Szkoła wezwała Was na rozmowę za wpis w sieci. Jak się przygotować i czego się spodziewać?

Wychowawca mówi, że jutro macie przyjść do dyrektora, bo chodzi o Wasz wpis, komentarz albo coś, co poszło na grupę klasową. Od tej chwili trudno myśleć o czymkolwiek innym. To zrozumiałe.

Rozmowa wyjaśniająca nie jest rozprawą ani przesłuchaniem. Szkoła chce ustalić, co się stało, i zdecydować, co dalej. Macie w niej swoje prawa: możecie poprosić o obecność rodzica, przedstawić własną wersję i odwołać się od kary. Poniżej opisujemy po kolei, jak się przygotować, jak przebiega takie spotkanie i co może z niego wyniknąć.

W skrócie

• Powiedzcie o wezwaniu rodzicom jeszcze tego samego dnia. Możecie poprosić, żeby rozmowa odbyła się w ich obecności albo żeby przełożono ją o dzień lub dwa.
• Szkoła może ukarać tylko karą zapisaną w statucie i musi w nim opisać, jak się od kary odwołać. Wymaga tego Prawo oświatowe w art. 98.
• Pouczenie, ostrzeżenie, przeprosiny albo prace porządkowe jako środek wychowawczy dyrektor może zastosować tylko za zgodą Waszą i rodziców. Tak stanowi ustawa o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich z 2022 r.
• Od decyzji o skreśleniu z listy uczniów w szkole ponadpodstawowej można odwołać się do kuratora oświaty w ciągu 14 dni od jej doręczenia.
• Nie jesteście jedynymi osobami, które to spotkało. W badaniu HBSC z lat 2021-2022 do cyberprzemocy wobec innych przyznało się około 12% nastolatków, czyli mniej więcej 1 na 8 (WHO, Biuro Regionalne dla Europy).

Po co szkoła wzywa na rozmowę i czy to już kara?

Samo wezwanie niczego nie przesądza. Szkoła dostała sygnał od ucznia, rodzica albo nauczyciela i musi go sprawdzić. Robi to także wtedy, gdy wpis powstał po lekcjach, na prywatnym telefonie, a dotyczy osoby ze szkoły.

Rozmowa służy ustaleniu faktów.
Dyrektor, wychowawca albo pedagog chcą wiedzieć, kto napisał wpis, do kogo trafił, czy nadal jest w sieci i jak czuje się osoba, której dotyczy. Dopiero potem zapada decyzja, czy i jak szkoła zareaguje.

Nie każdy wpis jest hejtem.
Macie prawo mieć zdanie o szkole, lekcji czy zasadach i wyrażać je kulturalnie. Krytyka dotyczy sprawy. Hejt uderza w człowieka: wyśmiewa wygląd, pochodzenie, rodzinę, przypisuje komuś rzeczy, których nie zrobił. Na rozmowie szkoła powinna powiedzieć, o który konkretnie wpis chodzi i co w nim uznaje za krzywdzące.

Zdarzają się pomyłki.
Ktoś mógł założyć konto z Waszym zdjęciem. Ktoś mógł wysłać zrzut ekranu bez początku rozmowy. Ktoś mógł napisać z Waszego telefonu. Dlatego Wasza wersja jest potrzebna i powinna zostać wysłuchana, zanim zapadnie jakakolwiek decyzja.

Jak często zdarza się to innym?

Częściej, niż się wydaje. W międzynarodowym badaniu HBSC, prowadzonym w latach 2021-2022 wśród uczniów w wieku 11, 13 i 15 lat w 44 krajach i regionach, do cyberprzemocy wobec innych przyznało się około 12% badanych: 14% chłopców i 9% dziewcząt (WHO, Biuro Regionalne dla Europy, 2024).

Po drugiej stronie ekranu jest jeszcze więcej osób. W polskim badaniu „Nastolatki” z jesieni 2024 r. wyzywania w internecie doświadczyło 29% uczniów, a ośmieszania 19%. Tylko 44% badanych odpowiedziało, że nie spotkało się z żadną formą przemocy w sieci (raport NASK „Nastolatki”).

