Nakazy usunięcia treści wydawane przez organy państw. Ile ich trafia do platform z Polski

Policja, prokuratura, sąd albo urząd mogą zwrócić się do platformy internetowej na dwa sposoby. Mogą zażądać usunięcia konkretnej treści albo poprosić o dane osoby, która ją opublikowała. Platformy liczą takie pisma i co pół roku lub co rok pokazują je w raportach z podziałem na państwa.

Zebraliśmy te liczby dla Polski z raportów Google, X i Pinteresta oraz ze sprawozdania Komisji Europejskiej. Obraz jest spójny: z Polski do platform trafia bardzo mało nakazów usunięcia treści i bardzo dużo wniosków o dane użytkowników.

W skrócie

• W pierwszym półroczu 2025 r. Google dostał z Polski 26 urzędowych i sądowych żądań usunięcia treści, które dotyczyły 77 pozycji. To 10. miejsce w Unii Europejskiej i około 1,3% wszystkich żądań z państw Unii (dane z raportu przejrzystości Google).
• W drugim półroczu 2025 r. polskie organy skierowały do Google 9468 wniosków o ujawnienie danych użytkowników. To 3. miejsce w Unii, po Niemczech i Francji (dane z raportu Google o wnioskach o dane).
• Serwis X w okresie od października 2024 r. do marca 2025 r. nie odnotował ani jednego nakazu usunięcia treści z Polski, a nakazów udzielenia informacji z Polski dostał 77 (raport X z kwietnia 2025 r.).
• Do końca 2023 r. Komisja Europejska wiedziała o co najmniej 349 nakazach usunięcia treści terrorystycznych. Wydały je organy sześciu państw i nie było wśród nich Polski (sprawozdanie Komisji z 2024 r.).
• Czas wykonania zależy od rodzaju pisma. Nakazy usunięcia X obsługiwał w kilka godzin, a na nakaz dotyczący treści terrorystycznych prawo Unii daje platformie jedną godzinę.
• Dla osoby pokrzywdzonej hejtem wniosek jest praktyczny: w Polsce treść znika najczęściej po zgłoszeniu złożonym przez samego zainteresowanego albo po orzeczeniu sądu, a nie po nakazie urzędu.

Czym jest nakaz usunięcia treści i kto może go wydać?

Unijny akt o usługach cyfrowych, znany pod skrótem DSA (Digital Services Act), opisuje dwa rodzaje pism, które organ państwa kieruje do dostawcy usługi internetowej. Pierwszy to nakaz podjęcia działań przeciwko nielegalnym treściom. Drugi to nakaz udzielenia informacji o konkretnym użytkowniku.

Nakaz podjęcia działań (art. 9 DSA).
Organ sądowy lub administracyjny wskazuje konkretną treść i żąda, by dostawca coś z nią zrobił. Zwykle chodzi o usunięcie albo zablokowanie dostępu w danym kraju.

Nakaz udzielenia informacji (art. 10 DSA).
Organ żąda danych, które dostawca już ma, na przykład danych rejestracyjnych konta. Platforma nie musi niczego dodatkowo zbierać. To właśnie tą drogą organy ustalają, kto stoi za anonimowym kontem.

Ważne zastrzeżenie: DSA nie daje nikomu nowego prawa do wydawania nakazów. Jak czytamy w motywach rozporządzenia 2022/2065, podstawą nakazu jest prawo krajowe albo inne przepisy Unii, a przepisy krajowe bardzo się od siebie różnią. Akt ustala tylko, co nakaz musi zawierać: podstawę prawną, oznaczenie organu, dokładne wskazanie treści lub konta, uzasadnienie oraz informację o środkach odwoławczych.

Dostawca ma obowiązek bez zbędnej zwłoki poinformować organ, co zrobił w odpowiedzi na nakaz i kiedy. Kopię nakazu organ przekazuje krajowemu koordynatorowi do spraw usług cyfrowych, a ten udostępnia ją koordynatorom z pozostałych państw.

Osobna ścieżka: treści terrorystyczne

Odrębne rozporządzenie 2021/784 dotyczy wyłącznie treści o charakterze terrorystycznym. Właściwy organ każdego państwa może wydać nakaz usunięcia skuteczny w całej Unii, a dostawca usług hostingowych musi go wykonać najpóźniej w ciągu jednej godziny od otrzymania.

