniejsza niż sama treść wpisu.

To nie Wy zrobiliście coś złego.
Obraźliwy wpis napisała inna osoba i to ona za niego odpowiada. Wy macie prawo czuć lęk, złość albo wstyd. Macie też prawo chronić się przed kolejnymi wpisami.

Unikanie grupy przez jakiś czas jest w porządku.
Nie jest to ucieczka ani przyznanie racji autorom. To przerwa, która pozwala odzyskać spokój i zaplanować dalsze kroki z dorosłym.

Warto też wiedzieć, jak często to się zdarza. W badaniu NASK „Nastolatki”, przeprowadzonym jesienią 2024 roku wśród ponad 3600 uczniów, 29% badanych podało, że było w internecie wyzywanych, 19% ośmieszanych, a 18% poniżanych. To oznacza, że w niemal każdej klasie jest kilka osób z podobnym doświadczeniem, nawet jeśli nikt o tym głośno nie mówi.

Czy trzeba być na grupie klasowej, żeby wiedzieć, co dzieje się w szkole?

Nie. Grupę w komunikatorze zakładają zwykle sami uczniowie. Szkoła nie ogłasza przez nią ocen, terminów ani zmian w planie. Jeśli coś ważnego pojawia się tylko tam, to znaczy, że ktoś z klasy przepisał informację z innego miejsca.

Tych innych miejsc jest kilka i żadne nie wymaga czytania obraźliwych wpisów.

Dziennik elektroniczny

W dzienniku znajdziecie plan lekcji, zastępstwa, terminy sprawdzianów, zadania domowe i wiadomości od nauczycieli. Sprawdzajcie go o stałej porze, na przykład raz po szkole i raz wieczorem. Stała pora zmniejsza niepokój, że coś Wam umknęło.

Jeśli nie macie własnego konta albo nie pamiętacie hasła, poproście o pomoc rodzica lub wychowawcę. W wielu szkołach konto ucznia i konto rodzica pokazują te same ogłoszenia.

Nauczyciel i wychowawca

O termin sprawdzianu czy zakres materiału możecie zapytać nauczyciela po lekcji albo w wiadomości w dzienniku. Kontakt z nauczycielem przez internet nie jest niczym wyjątkowym. W badaniu NASK z jesieni 2024 roku korzystało z niego 28% nastolatków.

Wychowawca może też przez pewien czas dublować ważne ogłoszenia w dzienniku, jeśli dotąd podawał je tylko ustnie albo przez przewodniczącego klasy. Wystarczy go o to poprosić. Niżej znajdziecie gotową wiadomość.

Jedna zaufana osoba z klasy

Część informacji krąży tylko między uczniami: kto przynosi co na projekt, o której zbiórka przed wyjściem, co było zadane na zastępstwie. Tu pomoże jedna osoba, której ufacie. Jej zadanie jest proste. Przekazuje Wam wyłącznie ogłoszenia, w prywatnej wiadomości.

Strona szkoły i tablica ogłoszeń

Terminy wycieczek, dni wolnych, konkursów i zebrań szkoły zwykle publikują na swojej stronie internetowej oraz na tablicy przy sekretariacie. To dobre uzupełnienie dziennika.

Kogo poprosić o przekazywanie ogłoszeń i jak to powiedzieć?

Najlepiej wybrać osobę spokojną i dyskretną. Nie musi to być najbliższa przyjaciółka ani przyjaciel. Ważne, żeby nie brała udziału w obraźliwych rozmowach i nie lubiła plotek.

Ustalcie jasną granicę.
Poproście o same informacje szkolne. Powiedzcie wprost, że nie chcecie wiedzieć, co kto o Was napisał. Osoba, która chce dobrze, czasem przesyła zrzuty ekranu z hejtem „żebyście wiedzieli”. To zwykle tylko pogarsza samopoczucie. Jak o tym rozmawiać, opisaliśmy we wpisie o tym, jak poprosić znajomych, żeby przestali przesyłać zrzuty ekranu z hejtem.