Te liczby mają swoje granice. Oba badania to ankiety, w których uczniowie sami opisują swoje doświadczenia. Żadne z nich nie mierzy, ile takich spraw kończy się rozmową u dyrektora. Nie znaleźliśmy wiarygodnych ogólnopolskich danych o liczbie rozmów wyjaśniających ani kar nakładanych przez szkoły za wpisy w sieci.

Jak przygotować się do rozmowy z dyrektorem za wpis w internecie?

Dobre przygotowanie zajmuje jeden wieczór. Nie polega na wymyślaniu wymówek, tylko na uporządkowaniu faktów.

1. Powiedzcie rodzicom. Najlepiej od razu i własnymi słowami. Szkoła i tak ich zawiadomi, a rozmowa w domu przed spotkaniem jest dużo łatwiejsza niż po nim.
2. Ustalcie, o który wpis chodzi. Jeśli nie wiecie, zapytajcie wychowawcę. Macie prawo wiedzieć, czego dotyczy rozmowa.
3. Niczego nie usuwajcie w pośpiechu. Najpierw zróbcie zrzuty ekranu całej rozmowy, z datami i nazwami kont. Pokazują one kontekst: kto zaczął, kto dołączył, co było wcześniej. O tym, jak robić to poprawnie, piszemy w tekście jak zabezpieczyć dowody hejtu w internecie. O usunięciu wpisu zdecydujcie razem z rodzicami, a najlepiej zróbcie to po uzgodnieniu ze szkołą.
4. Nie piszcie do osoby, której dotyczy wpis. Żadnych próśb o wycofanie zgłoszenia, żadnych wyjaśnień na szybko, żadnego szukania tego, kto doniósł. Nawet dobra intencja może zostać odebrana jako nacisk.
5. Nie komentujcie sprawy na grupie. Każda kolejna wiadomość może trafić na biurko dyrektora jako ciąg dalszy.
6. Zapiszcie swoją wersję. Kilka zdań: co napisaliście, kiedy, dlaczego, co działo się wcześniej, co myślicie o tym dziś. Kartkę możecie zabrać na rozmowę.
7. Przeczytajcie statut szkoły. Jest na stronie szkoły albo w sekretariacie. Szukajcie rozdziału o prawach i obowiązkach ucznia, o karach i o odwołaniach.

Jak powiedzieć o tym rodzicom?

To zwykle najtrudniejszy krok. Pomaga krótkie, konkretne zdanie na początek, bez długiego wstępu.

Przykład.
„Mamo, tato, muszę Wam coś powiedzieć. Jutro mam rozmowę u dyrektora w sprawie tego, co napisałam na grupie klasowej. Pokażę Wam całą rozmowę. Chciałabym, żeby ktoś z Was poszedł ze mną.”

Pokażcie rodzicom całość, także te fragmenty, z których nie jesteście dumni. Dorosły, który zna prawdę, może Was wesprzeć. Dorosły zaskoczony na spotkaniu nowymi zrzutami ekranu ma dużo trudniej. Jeśli rozmowa z rodzicami wydaje się niemożliwa, zadzwońcie najpierw pod 116 111. W tekście o telefonie 116 111 opisujemy, jak wygląda taka rozmowa.

Rodzicom możecie podsunąć nasz osobny tekst: szkoła wzywa, bo dziecko hejtowało. Opisuje to samo spotkanie z ich strony.

Czy rodzic może być obecny przy rozmowie?

Tak, możecie o to poprosić, a rodzice mogą tego oczekiwać. Dopóki nie macie 18 lat, rodzice są Waszymi przedstawicielami i szkoła ma obowiązek z nimi współpracować.

Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, jak wygląda prawo. Przepisy oświatowe nie opisują krok po kroku samej rozmowy wyjaśniającej. Nie ma przepisu, który zabraniałby wychowawcy lub pedagogowi porozmawiać z uczniem bez rodzica. Szczegóły szkoła ustala u siebie: w statucie, w procedurach reagowania na przemoc i w standardach ochrony małoletnich.

