Hejt za biedę: gdy klasa wytyka Wam stary telefon lub brak pieniędzy na wycieczkę

Ktoś w klasie zaśmiał się z Waszego telefonu. Ktoś napisał na grupie, że „znowu nie jedziecie, bo Was nie stać”. Takie słowa bolą podwójnie, bo dotyczą nie tylko Was, ale też Waszego domu i rodziców.

Wyśmiewanie czyjejś sytuacji materialnej to forma przemocy rówieśniczej, a nie żart. Wstyd w tej sytuacji należy do osoby, która wyśmiewa. Poniżej znajdziecie sposób na rozmowę z dorosłymi, listę form wsparcia, które szkoła i gmina mają w przepisach, oraz kilka zdań, którymi można odpowiedzieć na zaczepki.

W skrócie

• Brak pieniędzy w domu nie jest Waszą winą ani winą, z której trzeba się tłumaczyć. Według Głównego Urzędu Statystycznego w 2025 r. zagrożenie ubóstwem skrajnym dotyczyło 6,6% dzieci i nastolatków w wieku 0-17 lat.
• Wyśmiewanie jest najczęstszą formą przemocy w szkole. W badaniu Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę „Rówieśnicy 2026” (ankiety od listopada 2025 r. do lutego 2026 r.) wyśmiewania lub krytykowania wyglądu doświadczyło 58% uczniów.
• Powiedzcie o sprawie jednemu dorosłemu, któremu ufacie: rodzicowi, wychowawcy albo pedagogowi. Nie musicie opowiadać wszystkiego naraz.
• Szkoła i gmina mają konkretne narzędzia: stypendium szkolne, zasiłek szkolny, zwolnienie z opłat za obiady, wsparcie z funduszu rady rodziców. O większość z nich może wystąpić także dyrektor szkoły.
• Na zaczepki wystarczy jedno spokojne zdanie. Nie musicie nikomu pokazywać, ile zarabiają Wasi rodzice.
• Gdy jest Wam bardzo ciężko, zadzwońcie pod 116 111. To telefon zaufania dla dzieci i młodzieży.

Czy wyśmiewanie biedy to hejt?

Tak. Hejt nie musi zawierać wulgaryzmów. Wystarczy, że ktoś celowo poniża drugą osobę i robi to przy innych albo w sieci. Uwagi o starym telefonie, butach z marketu czy niezapłaconej składce służą jednemu: pokazaniu, że ktoś jest „gorszy”.

Specjaliści nazywają to przemocą ze względu na status materialny. Raport „Rówieśnicy 2026” przypomina za UNESCO, że dzieci z rodzin o niskim statusie społeczno-ekonomicznym są statystycznie bardziej narażone na przemoc rówieśniczą. To nie znaczy, że coś jest z nimi nie tak. To znaczy, że sprawcy szukają różnicy, którą łatwo wytknąć.

Jak to wygląda w praktyce?

Komentarze o rzeczach.
Telefon z pękniętym ekranem, plecak po starszym bracie, kurtka noszona trzeci sezon. Ktoś robi zdjęcie i wrzuca je na grupę klasową z dopiskiem.

Komentarze o pieniądzach.
Pytania przy wszystkich, dlaczego nie jedziecie na wycieczkę, dlaczego nie zrzucacie się na prezent albo dlaczego nie zamawiacie jedzenia razem z innymi.

Komentarze o rodzinie.
Uwagi o pracy rodziców, o mieszkaniu, o samochodzie albo o tym, że korzystacie z obiadów opłacanych przez gminę.

Wykluczanie.
Nikt nie zaprasza Was na urodziny lub wyjście do kina, „bo i tak nie macie za co”. O tym, kiedy takie odsuwanie staje się przemocą, piszemy we wpisie o wykluczeniu ucznia z grupy klasowej.

Gdzie kończy się żart?

Żart bawi obie strony. Jeśli po czyichś słowach robi się Wam przykro, a ta osoba powtarza je mimo prośby, to nie jest żart. Granicę wyznacza osoba, której słowa dotyczą, a nie ta, która je mówi.

Ilu uczniów to dotyczy? Co mówią dane

Nie jesteście jedyni ani w trudnej sytuacji materialnej, ani w doświadczeniu wyśmiewania. Pokazują to dwa niezależne źródła.