Ułatwcie tej osobie zadanie.
Nie proście o relację z całego dnia. Wystarczy jedna krótka wiadomość wieczorem albo informacja tylko wtedy, gdy pojawi się coś nowego.

Wzór wiadomości do koleżanki lub kolegi:

„Cześć. Przez jakiś czas nie będę czytać grupy klasowej. Czy możesz mi pisać prywatnie, gdy pojawi się tam coś o sprawdzianach, zadaniach albo zmianach w planie? Proszę tylko o sprawy szkolne. Nie przesyłaj mi tego, co ktoś pisze o mnie. Bardzo mi to pomoże. Dziękuję.”

Jeśli w klasie nie ma teraz nikogo, komu ufacie, to też jest w porządku. Wtedy tę rolę może przejąć dorosły: rodzic, który ma kontakt z innym rodzicem z klasy, albo wychowawca.

Jak napisać do wychowawcy o ogłoszenia?

Ta wiadomość nie musi od razu opisywać całej sprawy. Może dotyczyć tylko ogłoszeń. Dobrze jednak dodać jedno zdanie o powodzie, bo wtedy wychowawca rozumie, że prośba jest ważna.

„Dzień dobry. Od kilku dni nie korzystam z grupy klasowej w komunikatorze, bo pojawiły się tam przykre wpisy na mój temat. Czy ważne ogłoszenia dla klasy mogą trafiać także do dziennika elektronicznego? Chciałabym/chciałbym też porozmawiać z Panią/Panem o tej sytuacji. Kiedy mogę podejść?”

Jak ustawić komunikator, żeby grupa przestała Was niepokoić?

Większość komunikatorów ma kilka funkcji, które pozwalają odsunąć rozmowę bez wychodzenia z niej. Nazwy opcji różnią się między aplikacjami i zmieniają się po aktualizacjach, dlatego opisujemy zasadę działania, a nie dokładną ścieżkę w menu. Aktualne instrukcje znajdziecie w centrum pomocy swojej aplikacji.

Wyciszenie powiadomień.
Wiadomości nadal przychodzą, ale telefon nie wibruje i nie wyświetla ich na ekranie. Pozostali uczestnicy zwykle nie dostają o tym informacji. To najmniejszy krok i można go cofnąć w każdej chwili.

Archiwum rozmów.
Rozmowa znika z głównej listy i trafia do osobnego folderu. Nie widzicie jej przy każdym otwarciu aplikacji, ale nic nie zostaje usunięte.

Wyłączenie podglądu treści na ekranie blokady.
W ustawieniach telefonu można ukryć treść powiadomień. Wtedy przykry wpis nie pojawi się na ekranie w czasie lekcji albo przy innych osobach.

Blokada pojedynczej osoby.
Blokada zatrzymuje wiadomości prywatne od tej osoby. W rozmowie grupowej jej wpisy mogą być nadal widoczne, zależnie od aplikacji. Różnice między blokadą, ograniczeniem i ignorowaniem na przykładzie jednej aplikacji pokazaliśmy we wpisie o blokadzie, ograniczeniu i ignorowaniu w Messengerze.

Zróbcie to najlepiej razem z dorosłym albo zaufaną osobą. Dzięki temu nie musicie sami przewijać rozmowy w poszukiwaniu ustawień.

Wyciszyć, zarchiwizować czy wyjść z grupy?

Wyjście z grupy jest widoczne dla wszystkich, bo większość aplikacji wyświetla o tym komunikat. Bywa dobrym rozwiązaniem, ale warto je poprzedzić dwoma krokami: zabezpieczeniem dowodów i rozmową z dorosłym. Po wyjściu możecie stracić dostęp do treści rozmowy.

Na początek zwykle wystarcza wyciszenie i archiwum. Jeśli zdecydujecie się odejść, przeczytajcie wcześniej, jak bezpiecznie opuścić grupę, w której dochodzi do cyberprzemocy.

Kto ma zabezpieczyć dowody, skoro nie chcecie tego czytać?

Dowody są potrzebne, żeby szkoła i rodzice mogli działać. Nie oznacza to, że to Wy musicie czytać każdy wpis. Tę pracę może wykonać ktoś inny.