Kiedy bez rodziców się nie obejdzie.
Dyrektor nie może sam zdecydować o środku oddziaływania wychowawczego, na przykład o przeprosinach albo pracach porządkowych. Potrzebuje zgody rodziców albo opiekuna i Waszej zgody. Wynika to z art. 4 ust. 4 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Decyzje dotyczące skreślenia z listy uczniów niepełnoletniej osoby doręcza się rodzicom.

Co możecie powiedzieć, gdy rozmowa zaczyna się od razu.
Zdarza się, że pedagog prosi Was z lekcji bez zapowiedzi. Możecie spokojnie odpowiedzieć: „Chcę wszystko wyjaśnić. Proszę, żeby przy rozmowie była moja mama albo mój tata. Czy możemy umówić się na jutro?”. To nie jest odmowa ani brak szacunku. To prośba, do której macie prawo.

Wzór prośby o termin z udziałem rodzica

Rodzic może wysłać taką wiadomość przez dziennik elektroniczny albo e-mailem:

„Szanowna Pani Dyrektor, syn poinformował mnie o rozmowie wyjaśniającej zaplanowanej na jutro. Chcę w niej uczestniczyć. Proszę o wyznaczenie terminu po godzinie 15.00 w tym tygodniu oraz o informację, którego wpisu dotyczy sprawa. Do czasu spotkania syn nie będzie kontaktował się w tej sprawie z innymi uczniami. Z wyrazami szacunku, [imię i nazwisko].”

Jak przebiega rozmowa wyjaśniająca?

Każda szkoła robi to trochę inaczej, ale porządek jest zwykle podobny. Spotkanie trwa najczęściej od kilkunastu minut do godziny.

Kto siedzi przy stole.
Dyrektor lub wicedyrektor, wychowawca, często pedagog albo psycholog szkolny, Wy i rodzic. Osoby, której dotyczy wpis, zwykle na tym spotkaniu nie ma. Szkoła rozmawia z nią osobno.

Przedstawienie sprawy.
Szkoła mówi, co do niej dotarło, i pokazuje materiał, na przykład zrzut ekranu. Jeśli czegoś nie widać albo brakuje początku rozmowy, powiedzcie to od razu.

Wasza wersja.
Dostajecie głos. Mówicie własnymi słowami, możecie korzystać z notatek. Rodzic może coś dopowiedzieć, ale najważniejsze jest to, co powiecie sami.

Pytania.
Kto jeszcze brał udział, komu wysłaliście treść, czy wpis nadal jest w sieci. Odpowiadajcie na to, co wiecie. Zdanie „nie pamiętam” albo „nie wiem” jest w porządku, jeśli jest prawdziwe.

Ustalenia.
Na końcu szkoła mówi, co będzie dalej: czy sprawa się kończy, czy proponuje środek wychowawczy, czy rozważa karę ze statutu. Często powstaje krótka notatka ze spotkania.

Jak przedstawić swoją wersję?

Prawo dziecka do wypowiedzi w sprawach, które go dotyczą, zapisano w art. 12 Konwencji o prawach dziecka. Polska jest nią związana, a zdanie dziecka ma być brane pod uwagę stosownie do wieku i dojrzałości. W praktyce warto trzymać się kilku zasad.

Mówcie o faktach.
Co napisaliście, kiedy i gdzie. Bez ocen innych osób i bez zgadywania, co kto miał na myśli.

Powiedzcie, co było wcześniej.
Jeśli wpis był odpowiedzią na wcześniejsze zaczepki, szkoła powinna o tym wiedzieć. To nie usprawiedliwia krzywdzących słów, ale zmienia obraz sprawy i może oznaczać, że pomocy potrzebują obie strony.