Sytuacja materialna rodzin

Główny Urząd Statystyczny podał, że w 2025 r. zagrożenie ubóstwem skrajnym dotyczyło 5,3% osób w Polsce. Wśród dzieci i nastolatków w wieku 0-17 lat wskaźnik był najwyższy ze wszystkich grup wieku i wyniósł 6,6%. Rok wcześniej było to 5,4%.

Ubóstwo skrajne oznacza wydatki poniżej minimum egzystencji, czyli bardzo niski poziom. Szersza miara, zagrożenie ubóstwem relatywnym, objęła w 2025 r. 13,5% osób. To rodziny, które wydają wyraźnie mniej niż przeciętne gospodarstwo domowe. W klasie liczącej dwadzieścia kilka osób prawie na pewno jest więc ktoś jeszcze, kto liczy każdy wydatek, tylko o tym nie mówi.

Wyśmiewanie i milczenie

W badaniu „Rówieśnicy 2026” Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę wzięło udział 141 911 uczniów w wieku 10-17 lat. Ankiety zbierano od listopada 2025 r. do lutego 2026 r. Przynajmniej jednej formy przemocy rówieśniczej w ciągu roku doświadczyło 87% badanych, a wyśmiewania lub krytykowania wyglądu 58%.

Ważna jest też druga część wyników. Sytuację przemocy, własną lub cudzą, zgłosiło 35% uczniów. Wśród tych, którzy wiedzieli o przemocy i nikomu nie powiedzieli, 44% uznało, że sprawa nie była poważna, a 20% po prostu się bało.

Co zmierzono	Wynik	Źródło i okres
Zagrożenie ubóstwem skrajnym, osoby w wieku 0-17 lat	6,6%	GUS, 2025 r.
Zagrożenie ubóstwem relatywnym, ogół osób	13,5%	GUS, 2025 r.
Uczniowie, których wyśmiewano lub krytykowano za wygląd	58%	FDDS, 2025/2026
Uczniowie, którzy zgłosili przemoc rówieśniczą	35%	FDDS, 2025/2026
Zgłaszający, którzy zwrócili się do wychowawcy	64%	FDDS, 2025/2026

Źródło: GUS, „Zasięg zagrożenia ubóstwem ekonomicznym w Polsce w 2025 r.” oraz Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, „Rówieśnicy. Raport o przemocy rówieśniczej 2026”.

Czego te dane nie mówią?

Nie znaleźliśmy polskiego badania, które mierzyłoby wprost, ilu uczniów jest wyśmiewanych z powodu sytuacji materialnej. Badanie Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę pyta o wyśmiewanie i krytykowanie wyglądu, bez podziału na powody. Autorzy zaznaczają też, że próba nie była losowa: ankiety wypełniały szkoły, które same zgłosiły się do programu. Dane GUS opisują wydatki gospodarstw domowych, a nie to, co dzieje się w klasie. Liczby pokazują więc skalę obu zjawisk osobno, a nie ich dokładny związek.

Jak nie brać wstydu na siebie?

Wstyd pojawia się, gdy ktoś publicznie pokazuje nas jako „gorszych”. To naturalna reakcja, ale w tej sytuacji trafia pod zły adres. Więcej o tym mechanizmie znajdziecie we wpisie o wstydzie po hejcie.

Nie Wy ustalacie budżet domu.
Uczeń nie decyduje o zarobkach rodziców, o cenach ani o tym, że ktoś w rodzinie zachorował lub stracił pracę. Nie można odpowiadać za coś, na co nie ma się wpływu.

Rzecz nie mówi nic o człowieku.
Telefon informuje o tym, kiedy został kupiony. Nie mówi, czy jesteście dobrymi kolegami, czy umiecie słuchać i czy można na Was liczyć.

Wyśmiewanie mówi coś o wyśmiewającym.
Osoba, która buduje swoją pozycję na cudzym portfelu, zwykle sama boi się oceny. To nie usprawiedliwia jej zachowania, ale pomaga nie brać jej słów jako prawdy o sobie.

Rodzice też mogą czuć wstyd.
Wielu dorosłych bardzo przeżywa, że nie może dać dziecku wszystkiego. Dlatego rozmowa w domu bywa trudna dla obu stron. To nie powód, żeby jej unikać, tylko żeby zacząć ją spokojnie.