1. Poproście rodzica lub inną zaufaną osobę dorosłą, żeby usiadła z Waszym telefonem.
2. Dorosły otwiera rozmowę i robi zrzuty ekranu. Na każdym powinna być widoczna nazwa grupy, nazwa autora, treść oraz data i godzina.
3. Zrzuty trafiają do osobnego folderu albo na telefon dorosłego. Nie musicie ich oglądać.
4. Dorosły zapisuje krótką notatkę: kiedy pojawiły się wpisy, kto je napisał, kto z klasy je widział.
5. Nikt niczego nie komentuje w grupie i nie odpowiada autorom. Odpowiedź w emocjach zwykle przedłuża sprawę.

Jeśli wolicie zrobić zrzuty samodzielnie, zróbcie to raz, o wyznaczonej porze, najlepiej w czyjejś obecności. Potem zamknijcie aplikację. Szczegóły, czyli co powinno być widać na zrzucie i jak przechowywać pliki, znajdziecie we wpisie o tym, jak zabezpieczyć dowody hejtu w internecie.

Nie usuwajcie rozmowy przed zrobieniem zrzutów.
Usunięcie czatu albo wyjście z grupy może zamknąć dostęp do wpisów. Kolejność jest ważna: najpierw dowody, potem porządki.

Komu z dorosłych powiedzieć o strachu?

Wiele osób w Waszej sytuacji milczy. W badaniu NASK „Nastolatki” z jesieni 2024 roku zapytano 1439 uczniów, którzy doświadczyli przemocy w internecie, co wtedy zrobili. Niemal połowa nie zrobiła nic.

Reakcja ucznia na przemoc w internecie	Odsetek wskazań
Nic nie zrobiłem(am), nikomu nie powiedziałem(am)	47%
Szukałem(am) pomocy u przyjaciół i znajomych	19%
Szukałem(am) pomocy u rodziny lub opiekunów	15%
Zgłosiłem(am) problem w serwisie, w którym to się stało	11%
Zgłosiłem(am) problem psychologowi lub pedagogowi szkolnemu	5%
Zgłosiłem(am) problem nauczycielom	4%
Skorzystałem(am) z telefonu zaufania	3%

Źródło: NASK, „Nastolatki. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców”, badanie z jesieni 2024 roku, uczniowie, którzy doświadczyli przemocy internetowej (1439 osób), pytanie wielokrotnego wyboru.

Te liczby pokazują jeszcze jedną rzecz. Rodzice często nie wiedzą, że dzieje się coś złego. W tym samym badaniu 66% rodziców dzieci, które ich zdaniem doświadczyły przemocy w internecie, uznało, że dziecko szukało pomocy w rodzinie. Wśród uczniów rodzinę wskazało 15%. Dorośli nie domyślą się sami. Trzeba im powiedzieć.

Rodzic lub opiekun

Rodzic może zrobić zrzuty ekranu, napisać do wychowawcy i pójść z Wami do szkoły. Nie musicie pokazywać wszystkiego od razu. Wystarczy pierwsze zdanie, na przykład: „Na grupie klasowej ktoś napisał o mnie coś przykrego i od tego czasu boję się tam wchodzić. Potrzebuję Twojej pomocy”.

Jeśli obawiacie się reakcji, przeczytajcie wpis o tym, jak powiedzieć rodzicom o hejcie, gdy boicie się, że zabiorą Wam telefon.

Wychowawca

Wychowawca zna klasę i może porozmawiać z autorami wpisów bez wskazywania, kto zgłosił sprawę. Może też zadbać o to, żeby ogłoszenia trafiały do dziennika. Szkoła ma prawo i obowiązek reagować także wtedy, gdy do hejtu doszło po lekcjach, o czym piszemy we wpisie o hejcie na grupie klasowej po lekcjach.