Przyznajcie to, co jest prawdą.
Zdanie „napisałem to i dziś widzę, że to było krzywdzące” robi więcej niż dziesięć tłumaczeń. Nie przyznawajcie się jednak do rzeczy, których nie zrobiliście, tylko po to, żeby rozmowa szybciej się skończyła.

Nie zrzucajcie winy na osobę pokrzywdzoną.
„Sama zaczęła” albo „wszyscy tak piszą” zwykle pogarsza sytuację. Lepiej powiedzieć, co możecie zrobić, żeby naprawić szkodę.

Czego szkoła nie może od Was wymagać?

Przeglądania telefonu.
Możecie sami pokazać rozmowę, jeśli chcecie i jeśli rodzice się zgadzają. Nauczyciel nie ma prawa odblokowywać Waszego telefonu ani czytać prywatnych wiadomości wbrew Waszej woli. Więcej piszemy w tekście czy szkoła może odebrać uczniowi telefon.

Natychmiastowego podpisu.
Jeśli dostaniecie do podpisania oświadczenie albo notatkę, przeczytajcie ją spokojnie. Możecie poprosić o poprawienie zdań, które nie zgadzają się z tym, co powiedzieliście, i o czas na pokazanie dokumentu rodzicom.

Publicznego upokorzenia.
Przeprosiny mają naprawić relację, a nie zawstydzić. Wymuszone przeprosiny przed całą szkołą albo czytanie Waszych wiadomości na forum klasy nie są karą, którą szkoła powinna stosować. Macie prawo do poszanowania godności także wtedy, gdy popełniliście błąd.

Podawania cudzych haseł i kont.
Możecie powiedzieć, kto brał udział w rozmowie, jeśli to wiecie. Nie musicie logować się na cudze konta ani zdobywać dla szkoły prywatnych rozmów innych osób. Publikowanie i przekazywanie cudzych wiadomości ma swoje granice, o czym piszemy w tekście o publikacji zrzutów prywatnej rozmowy.

Co może się stać po rozmowie?

Szkoła ma kilka różnych narzędzi. Warto je rozróżniać, bo każde działa na innych zasadach i inaczej się od niego odwołuje.

Środek wychowawczy za Waszą zgodą

Ustawa o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich pozwala dyrektorowi zastosować pouczenie, ostrzeżenie ustne albo na piśmie, przeproszenie pokrzywdzonego, przywrócenie stanu poprzedniego lub określone prace porządkowe na rzecz szkoły. Warunki są dwa: środek ma być wystarczający i muszą się na niego zgodzić rodzice oraz Wy.

Przepis mówi o czynach na terenie szkoły lub w związku z realizacją obowiązku szkolnego albo obowiązku nauki. Jeśli się nie zgodzicie, dyrektor nie może tego środka narzucić. Może natomiast sięgnąć po karę ze statutu albo, w poważniejszych sprawach, zawiadomić sąd rodzinny. Zgoda bywa więc rozsądnym wyjściem, ale to ma być Wasza decyzja podjęta razem z rodzicami, a nie podpis złożony pod presją.

W wielu szkołach po takiej rozmowie spisuje się kontrakt, czyli krótką umowę o tym, co zrobicie i kto to sprawdzi. Jak wygląda to od strony nauczycieli, pokazuje tekst praca z uczniem, który hejtował.

Kara ze statutu

Statut musi wymieniać rodzaje kar i tryb odwoływania się od nich. To wymóg art. 98 ust. 1 pkt 19 Prawa oświatowego. Typowe kary to upomnienie wychowawcy, nagana dyrektora albo czasowe ograniczenie udziału w wybranych wydarzeniach szkolnych. Kary, której w statucie nie ma, szkoła nie może zastosować.

Niższa ocena zachowania

Ocenę zachowania ustala wychowawca po zasięgnięciu opinii nauczycieli, uczniów klasy i ocenianego ucznia. Tak stanowi art. 44h ustawy o systemie oświaty. Kryteria oceny są w statucie. Jedno zdarzenie zwykle wpływa na ocenę, ale nie powinno przekreślać całego roku, zwłaszcza jeśli naprawiliście szkodę.