Co odpowiedzieć na zaczepkę?

Nie musicie odpowiadać wcale. Jeśli jednak chcecie, wybierzcie jedno krótkie zdanie i powiedzcie je spokojnie, bez tłumaczenia się.

• „Mój telefon działa i to mi wystarcza.”
• „To, na co wydaje pieniądze moja rodzina, to nasza sprawa.”
• „Nie jadę. Nie będę o tym rozmawiać.”
• „Słyszę, że to dla Ciebie ważne. Dla mnie nie.”
• „Przestań. To nie jest śmieszne.”

Czego lepiej nie robić? Nie wymyślajcie historii o drogim telefonie w naprawie ani o wyjeździe, którego nie było. Takie opowieści trzeba potem podtrzymywać, a to kosztuje więcej nerwów niż prawda. Nie odpowiadajcie też wyśmiewaniem cudzej rodziny. Podobne zasady opisaliśmy we wpisie o tym, co odpisać na wyśmiewanie wyglądu.

Gdy dzieje się to w sieci

Jeśli zdjęcie Waszego telefonu, butów albo domu trafiło na grupę klasową, zróbcie zrzut ekranu z widoczną datą i nazwą osoby, która je wysłała. Nie odpisujcie w emocjach. Zrzuty pokażcie dorosłemu. Jak zrobić to dobrze, opisuje wpis o zabezpieczaniu dowodów hejtu.

Jak powiedzieć o tym rodzicom?

To najtrudniejsza rozmowa, bo boicie się, że sprawicie rodzicom przykrość. Rodzice wolą jednak wiedzieć. W badaniu „Rówieśnicy 2026” (2025/2026) 41% uczniów wskazało rodziców jako osoby, którym w pierwszej kolejności powiedzieliby o przykrej sytuacji. To najczęstsza odpowiedź.

1. Wybierzcie spokojny moment. Nie wtedy, gdy rodzic wraca z pracy albo liczy rachunki.
2. Zacznijcie od faktu, nie od prośby: „W klasie ktoś śmieje się z mojego telefonu i jest mi z tym źle”.
3. Powiedzcie wprost, że nie prosicie o nowy telefon ani o pieniądze: „Nie chcę, żebyście coś kupowali. Chcę, żeby to się skończyło”.
4. Powiedzcie, czego potrzebujecie: rozmowy z wychowawcą, pomocy w sprawie wycieczki albo po prostu wysłuchania.
5. Ustalcie razem następny krok i termin, na przykład wiadomość do wychowawcy jeszcze w tym tygodniu.

Jeśli trudno Wam zacząć na głos, napiszcie wiadomość albo kartkę. Wzór:

Wiadomość do rodzica.
„Mamo, tato, chcę Wam o czymś powiedzieć, ale jest mi trudno. W szkole kilka osób wyśmiewa mnie za telefon i za to, że nie jadę na wycieczkę. Nie mam do Was żalu i nie proszę o pieniądze. Chcę tylko, żebyście wiedzieli i pomogli mi porozmawiać z wychowawcą.”

Więcej podpowiedzi do takiej rozmowy zawiera wpis o tym, jak powiedzieć rodzicom o hejcie.

A jeśli w domu nie da się o tym rozmawiać?

Bywa, że rodzice mają zbyt wiele własnych zmartwień albo temat pieniędzy kończy się kłótnią. Wtedy wybierzcie innego dorosłego: babcię, ciocię, wychowawcę, pedagoga, trenera. Możecie też zadzwonić pod 116 111 i najpierw przećwiczyć rozmowę z konsultantem.

Jak porozmawiać z wychowawcą lub pedagogiem?

Szkoła ma w tej sprawie dwa zadania. Pierwsze to zatrzymać wyśmiewanie. Drugie to sprawdzić, czy można pomóc Waszej rodzinie tak, żeby brak pieniędzy nie zamykał Wam drogi do wycieczki, obiadu czy podręczników.