Pedagog lub psycholog szkolny

To dobre miejsce, żeby powiedzieć o samym strachu: o ucisku w brzuchu przed otwarciem telefonu, o trudnościach ze snem, o niechęci do szkoły. Pedagog i psycholog pracują z takimi sytuacjami na co dzień. Rozmowa odbywa się w gabinecie, bez udziału klasy.

Wielu uczniów obawia się, że zgłoszenie zostanie uznane za donos. Jak przygotować taką rozmowę i jak poprosić o dyskrecję, opisaliśmy we wpisie o tym, jak zgłosić hejt wychowawcy lub pedagogowi.

Inny dorosły, któremu ufacie

Może to być babcia, starsza siostra, trener, katecheta, nauczycielka innego przedmiotu albo pielęgniarka szkolna. Ważne, żeby była to osoba dorosła, która Was wysłucha i pomoże zrobić kolejny krok.

Telefon 116 111, gdy na razie nie potraficie powiedzieć nikomu bliskiemu

Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111 działa przez całą dobę, siedem dni w tygodniu, i jest anonimowy. Według informacji na stronie 116111.pl (stan na październik 2026 roku) konsultanci odbierają co miesiąc od 4 do 7 tysięcy rozmów, a oprócz telefonu można napisać wiadomość przez stronę lub skorzystać z czatu. Gdy linia jest zajęta, warto spróbować ponownie albo napisać.

O tym, jak wygląda taka rozmowa, przeczytacie we wpisie Telefon 116 111 - o co zapytają i czy rodzice dowiedzą się, że dzwoniliście.

Jak zacząć rozmowę, gdy trudno Wam to wypowiedzieć?

Nie trzeba opowiadać wszystkiego od początku. Najtrudniejsze jest pierwsze zdanie. Poniżej kilka gotowych.

• „Muszę Ci o czymś powiedzieć i jest mi trudno. Chodzi o grupę klasową.”
• „Boję się otwierać grupę klasy, bo ktoś napisał tam o mnie przykre rzeczy.”
• „Nie chcę teraz pokazywać, co tam jest. Chcę tylko, żebyś wiedziała/wiedział i pomogła/pomógł mi to załatwić.”
• „Czy możesz przejrzeć tę rozmowę za mnie i zrobić zrzuty ekranu?”

Jeśli łatwiej Wam pisać niż mówić, wyślijcie wiadomość albo zostawcie kartkę. Liczy się to, że dorosły się dowie, a nie forma.

Powiedzcie, czego potrzebujecie.
Dorośli czasem chcą działać natychmiast i szeroko. Możecie poprosić o konkretne rzeczy: żeby najpierw zabezpieczyć dowody, żeby rozmowa ze szkołą odbyła się spokojnie i żeby nikt nie odpisywał na grupie w Waszym imieniu bez Waszej zgody.

Jeśli pierwsza osoba nie pomoże, spróbujcie z kolejną.
Zdarza się, że dorosły powie „nie przejmuj się” albo „po prostu tam nie wchodź”. To nie znaczy, że sprawa jest błaha. To znaczy, że trzeba powiedzieć o niej komuś następnemu.

Co zrobić, gdy strach nie mija albo przenosi się na szkołę?

Lęk przed jedną rozmową w telefonie potrafi rozlać się na inne miejsca. Zwróćcie uwagę na te sygnały:

• boicie się iść do szkoły albo wymyślacie powody, żeby zostać w domu,
• źle śpicie, bo myślicie o tym, co napisano,
• sprawdzacie telefon co kilka minut albo przeciwnie, nie możecie na niego patrzeć,
• bolą Was brzuch lub głowa przed lekcjami,
• przestajecie odzywać się także do osób, które nic złego nie zrobiły.

Każdy z tych sygnałów to powód, żeby porozmawiać z rodzicem i z psychologiem szkolnym. Pomoc psychologa nie oznacza, że coś jest z Wami nie tak. Oznacza, że przeszliście coś trudnego i macie prawo do wsparcia.

Jeśli pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, nie czekajcie. Powiedzcie o tym dorosłemu od razu albo zadzwońcie pod 116 111. W sytuacji zagrożenia życia dzwońcie pod 112.

Kiedy i jak wrócić na grupę klasową?