Skreślenie z listy uczniów albo przeniesienie

To środki ostateczne i w sprawach o pojedynczy wpis zdarzają się rzadko. W szkole ponadpodstawowej dyrektor może skreślić ucznia z listy tylko w przypadkach zapisanych w statucie, w drodze decyzji, na podstawie uchwały rady pedagogicznej i po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego (art. 68 ust. 2 Prawa oświatowego).

Ucznia objętego obowiązkiem szkolnym, czyli ucznia szkoły podstawowej, skreślić nie można. W uzasadnionych przypadkach dyrektor może wystąpić do kuratora oświaty o przeniesienie do innej szkoły, a decyduje kurator (art. 68 ust. 3).

Zawiadomienie sądu rodzinnego lub Policji

Szkoła musi zawiadomić sąd rodzinny lub Policję, gdy dowie się o czynie mającym znamiona przestępstwa ściganego z urzędu. Sąd rodzinny zajmuje się czynami karalnymi osób, które miały ukończone 13 lat, a nie miały 17 lat. Sprawy o demoralizację dotyczą osób od 10 lat do pełnoletności. Zwykłe przezwiska rzadko trafiają na tę drogę z inicjatywy szkoły, ale groźby albo długotrwałe nękanie to już inna sytuacja. Opisujemy ją w tekście o wezwaniu na Policję lub do sądu rodzinnego. Przekonanie, że osobie niepełnoletniej nic nie grozi, jest błędne, co wyjaśniamy w tekście o micie bezkarności nieletnich.

Możliwy skutek	Kto decyduje	Czy potrzebna jest Wasza zgoda	Jak się odwołać
Zakończenie sprawy na rozmowie	Dyrektor lub wychowawca	Nie dotyczy	Nie dotyczy
Środek wychowawczy: pouczenie, ostrzeżenie, przeprosiny, prace porządkowe	Dyrektor	Tak, Wasza i rodziców	Wystarczy nie wyrazić zgody
Kara ze statutu	Osoba lub organ wskazany w statucie	Nie	W trybie i terminie ze statutu
Roczna ocena zachowania	Wychowawca	Nie, ale wychowawca zasięga Waszej opinii	Zastrzeżenia do dyrektora, najpóźniej 2 dni robocze po zakończeniu rocznych zajęć
Skreślenie z listy uczniów (szkoła ponadpodstawowa)	Dyrektor, po uchwale rady pedagogicznej i opinii samorządu	Nie	Odwołanie do kuratora oświaty w 14 dni od doręczenia decyzji

Źródło: opracowanie własne na podstawie Prawa oświatowego (art. 68 i 98), ustawy o systemie oświaty (art. 44h i 44n), ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich (art. 4) oraz Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 129), stan na 2026 r.

Jak odwołać się od kary nałożonej przez szkołę?

Odwołanie nie jest brakiem pokory. To zwykła droga sprawdzenia, czy decyzja była zgodna z zasadami. Składają je rodzice, a gdy macie 18 lat, możecie zrobić to sami.

Kara ze statutu.
Termin i adresata odwołania znajdziecie w statucie. W różnych szkołach to od kilku dni do dwóch tygodni, a odwołanie rozpatruje zwykle dyrektor, czasem po opinii rady pedagogicznej. Jeśli statut milczy o odwołaniu, rodzice mogą zwrócić na to uwagę dyrektorowi, a następnie kuratorium oświaty, które sprawuje nadzór nad szkołą.

Ocena zachowania.
Zastrzeżenia do rocznej oceny można zgłosić do dyrektora, jeśli ocena została ustalona niezgodnie z przepisami o trybie jej ustalania. Termin jest krótki: od dnia ustalenia oceny, nie później niż 2 dni robocze od zakończenia rocznych zajęć (art. 44n ustawy o systemie oświaty). Zastrzeżenia dotyczą trybu, na przykład tego, że wychowawca nie zapytał Was o zdanie. Samo niezadowolenie z oceny nie wystarczy.