Zapewnianie opieki uczniom w trudnej sytuacji materialnej i życiowej jest zapisane wprost wśród zadań systemu oświaty w ustawie Prawo oświatowe (art. 1 pkt 16). Statut każdej szkoły musi też opisywać formy opieki i pomocy uczniom, którym z przyczyn rodzinnych lub losowych potrzebne jest wsparcie (art. 98 ust. 1 pkt 22). Nie prosicie więc o przysługę. Korzystacie z czegoś, co szkoła ma w obowiązkach.

Do kogo pójść.
Do osoby, której ufacie najbardziej. W badaniu „Rówieśnicy 2026” uczniowie zgłaszający przemoc najczęściej szli do wychowawcy (64%), rzadziej do pedagoga (18%) lub psychologa szkolnego (14%).

Jak zacząć.
„Chcę porozmawiać w cztery oczy. Kilka osób z klasy wyśmiewa mnie z powodu pieniędzy. Nie chcę, żeby rozmawiała Pani o tym przy całej klasie.”

O co poprosić.
O rozmowę ze sprawcami bez podawania przy klasie szczegółów o Waszej rodzinie. O to, żeby składki i listy wpłat nie były omawiane na forum. O informację, z jakiej pomocy możecie skorzystać.

Obawę przed opinią donosiciela omawiamy osobno we wpisie o zgłaszaniu hejtu wychowawcy lub pedagogowi.

Co, jeśli szkoła nie zareaguje?

To się zdarza. W badaniu „Rówieśnicy 2026” 33% uczniów, którzy zgłosili przemoc, zostało wysłuchanych i otrzymało próbę pomocy, a 32% spotkało się z brakiem realnej reakcji. Jedna nieudana rozmowa nie oznacza, że sprawa jest przegrana. Idźcie do drugiej osoby: pedagoga, psychologa albo dyrektora. Poproście rodzica o wiadomość przez dziennik elektroniczny, bo taka wiadomość zostawia ślad.

Jakie wsparcie może dać szkoła i gmina?

Poniższe formy pomocy wynikają z przepisów. Część przyznaje gmina, część szkoła. O wszystkie mogą zapytać Wasi rodzice, a o stypendium i zasiłek szkolny może wystąpić także dyrektor szkoły. Ten tekst nie zastępuje porady prawnika ani informacji z urzędu gminy, bo szczegóły ustala lokalny regulamin.

Stypendium szkolne

Według ustawy o systemie oświaty (art. 90d) stypendium szkolne może otrzymać uczeń w trudnej sytuacji materialnej wynikającej z niskich dochodów na osobę w rodzinie. Dochód nie może przekraczać kryterium z ustawy o pomocy społecznej. Od 1 stycznia 2025 r. jest to 823 zł na osobę w rodzinie, co potwierdza Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej.

Stypendium może mieć formę pokrycia kosztów zajęć edukacyjnych, pomocy rzeczowej, na przykład podręczników, a w określonych przypadkach także pieniędzy. Wniosek składa się do 15 września danego roku szkolnego, ale w uzasadnionych przypadkach można go złożyć później (art. 90n). Składają go rodzice, pełnoletni uczeń albo dyrektor szkoły.

Wysokość zależy od gminy. Ustawa podaje widełki: od 80% do 200% zasiłku rodzinnego na dziecko w wieku od 5 do 18 lat. Zasiłek ten wynosi 124 zł miesięcznie, jak podaje Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (stan na jesień 2026 r.). Z naszego wyliczenia wynika więc kwota od 99,20 zł do 248 zł miesięcznie.

Zasiłek szkolny

Zasiłek szkolny jest przeznaczony dla ucznia, który znalazł się przejściowo w trudnej sytuacji z powodu zdarzenia losowego (art. 90e ustawy o systemie oświaty). Może to być na przykład pożar, ciężka choroba lub śmierć rodzica. Jednorazowo nie może przekroczyć pięciokrotności wspomnianego zasiłku rodzinnego, czyli według naszego wyliczenia 620 zł. Wniosek trzeba złożyć najpóźniej dwa miesiące od zdarzenia.

Obiady w szkole

Organ prowadzący szkołę może zwolnić rodziców z całości lub części opłat za posiłki w stołówce w przypadku szczególnie trudnej sytuacji materialnej rodziny. Może też upoważnić do tego dyrektora (art. 106 ust. 5 i 6 ustawy Prawo oświatowe). O wsparcie w opłaceniu posiłków rodzice mogą też zapytać w ośrodku pomocy społecznej w swojej gminie.