Nie ma terminu, w którym trzeba wrócić. Możecie też nie wracać wcale i korzystać z innych źródeł informacji do końca roku. To Wasza decyzja.

Powrót ma sens dopiero wtedy, gdy dorośli zareagowali, a obraźliwe wpisy ustały. Dobrze sprawdza się powrót małymi krokami:

1. Poproście zaufaną osobę, żeby najpierw sprawdziła, co dzieje się w rozmowie.
2. Otwórzcie grupę pierwszy raz w czyjejś obecności, na kilka minut.
3. Zostawcie powiadomienia wyciszone. Zaglądajcie raz dziennie, o stałej porze.
4. Jeśli pojawi się nowy przykry wpis, nie odpowiadajcie. Zróbcie zrzut ekranu i przekażcie go dorosłemu.

Czasem klasa po rozmowie z wychowawcą zakłada nową grupę z jasnymi zasadami albo osobny kanał tylko na ogłoszenia. Możecie to zaproponować wychowawcy. Skorzystają na tym wszyscy, nie tylko Wy.

Co mówią dane, a czego nie mówią?

Liczby w tym tekście pochodzą z dwóch badań ankietowych. Badanie NASK „Nastolatki” przeprowadzono jesienią 2024 roku wśród uczniów klas siódmych i ósmych szkół podstawowych oraz pierwszych i drugich klas szkół ponadpodstawowych. Badanie HBSC, o którym informuje WHO, objęło ponad 279 tysięcy osób w wieku 11, 13 i 15 lat z 44 krajów i regionów w latach 2021-2022.

Oba badania opierają się na deklaracjach uczniów i dotyczą przemocy w internecie ogólnie. Nie znaleźliśmy wiarygodnych danych o tym, ilu uczniów w Polsce boi się otwierać grupę klasową albo z niej rezygnuje. W badaniu NASK 17% nastolatków nie potrafiło też powiedzieć, czy doświadczyło przemocy w sieci, więc rzeczywista skala może być inna niż podana.

Podsumowanie: informacje ze szkoły tak, obraźliwe wpisy nie

Strach przed grupą klasową po hejcie jest naturalny i nie musicie go przełamywać na siłę. Ogłoszenia sprawdzicie w dzienniku elektronicznym, u nauczyciela albo przez jedną zaufaną osobę. Powiadomienia można wyciszyć, a rozmowę przenieść do archiwum.

Dowody może zabezpieczyć dorosły, żebyście nie musieli czytać wpisów. Najważniejszy krok to powiedzieć o strachu komuś dorosłemu: rodzicowi, wychowawcy, pedagogowi albo konsultantowi 116 111. Od tej rozmowy sprawa przestaje być tylko Wasza.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu.
Pomagamy przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzimy je do końca, pomagamy zabezpieczyć materiał, a w razie potrzeby kierujemy do prawnika lub psychologa. W sprawach osób niepełnoletnich działamy zawsze razem z rodzicem lub opiekunem. Telefon: 222 900 142, e-mail: biuro@usuwaniehejtu.pl.

Szkoła.
Wychowawca, pedagog, psycholog szkolny i dyrekcja. Zgłoszenie najlepiej złożyć razem z rodzicem, ustnie i w wiadomości w dzienniku elektronicznym.

Telefony pomocowe.
116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, czynny całą dobę. 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci. 112 - numer alarmowy w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia.

Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy muszę być na grupie klasowej?
Nie. Grupa w komunikatorze to prywatna rozmowa uczniów, a nie oficjalny kanał szkoły. Oceny, terminy i zmiany w planie szkoła podaje w dzienniku elektronicznym i przez nauczycieli.

2. Czy inni zobaczą, że wyciszyłam lub wyciszyłem grupę?
W większości komunikatorów wyciszenie i archiwizacja są widoczne tylko dla Was. Inaczej jest z wyjściem z grupy, o którym aplikacje zwykle informują pozostałych. Szczegóły sprawdźcie w centrum pomocy swojej aplikacji.