Skreślenie z listy uczniów.
To decyzja administracyjna. Odwołanie wnosi się do kuratora oświaty za pośrednictwem dyrektora, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wynika to z art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 51 Prawa oświatowego. Przed wydaniem decyzji strona ma prawo wypowiedzieć się co do zebranych dowodów (art. 10 Kodeksu). W takiej sprawie skorzystajcie z pomocy prawnika.

Skarga na naruszenie praw ucznia.
Jeśli podczas rozmowy potraktowano Was niegodnie, statut powinien opisywać tryb składania skarg. To wymóg art. 98 ust. 1 pkt 17 Prawa oświatowego. Kolejne adresy to kuratorium oświaty i Rzecznik Praw Dziecka. W części szkół działa też rzecznik praw ucznia powołany na podstawie statutu. Przepisy o prawach ucznia są w trakcie zmian, dlatego aktualne zasady sprawdźcie w statucie swojej szkoły.

Wzór odwołania od kary statutowej

Dopasujcie go do swojego statutu. Pismo podpisuje rodzic albo pełnoletni uczeń.

„[Miejscowość, data]. Dyrektor [nazwa szkoły]. Odwołanie od kary. Na podstawie § [numer] statutu szkoły odwołuję się od kary [rodzaj kary] nałożonej na mojego syna [imię i nazwisko, klasa] w dniu [data]. Uzasadnienie: 1. [na przykład: syn nie został wysłuchany przed nałożeniem kary]. 2. [na przykład: kara nie uwzględnia tego, że wpis został usunięty, a syn przeprosił]. 3. [na przykład: zrzut ekranu nie pokazuje wcześniejszej części rozmowy, którą załączam]. Proszę o uchylenie kary albo zastąpienie jej łagodniejszą. Załączniki: [lista]. [Podpis].”

Ten tekst nie zastępuje porady prawnika. Jeśli sprawa dotyczy skreślenia, przeniesienia do innej szkoły, sądu rodzinnego albo Policji, poproście o pomoc prawną.

Co zrobić po rozmowie, żeby zamknąć sprawę?

Większość takich spraw kończy się w szkole. To, co zrobicie w kolejnych dniach, ma duże znaczenie dla osoby pokrzywdzonej i dla Was.

Usuńcie wpis w uzgodniony sposób.
Jeśli szkoła zabezpieczyła materiał, usuńcie treść ze wszystkich miejsc. Poproście osoby, którym ją wysłaliście, o usunięcie kopii. Krótka wiadomość wystarczy: „Proszę, usuń to, co wysłałem w zeszłym tygodniu o [imię]. To było nie w porządku i nie chcę, żeby krążyło dalej”.

Przeproście szczerze.
Najlepiej osobiście i bez świadków albo w obecności pedagoga. Dobre przeprosiny mają trzy części: co zrobiłem, że wiem, jak to mogło zaboleć, i co robię, żeby to naprawić. Bez słowa „ale”.

Nie szukajcie osoby, która zgłosiła sprawę.
Odwet wobec zgłaszającego to nowe przewinienie i zwykle dużo poważniejsze od pierwszego.

Dotrzymajcie ustaleń.
Jeśli podpisaliście kontrakt albo zgodziliście się na prace na rzecz szkoły, zróbcie to w terminie. Wtedy sprawa rzeczywiście się zamyka.

Zadbajcie o siebie.
Wstyd i lęk po takiej rozmowie potrafią trwać długo. Jeden błąd nie określa tego, kim jesteście. Porozmawiajcie z pedagogiem, psychologiem szkolnym albo zadzwońcie pod 116 111.

Gdy to nie Wy napisaliście wpis

Powiedzcie to wprost i spokojnie. Pokażcie, co możecie: historię swojej rozmowy, datę utworzenia fałszywego konta, informację, że w tym czasie byliście gdzie indziej. Poproście, żeby Wasze stanowisko znalazło się w notatce ze spotkania.