W polskim prawie od 2016 r. istnieje też krajowa blokada dostępności. Zarządza ją sąd na wniosek Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i dotyczy ona danych związanych ze zdarzeniem o charakterze terrorystycznym (przepis wprowadziła ustawa o działaniach antyterrorystycznych). To narzędzie do zupełnie innych spraw niż hejt i nie ma zastosowania do zwykłych sporów o dobre imię.

Skąd wiadomo, ile nakazów trafia do platform?

Źródła są dwa i warto je odróżniać, bo liczą coś innego.

Sprawozdania wymagane przez DSA.
Art. 15 aktu każe dostawcom podawać liczbę nakazów od organów państw członkowskich, w tym nakazów z art. 9 i 10. Dane mają być pogrupowane według rodzaju nielegalnej treści i państwa, które wydało nakaz. Dostawca podaje też medianę czasu potrzebnego na potwierdzenie odbioru i na wykonanie nakazu.

Dobrowolne raporty przejrzystości.
Część firm publikowała dane o żądaniach władz na długo przed DSA. Google robi to od 2009 r. i liczy szerzej: obok nakazów urzędów ujmuje także orzeczenia sądów, w tym wyroki wydane w sporach między prywatnymi osobami, które ktoś przedstawił firmie.

Do połowy 2025 r. każda platforma układała sprawozdanie po swojemu. Zmienia to rozporządzenie wykonawcze Komisji 2024/2835, które wprowadziło jednolite wzory. Obowiązują one od 1 lipca 2025 r., a pierwszy w pełni ujednolicony roczny cykl obejmuje cały rok 2026. Dopiero te dane pozwolą porównywać platformy wiersz po wierszu.

O tym, jak czytać raporty platform i dlaczego liczby z różnych źródeł tak bardzo się różnią, piszemy też w tekście jak czytać badania o hejcie.

Ile żądań usunięcia treści trafia do Google z Polski?

W okresie od stycznia do czerwca 2025 r. Google otrzymał z Polski 26 żądań. Wskazano w nich 77 pozycji, czyli pojedynczych adresów, filmów, opinii lub wyników wyszukiwania. Rok wcześniej było tego więcej: w całym 2024 r. z Polski wpłynęło 85 żądań dotyczących 189 pozycji.

To nie jest wyjątkowe półrocze. Od 2019 r. do połowy 2025 r. liczba żądań z Polski wahała się od 19 do 44 na półrocze. W tym samym czasie Google dostawał z całego świata od około 14 tys. do ponad 62 tys. żądań w każdym półroczu.

Polska na tle państw Unii

Państwo	Liczba żądań	Liczba wskazanych pozycji
Niemcy	638	2333
Francja	575	8096
Włochy	200	3536
Hiszpania	108	170
Rumunia	94	149
Irlandia	63	116
Litwa	51	168
Niderlandy	41	397
Szwecja	32	48
Polska	26	77

Źródło: zbiór danych Google „Government requests to remove content”, okres styczeń-czerwiec 2025 r., obliczenia własne (sumy wierszy dla każdego państwa).

Wszystkie 27 państw Unii wysłało w tym półroczu łącznie 1942 żądania. Polska odpowiada więc za mniej więcej 1,3% unijnej puli. Niemcy i Francja razem to ponad 60%.

Unia nie jest tu światowym liderem. W tym samym półroczu Google otrzymał na świecie 28 839 żądań, z czego 8057 z Rosji i 6838 z Korei Południowej.

Kto w Polsce pisze do Google i w jakich sprawach?

W pierwszym półroczu 2025 r. najczęstszym powodem było zniesławienie: 12 z 26 żądań. Dalej znalazły się prywatność i bezpieczeństwo (5) oraz oszustwa (4). Pojedyncze żądania dotyczyły skarg biznesowych, podszywania się, bezpieczeństwa narodowego i znaków towarowych.

Po stronie nadawców Google wyróżnia między innymi urzędników państwowych (7 żądań), orzeczenia sądów skierowane do innego podmiotu niż Google (6), organ ochrony konsumentów (3), policję (3) i orzeczenia skierowane wprost do Google (2). W 2024 r. widać było też organ ochrony danych osobowych: 12 żądań w ciągu roku.