3. Co zrobić, jeśli przegapię sprawdzian, bo nie czytam grupy?
Terminy sprawdzianów nauczyciele wpisują do dziennika elektronicznego. Jeśli w Waszej klasie tak nie jest, poproście o to wychowawcę i umówcie jedną osobę, która przekaże Wam informacje. Wychowawca, który zna sytuację, pomoże też wyjaśnić ewentualne nieporozumienie.

4. Czy wyjście z grupy to przyznanie się do winy?
Nie. Wyjście albo przerwa oznacza tylko, że chronicie się przed przykrymi treściami. Zanim wyjdziecie, zabezpieczcie dowody, bo później możecie nie mieć dostępu do rozmowy.

5. Kto powinien zrobić zrzuty ekranu?
Najlepiej rodzic albo inna zaufana osoba dorosła. Wy nie musicie czytać wpisów, żeby sprawa była dobrze udokumentowana. Na zrzutach powinny być widoczne nazwa grupy, autor, treść, data i godzina.

6. Boję się, że rodzice zabiorą mi telefon. Co wtedy?
Powiedzcie o tej obawie na początku rozmowy i wyjaśnijcie, że telefon jest potrzebny do kontaktu i do zabezpieczenia dowodów. Możecie też najpierw porozmawiać z pedagogiem szkolnym albo z konsultantem pod numerem 116 111 i wspólnie przygotować rozmowę z rodzicami.

7. Co jeśli wychowawca też jest na tej grupie i nie reaguje?
Napiszcie do niego wprost, bo mógł nie zauważyć wpisów albo nie zrozumieć ich znaczenia. Jeśli nadal nie będzie reakcji, razem z rodzicem zwróćcie się do pedagoga, psychologa szkolnego lub dyrekcji.

8. Czy osoba, która przekazuje mi ogłoszenia, nie będzie miała przez to kłopotów?
Przekazywanie informacji szkolnych w prywatnej wiadomości nie jest niczym złym i nikt nie musi o tym wiedzieć. Jeśli ta osoba się obawia, uszanujcie to i poproście o pomoc kogoś innego albo dorosłego.

9. Ile osób przechodzi przez coś podobnego?
W badaniu NASK z jesieni 2024 roku 29% nastolatków podało, że było w internecie wyzywanych, a 19% ośmieszanych. Badanie HBSC opisane przez WHO, z lat 2021-2022, wskazuje, że cyberprzemocy doświadczył mniej więcej co szósty nastolatek.

10. Czy telefon 116 111 jest anonimowy?
Tak. Według strony 116111.pl telefon jest anonimowy i działa codziennie przez całą dobę. Można też napisać wiadomość przez stronę albo skorzystać z czatu.

11. Kiedy mogę wrócić na grupę?
Wtedy, gdy sami poczujecie, że jesteście gotowi, i gdy dorośli zareagowali na wpisy. Dobrze zacząć od krótkiego wejścia w czyjejś obecności, z wyciszonymi powiadomieniami. Możecie też nie wracać i korzystać z innych źródeł informacji.

12. Czy odpowiadać autorom wpisów?
Lepiej nie. Odpowiedź napisana w emocjach zwykle wywołuje kolejne wpisy i może zostać użyta przeciwko Wam. Zabezpieczcie dowody i przekażcie sprawę dorosłym.

Źródła

• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2026 (badanie z 2024): Nastolatki. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców (badanie z jesieni 2024 r.)
• WHO Regional Office for Europe, 2024 (dane z lat 2021-2022): One in six school-aged children experiences cyberbullying, finds new WHO/Europe study (HBSC 2021/2022)
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: O 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży

A jak to wyglądało u Was? Napiszcie w komentarzu

Czy po przykrych wpisach udało się Wam znaleźć inny sposób na sprawdzanie informacji z klasy i co zadziałało najlepiej? Komu z dorosłych powiedzieliście o strachu jako pierwszemu i jak ta osoba zareagowała? Jeśli w tekście zabrakło odpowiedzi na Wasze pytanie, dajcie znać. Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk, nazw klas ani danych innych osób.