Fundusz rady rodziców i wycieczki

Rada rodziców może gromadzić fundusze z dobrowolnych składek rodziców i innych źródeł, a zasady ich wydawania określa jej regulamin (art. 84 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe). W wielu szkołach z tego funduszu dopłaca się do wycieczek uczniom, których rodziny nie mogą pokryć kosztu. Słowo „dobrowolnych” jest tu ważne: nikt nie ma prawa wytykać Wam braku wpłaty.

O dopłatę do wycieczki najlepiej zapytać wychowawcę na osobności i odpowiednio wcześnie. Dobry wychowawca załatwi to tak, że klasa się nie dowie. Jeśli lista wpłat jest odczytywana na głos albo wisi na grupie, poproście rodzica, żeby zwrócił na to uwagę wychowawcy lub dyrektorowi.

Wyprawka na początek roku

Świadczenie „Dobry Start” to 300 zł raz w roku na ucznia, bez względu na dochód rodziny, jak podaje Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (stan na 2026 r.). Wniosek składają rodzice. Jeśli nie wiecie, czy został złożony, po prostu o to zapytajcie.

Co możecie zrobić, gdy wyśmiewany jest ktoś inny?

Osoba wyśmiewana za brak pieniędzy często milczy, bo każde słowo wydaje się jej przyznaniem do „winy”. Wsparcie jednej osoby z klasy zmienia bardzo dużo.

Nie śmiejcie się i nie podawajcie dalej.
Zdjęcie cudzego telefonu z prześmiewczym podpisem kończy swoją drogę tam, gdzie ktoś go nie prześle.

Napiszcie prywatnie.
„Widziałem, co napisali. To było słabe z ich strony. Chcesz, żebym poszedł z Tobą do wychowawczyni?”

Włączajcie do wspólnych spraw.
Proponujcie wyjścia, które nic nie kosztują: boisko, spacer, wspólną naukę. Nie pytajcie przy wszystkich, kto ile dołoży.

Więcej sposobów opisuje wpis o pomaganiu osobie hejtowanej w klasie.

Podsumowanie: wstyd nie jest Wasz

Sytuacja materialna rodziny nie jest powodem do wstydu ani tematem do oceny przez klasę. Wyśmiewanie jej to przemoc, którą szkoła ma obowiązek zatrzymać. Powiedzcie o niej jednemu dorosłemu, zabezpieczcie to, co pojawiło się w sieci, i zapytajcie o formy wsparcia: stypendium szkolne, zasiłek szkolny, obiady, dopłatę do wycieczki.

Nie musicie udawać, że macie więcej, niż macie. Wystarczy, że nie zostaniecie z tym sami.

Gdzie szukać pomocy?

• Wychowawca, pedagog lub psycholog szkolny - w sprawie wyśmiewania i w sprawie wsparcia materialnego.
• Urząd gminy lub ośrodek pomocy społecznej - wnioski o stypendium szkolne i zasiłek szkolny składają tam rodzice. Tam też mogą zapytać o pomoc w opłaceniu posiłków.
• 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Zasady rozmowy opisujemy we wpisie o tym, czy rodzice dowiedzą się o telefonie pod 116 111.
• 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci.
• 116 123 - telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym, także dla rodziców, którym jest ciężko.
• 112 - gdy zagrożone jest czyjeś życie lub zdrowie.
• Fundacja Usuwanie Hejtu - tel. 222 900 142, biuro@usuwaniehejtu.pl. Pomagamy zabezpieczyć materiał z sieci, przygotować zgłoszenia do serwisów i doprowadzić je do końca, a w razie potrzeby kierujemy do prawnika lub psychologa. W sprawach osób niepełnoletnich działamy zawsze razem z rodzicem lub opiekunem.

Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Najczęściej zadawane pytania

1. Czy wyśmiewanie starego telefonu to już hejt?
Tak, jeśli ktoś robi to celowo, przy innych albo w sieci i nie przestaje mimo prośby. To forma przemocy rówieśniczej, a szkoła powinna na nią reagować tak samo jak na inne wyzwiska.