Kategoria „orzeczenie skierowane do innego podmiotu” jest ważna dla osób prywatnych. Obejmuje sytuacje, w których sąd rozstrzygnął spór między dwiema stronami, a wygrywający przedstawił orzeczenie Google z prośbą o usunięcie treści. Część „żądań władz” w statystykach to w rzeczywistości sprawy zwykłych ludzi i firm.

Co Google zrobił z polskimi żądaniami?

Z 77 pozycji wskazanych w pierwszym półroczu 2025 r. firma usunęła 58, czyli około 75%. W 43 przypadkach powodem było prawo, a w 15 własny regulamin Google. W 11 przypadkach firma nie podjęła działań, w 5 uznała, że ma za mało informacji, 2 pozycje były już usunięte, a jednej nie znaleziono.

W 2024 r. odsetek był niższy: usunięto 115 ze 189 pozycji, czyli około 61%. Żądanie organu nie oznacza więc automatycznego usunięcia. Platforma ocenia je i potrafi odmówić albo poprosić o uzupełnienie.

Co pokazują sprawozdania z DSA?

Sprawozdania wymagane przez akt o usługach cyfrowych liczą węziej niż Google. Ujmują formalne nakazy organów państw Unii i podają czas ich obsługi.

X: pojedyncze nakazy usunięcia, tysiące nakazów o dane

Państwo	Nakazy usunięcia	Nakazy udzielenia informacji
Niemcy	0	6108
Francja	12	2202
Hiszpania	3	268
Belgia	0	102
Polska	0	77
Wszystkie państwa Unii	15	9005

Źródło: sprawozdanie X z kwietnia 2025 r., okres od 1 października 2024 r. do 31 marca 2025 r., obliczenia własne (sumy kategorii treści dla każdego państwa; zero oznacza brak państwa w tabeli X).

Przez pół roku organy wszystkich państw Unii przysłały do X zaledwie 15 nakazów usunięcia. Żaden nie pochodził z Polski. Nakazów udzielenia informacji było 9005, z czego dwie trzecie z Niemiec. Polska z 77 nakazami zajęła 5. miejsce.

Polskie nakazy o dane dotyczyły głównie nielegalnej lub szkodliwej mowy (47), przemocy (13) oraz oszustw (10). W kolejnym sprawozdaniu X za okres od kwietnia do czerwca 2025 r. obraz się powtarza: jeden nakaz usunięcia w całej Unii (z Francji), 3769 nakazów udzielenia informacji, w tym 50 z Polski.

Więcej o tym, jak X radzi sobie ze zgłoszeniami zwykłych użytkowników, znajdziecie w tekście ile zgłoszeń z Polski trafia do X.

Pinterest: nakazy tylko z trzech państw

W sprawozdaniu Pinteresta za pierwsze półrocze 2025 r. nakazy usunięcia pochodzą z Belgii, Niemiec i Francji. Najwięcej, bo 102, przysłała Francja na podstawie przepisu o pochwalaniu terroryzmu. Polski w tej tabeli nie ma. W części o danych użytkowników Polska pojawia się raz: jeden wniosek w sprawie oszustwa.

Treści terrorystyczne: sześć państw, bez Polski

Komisja Europejska podała, że do 31 grudnia 2023 r. otrzymała informacje o co najmniej 349 nakazach usunięcia treści terrorystycznych. Niemiecki urząd kryminalny wysłał 249, hiszpański organ 62, francuski 26, austriacki 8, a czeski i rumuński po 2. Polska nie została wymieniona wśród państw wydających nakazy.

Ile czasu platforma potrzebuje na wykonanie nakazu?

Raporty podają medianę, czyli wartość środkową: połowa spraw trwała krócej, połowa dłużej.

Nakazy usunięcia.
X podał dla okresu od października 2024 r. do marca 2025 r. mediany od 1,2 do 5,6 godziny, zależnie od państwa i rodzaju treści. Pinterest w pierwszym półroczu 2025 r. informował organ o wykonaniu nakazu po 14 godzinach. Dla treści terrorystycznych górną granicę wyznacza prawo: jedna godzina.