Jeśli ktoś podszył się pod Was, sami jesteście osobą pokrzywdzoną. Fałszywe konto zgłasza się w serwisie jako podszywanie się pod inną osobę, a rodzice mogą zawiadomić Policję. Fundacja pomoże przygotować takie zgłoszenie.

Podsumowanie: rozmowa to szansa na wyjaśnienie sprawy

Wezwanie do dyrektora nie oznacza wyroku. Oznacza, że szkoła chce poznać fakty, a Wy macie w tym swój głos. Powiedzcie o wszystkim rodzicom, zabezpieczcie całą rozmowę, spiszcie swoją wersję i przeczytajcie statut.

Na spotkaniu mówcie prawdę, nie podpisujcie niczego w pośpiechu i pytajcie, na jakiej podstawie szkoła podejmuje decyzję. Jeśli kara wydaje się niesprawiedliwa, statut i przepisy dają drogę odwołania. A jeśli rzeczywiście kogoś skrzywdziliście, usunięcie treści i szczere przeprosiny to najkrótsza droga do zamknięcia sprawy.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu.
Pomagamy przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzimy je do końca, pomagamy zabezpieczyć materiał, kierujemy do prawnika lub psychologa. Nie ustalamy tożsamości autorów poza drogą prawną i nie zastępujemy prawnika. Osoby niepełnoletnie prosimy o kontakt razem z rodzicem lub opiekunem. Telefon: 222 900 142, e-mail: biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

W szkole.
Wychowawca, pedagog, psycholog szkolny, opiekun samorządu uczniowskiego, a tam, gdzie działa, rzecznik praw ucznia.

Poza szkołą.
Kuratorium oświaty w Waszym województwie nadzoruje szkoły i rozpatruje odwołania od decyzji o skreśleniu. Do Rzecznika Praw Dziecka można zwrócić się, gdy prawa ucznia zostały naruszone.

Telefony pomocowe.
116 111 to telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. 800 100 100 to telefon dla rodziców i nauczycieli. Pod 116 123 dzwonią dorośli w kryzysie emocjonalnym. Gdy zagrożone jest życie lub zdrowie, dzwońcie pod 112.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy muszę iść na rozmowę z dyrektorem?
Tak, warto przyjść, bo to okazja do przedstawienia własnej wersji. Jeśli termin Wam nie odpowiada albo chcecie, żeby był przy Was rodzic, poproście o przełożenie spotkania. Unikanie rozmowy zwykle sprawia, że szkoła decyduje bez Waszego głosu.

2. Czy szkoła może rozmawiać ze mną bez rodziców?
Przepisy nie zabraniają wychowawcy ani pedagogowi rozmowy z uczniem. Możecie jednak poprosić o obecność rodzica, a przy środku wychowawczym dyrektora zgoda rodziców jest konieczna. Szczegóły opisują procedury Waszej szkoły.

3. Czy szkoła może karać za wpis napisany w domu, po lekcjach?
Szkoła reaguje, gdy wpis dotyczy uczniów lub nauczycieli i wpływa na życie szkoły. To, jakie zachowania podlegają karze, określa statut. Jeśli uważacie, że kara nie ma podstawy w statucie, to dobry argument w odwołaniu.

4. Czy muszę pokazać telefon dyrektorowi?
Nie. Możecie sami pokazać rozmowę, jeśli chcecie, ale nauczyciel nie ma prawa odblokowywać telefonu ani czytać prywatnych wiadomości wbrew Waszej woli. Zatrzymać telefon jako dowód może Policja, nie szkoła.

5. Czy mogę odmówić podpisania oświadczenia?
Możecie poprosić o czas na przeczytanie dokumentu i pokazanie go rodzicom oraz o poprawienie zdań, które nie oddają tego, co powiedzieliście. Nie podpisujcie tekstu, z którym się nie zgadzacie. Możecie też dopisać własną uwagę.