2. Czy muszę tłumaczyć klasie, dlaczego nie jadę na wycieczkę?
Nie. Wystarczy zdanie „nie jadę” bez podawania powodu. Finanse Waszej rodziny są sprawą prywatną i nikt w klasie nie ma prawa się ich domagać.

3. Boję się, że rodzicom zrobi się przykro. Mówić im czy nie?
Warto powiedzieć. Zaznaczcie od razu, że nie macie do nich żalu i nie prosicie o zakupy. Rodzicom łatwiej pomóc, gdy wiedzą, co się dzieje, niż gdy widzą tylko, że nie chcecie chodzić do szkoły.

4. Czy wychowawca powie klasie, że moja rodzina ma mało pieniędzy?
Nie powinien. Informacje o sytuacji rodziny ucznia są poufne. Możecie na początku rozmowy poprosić wprost, żeby sprawa nie była omawiana przy klasie.

5. Kto składa wniosek o stypendium szkolne?
Rodzice albo pełnoletni uczeń. Wniosek może złożyć także dyrektor szkoły, a gmina może przyznać pomoc z urzędu. Wniosek trafia do urzędu gminy lub do ośrodka pomocy społecznej, zależnie od lokalnych zasad.

6. Czy stypendium szkolne zawsze jest wypłacane w pieniądzach?
Nie zawsze. Ustawa przewiduje przede wszystkim pokrycie kosztów zajęć edukacyjnych i pomoc rzeczową, na przykład podręczniki. Formę pieniężną gmina stosuje wtedy, gdy inne formy nie są możliwe.

7. Minął 15 września. Czy można jeszcze starać się o stypendium szkolne?
Tak, w uzasadnionych przypadkach wniosek można złożyć po terminie. Warto opisać w nim, co się zmieniło, na przykład utratę pracy przez rodzica.

8. Czy składka na radę rodziców jest obowiązkowa?
Nie. Ustawa Prawo oświatowe mówi o dobrowolnych składkach rodziców. Szkoła nie może uzależniać od wpłaty udziału ucznia w zajęciach ani wytykać jej braku.

9. Ktoś wrzucił na grupę zdjęcie moich butów z podpisem. Co zrobić?
Zróbcie zrzut ekranu z datą i nazwą autora, nie odpisujcie w emocjach i pokażcie go dorosłemu. Zdjęcie można też zgłosić w komunikatorze, a wychowawca powinien porozmawiać z osobą, która je wysłała.

10. Czy warto poprosić rodziców o nowy telefon, żeby mieć spokój?
Nowa rzecz rzadko kończy wyśmiewanie, bo sprawcy szybko znajdują kolejny powód. Skuteczniejsza jest reakcja dorosłych i wsparcie choćby jednej osoby z klasy.

11. Wyśmiewają mnie, bo jem obiady opłacane przez gminę. Czy szkoła może to ukryć?
Szkoła powinna organizować wydawanie posiłków tak, żeby nie było widać, kto za nie płaci. Jeśli jest inaczej, poproście rodzica o rozmowę z dyrektorem.

12. Do kogo zadzwonić, gdy nie mam z kim porozmawiać?
Pod numer 116 111, czyli telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Można tam porozmawiać o wyśmiewaniu, o sytuacji w domu i o tym, jak zacząć rozmowę z dorosłym.

Źródła

• Główny Urząd Statystyczny, 2026: Zasięg zagrożenia ubóstwem ekonomicznym w Polsce w 2025 r. (informacja sygnalna)
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: Rówieśnicy. Raport o przemocy rówieśniczej 2026
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, tekst ujednolicony (art. 90b-90n)
• Kancelaria Sejmu, 2026: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, tekst ujednolicony (art. 1, 84, 98, 106)
• Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, 2026: Kryteria przyznawania świadczeń (kryteria dochodowe w pomocy społecznej)
• Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, 2026: Zasiłek rodzinny
• Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, 2026: Dobry Start
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci

A jak to wyglądało u Was? Napiszcie w komentarzu

Jakie zdanie pomogło Wam uciąć uwagi o telefonie, ubraniach albo wycieczce? I czy w Waszej szkole dopłaty do wyjazdów załatwia się dyskretnie, czy raczej wszyscy o nich wiedzą? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk ani danych innych osób.