Nakazy udzielenia informacji.
Tu czas jest wyraźnie dłuższy. Dla polskich nakazów w kategorii nielegalnej lub szkodliwej mowy X podał medianę 23,2 godziny, a dla niemieckich i francuskich około 140 godzin. Pinterest podał dla wszystkich wniosków o dane medianę 22,3 godziny.

Potwierdzenie odbioru.
Obie platformy podają zero godzin, bo potwierdzenie wysyła automat. Ta liczba nic nie mówi o tempie pracy nad sprawą.

X zastrzega, że jego mediana kończy się w chwili przekazania danych albo odesłania pisma z zastrzeżeniami prawnymi. Jeśli organ musi pismo poprawić, dalszy czas nie jest już liczony. Dla pokrzywdzonego całość trwa więc dłużej, niż sugeruje tabela.

Mało nakazów usunięcia, dużo wniosków o dane

Najciekawsze jest zestawienie obu rodzajów pism. Przy usuwaniu treści Polska jest daleko za unijną czołówką. Przy wnioskach o dane użytkowników należy do czołówki.

Państwo	Wnioski o ujawnienie danych
Niemcy	45 482
Francja	9999
Polska	9468
Hiszpania	8063
Austria	2990

Źródło: zbiór danych Google „Global requests for user information”, okres lipiec-grudzień 2025 r., obliczenia własne (wnioski w trybie zwykłym i pilnym, bez wniosków o samo zabezpieczenie danych).

Na 9468 polskich wniosków złożyły się 9183 wnioski w zwykłym trybie prawnym i 285 wniosków pilnych, składanych przy zagrożeniu życia lub zdrowia. Zwykłe wnioski dotyczyły 14 775 kont. Google ujawnił jakieś dane w 75% wniosków zwykłych i w 81% pilnych.

Polska odpowiadała za blisko 11% wszystkich takich wniosków z państw Unii (88 463) i zajęła 7. miejsce na świecie. Przy żądaniach usunięcia treści jej udział w unijnej puli wynosił około 1,3%.

Jak to rozumieć?

Dane nie mówią, dlaczego tak jest, więc każde wyjaśnienie pozostaje hipotezą. Można jednak wskazać trzy okoliczności, które pasują do liczb.

Polskie organy ścigają sprawcę, a nie treść.
Policja i prokuratura w postępowaniu karnym potrzebują danych konta, żeby ustalić autora. Usunięcie wpisu nie jest celem postępowania i zwykle nikt o nie platformy nie prosi. Jak wygląda ta droga, opisujemy w tekście o tym, jak polskie organy zdobywają dane hejtera od platformy z siedzibą za granicą.

Inne państwa mają wyspecjalizowane przepisy i urzędy.
Francuskie nakazy do Pinteresta powołują się na konkretny przepis o pochwalaniu terroryzmu, a niemieckie nakazy dotyczące treści terrorystycznych wysyła federalny urząd kryminalny. Tam, gdzie jest jeden wyraźnie wskazany organ i jedna procedura, nakazów jest po prostu więcej.

Polska długo nie miała w pełni działającego koordynatora.
Według strony Komisji Europejskiej o koordynatorach do spraw usług cyfrowych Komisja w maju 2025 r. zdecydowała o skierowaniu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej spraw przeciwko czterem państwom, w tym Polsce, za brak wyznaczenia lub pełnego umocowania koordynatora. Komisja odnotowuje, że Polska przyjęła później przepisy wykonawcze, ale w październiku 2026 r. postępowanie nadal figurowało jako niezakończone. Stan prawny się zmienia, dlatego przed powołaniem się na ten fragment sprawdźcie aktualną treść strony Komisji.

Niska liczba nakazów nie oznacza, że w polskim internecie jest mniej nielegalnych treści. Oznacza tylko, że państwo rzadko używa tego narzędzia.

Co z tych liczb wynika dla osoby pokrzywdzonej?

Jeśli ktoś Was obraża lub pomawia w sieci, raczej nie doczekacie się urzędowego nakazu usunięcia. Statystyki pokazują, że w sprawach o zniesławienie takie żądanie to w Polsce około dziesięciu przypadków na półrocze w skali całego Google. Realne są trzy inne drogi.