6. Czy lepiej usunąć wpis przed rozmową?
Najpierw zróbcie zrzuty całej rozmowy, bo pokazują kontekst. Usunięcie treści ogranicza krzywdę, ale warto uzgodnić je z rodzicami i ze szkołą, żeby nikt nie uznał tego za zacieranie śladów. Powiedzcie na rozmowie, co i kiedy usunęliście.

7. Czy za jeden wpis można zostać wyrzuconym ze szkoły?
W szkole podstawowej skreślenie z listy uczniów nie jest możliwe, a o przeniesieniu decyduje kurator oświaty. W szkole ponadpodstawowej skreślenie jest możliwe tylko w przypadkach zapisanych w statucie i wymaga uchwały rady pedagogicznej oraz opinii samorządu. Za pojedynczy wpis zdarza się to rzadko.

8. Ile mam czasu na odwołanie od kary?
Przy karze statutowej termin podaje statut Waszej szkoły. Na odwołanie od decyzji o skreśleniu jest 14 dni od jej doręczenia, a zastrzeżenia do rocznej oceny zachowania zgłasza się najpóźniej 2 dni robocze po zakończeniu rocznych zajęć.

9. Czy szkoła zawiadomi Policję?
Musi to zrobić, gdy dowie się o czynie mającym znamiona przestępstwa ściganego z urzędu. W wielu sprawach o obraźliwe wpisy szkoła poprzestaje na działaniach wychowawczych, ale rodzice osoby pokrzywdzonej mogą zgłosić sprawę sami.

10. Co powiedzieć, jeśli wpis był odpowiedzią na wcześniejsze zaczepki?
Powiedzcie o tym i pokażcie wcześniejsze wiadomości. To nie usprawiedliwia krzywdzących słów, ale szkoła powinna zobaczyć całość i zająć się także tym, co spotkało Was.

11. Czy informacja o karze zostanie w moich dokumentach na zawsze?
To zależy od statutu i wewnętrznych zasad szkoły. Zapytajcie wychowawcę, gdzie kara zostanie odnotowana i czy ulega zatarciu po określonym czasie. Na świadectwie widoczna jest ocena zachowania, a nie opis zdarzenia.

12. Czy muszę przepraszać, jeśli uważam, że nie zrobiłem nic złego?
Przeprosiny jako środek wychowawczy wymagają Waszej zgody, więc nikt nie może ich wymusić. Zastanówcie się jednak z rodzicami, jak wpis odebrała druga osoba. Można nie zgadzać się z oceną szkoły i jednocześnie przeprosić za sprawioną przykrość.

13. Kto jeszcze dowie się o rozmowie?
O sprawie powinni wiedzieć tylko ci, którzy się nią zajmują: dyrekcja, wychowawca, pedagog i rodzice. Szkoła nie powinna omawiać jej przy całej klasie z podaniem Waszego nazwiska. Jeśli tak się stało, rodzice mogą złożyć skargę w trybie ze statutu.

Źródła

• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, tekst ujednolicony (art. 51, 68, 98)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 9 czerwca 2022 r. o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, tekst ujednolicony (art. 1 i 4)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, tekst ujednolicony (art. 44h i 44n)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, tekst ujednolicony (art. 10 i 129)
• Dziennik Ustaw, 1991: Konwencja o prawach dziecka przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. 1991 nr 120 poz. 526), art. 12
• WHO Regional Office for Europe, 2024: One in six school-aged children experiences cyberbullying, finds new WHO/Europe study (HBSC 2021/2022)
• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2025: Nastolatki. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców (badanie z 2024 r.)
• Biuro Rzecznika Praw Dziecka, 2026: Rzecznik Praw Dziecka - strona urzędu
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci

A jak to wyglądało u Was? Napiszcie w komentarzu

Czy podczas rozmowy w szkole mogliście spokojnie opowiedzieć swoją wersję i czy był przy Was ktoś dorosły, komu ufacie? Co pomogło Wam najbardziej w zamknięciu sprawy: przeprosiny, rozmowa z pedagogiem, a może coś, o czym tu nie napisaliśmy? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk, nazw szkół ani danych innych osób.