Własne zgłoszenie do platformy.
To podstawowa ścieżka. Dobrze napisane zgłoszenie z dokładnym adresem treści i wskazaniem naruszonego przepisu platforma musi rozpatrzyć. Jak je przygotować, pokazujemy w tekście o zgłoszeniu nielegalnej treści zgodnym z art. 16 DSA.

Orzeczenie sądu.
Wyrok albo postanowienie sądu cywilnego można przedstawić platformie. Dane Google pokazują, że orzeczenia sądów to blisko jedna trzecia polskich żądań z pierwszego półrocza 2025 r. i że większość wskazanych pozycji znika.

Zawiadomienie o przestępstwie.
Ta droga służy ustaleniu sprawcy. Prawie 9,5 tys. wniosków o dane w jednym półroczu pokazuje, że polskie organy korzystają z niej rutynowo. Samo postępowanie nie usuwa jednak treści, więc zgłoszenie do platformy trzeba złożyć równolegle.

Co powinno się znaleźć w piśmie do platformy z orzeczeniem sądu?

1. Dokładne adresy treści, których dotyczy orzeczenie. Platformy działają na konkretnych adresach, a nie na opisach.
2. Czytelny skan całego orzeczenia z datą, sygnaturą i oznaczeniem sądu.
3. Wskazanie fragmentu orzeczenia, który odnosi się do danej treści.
4. Informacja, czy orzeczenie jest prawomocne albo natychmiast wykonalne.
5. Wasze dane kontaktowe i wyjaśnienie, kim jesteście w sprawie (strona, pełnomocnik).

Przed wysłaniem zabezpieczcie treść zrzutami ekranu z widocznym adresem i datą. Po usunięciu nie da się tego nadrobić. Gdy platforma odmawia lub milczy, można złożyć odwołanie, a następnie skargę do koordynatora do spraw usług cyfrowych. Zgłoszenia przyspiesza też pośrednictwo organizacji o specjalnym statusie, o czym piszemy w tekście o zaufanych podmiotach sygnalizujących.

Ten tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady prawnika. W sprawie sądowej lub karnej skonsultujcie się z adwokatem albo radcą prawnym.

Czego te dane nie mówią?

Liczby z raportów platform są prawdziwe, ale mają wyraźne granice. Zanim je zacytujecie, weźcie pod uwagę kilka zastrzeżeń.

To dane samych platform.
Żaden polski urząd nie publikuje zbiorczej liczby nakazów wysłanych do dostawców usług internetowych. Nie dotarliśmy do takiego publicznego zestawienia. Liczby pochodzą wyłącznie od adresatów pism.

Platformy liczą różne rzeczy.
Google ujmuje żądania urzędów i orzeczenia sądów w sprawach prywatnych. X i Pinterest pokazują formalne nakazy organów państw Unii. Sumowanie tych liczb między platformami nie ma sensu.

Okresy się nie pokrywają.
Dane Google o usuwaniu treści kończą się na czerwcu 2025 r., dane o wnioskach o dane sięgają grudnia 2025 r., a sprawozdania X obejmują okresy od października do marca i od kwietnia do czerwca.

Brakuje ważnych platform.
Nie udało nam się potwierdzić w źródle danych Meta (Facebook, Instagram) ani TikToka z podziałem na państwa, dlatego ich tu nie podajemy. To istotna luka, bo właśnie tam toczy się duża część polskich sporów. Dane Meta o moderacji omawiamy osobno w tekście ile zgłoszeń nękania usuwa Facebook.

Liczba żądań to nie liczba treści ani osób.
Jedno żądanie może dotyczyć jednego wpisu albo kilkuset. Francja przy 575 żądaniach wskazała ponad 8 tys. pozycji, a Hiszpania przy 108 żądaniach tylko 170.

Sumy dla państw to nasze obliczenia.
Platformy podają dane w rozbiciu na produkty i kategorie. Sumy dla państw policzyliśmy sami z plików źródłowych, więc mogą się nieznacznie różnić od liczb zaokrąglanych na stronach raportów.

Dane nie pozwalają też ocenić, czy nakazy były zasadne. Pokazują aktywność organów, a nie jakość ich decyzji ani skalę nielegalnych treści w danym kraju.

Podsumowanie: Polska rzadko nakazuje usuwać, często pyta o dane

Z Polski do platform trafia kilkadziesiąt urzędowych i sądowych żądań usunięcia treści na półrocze. W Google było ich 26 w pierwszej połowie 2025 r., w X nie było żadnego nakazu przez pół roku, a w sprawozdaniu Pinteresta Polska się nie pojawia. Na tle Niemiec i Francji to liczby śladowe.

Jednocześnie polskie organy należą do najaktywniejszych w Unii, gdy chodzi o dane użytkowników: 9468 wniosków do Google w drugim półroczu 2025 r. dało 3. miejsce wśród państw członkowskich. Państwo szuka więc autorów, a usuwanie treści zostawia pokrzywdzonym, sądom i samym platformom.

Dla Was oznacza to jedno: nie warto czekać, aż urząd usunie wpis. Zabezpieczcie materiał, złóżcie zgłoszenie i w razie potrzeby sięgnijcie po sąd. To drogi, które naprawdę działają, a przy każdej z nich można liczyć na wsparcie.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga przygotować zgłoszenia do platform i prowadzi je do końca, pomaga zabezpieczyć materiał oraz kieruje do prawnika lub psychologa. Fundacja nie ustala tożsamości autorów poza drogą prawną i nie zastępuje prawnika. Kontakt: tel. 222 900 142, e-mail biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Przestępstwo zgłoście na policji lub w prokuraturze. Sprawę o ochronę dóbr osobistych prowadzi sąd cywilny, a w wyborze właściwego pomoże tekst o tym, do którego sądu wnieść pozew za hejt. W sprawach dotyczących dzieci zawsze działajcie razem z dorosłym opiekunem.

Telefony pomocowe: 116 111 dla dzieci i młodzieży, 116 123 dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym, 800 100 100 dla rodziców i nauczycieli. Przy zagrożeniu życia dzwońcie pod 112.

Najczęściej zadawane pytania

1. Ile nakazów usunięcia treści wydają polskie organy?
Nie ma jednej urzędowej liczby, bo żaden polski urząd nie publikuje takiego zestawienia. Z raportów platform wynika, że Google otrzymał z Polski 26 żądań w pierwszym półroczu 2025 r., a X nie odnotował żadnego nakazu usunięcia od października 2024 r. do marca 2025 r.

2. Czym różni się nakaz usunięcia treści od nakazu udzielenia informacji?
Pierwszy dotyczy treści i zmierza do jej usunięcia albo zablokowania. Drugi dotyczy konta i służy uzyskaniu danych, które platforma już posiada, zwykle po to, by ustalić autora.

3. Czy akt o usługach cyfrowych pozwala urzędom usuwać wpisy z internetu?
Sam akt nie tworzy takiego uprawnienia. Określa tylko, co nakaz musi zawierać i jak platforma ma na niego odpowiedzieć, a podstawą nakazu musi być prawo krajowe albo inny przepis Unii.

4. Które państwa Unii wysyłają do platform najwięcej żądań usunięcia treści?
W danych Google za pierwsze półrocze 2025 r. były to Niemcy (638 żądań) i Francja (575), a dalej Włochy, Hiszpania i Rumunia. Polska zajęła 10. miejsce.

5. Jak szybko platforma musi wykonać nakaz usunięcia?
Akt o usługach cyfrowych nie podaje sztywnego terminu, mówi o działaniu bez zbędnej zwłoki. Wyjątkiem są treści terrorystyczne, gdzie odrębne rozporządzenie Unii wyznacza jedną godzinę od otrzymania nakazu.

6. Czy platforma może odmówić wykonania żądania organu?
Tak, platforma ocenia każde żądanie. W polskich sprawach z pierwszego półrocza 2025 r. Google usunął około 75% wskazanych pozycji, a w pozostałych nie podjął działań, poprosił o więcej informacji albo treść już nie istniała.

7. Dlaczego Polska wysyła tak dużo wniosków o dane użytkowników?
Raporty nie podają przyczyn. Liczby pasują do praktyki, w której policja i prokuratura w postępowaniu karnym ustalają autora treści, a o jej usunięcie nie występują.

8. Czy osoba prywatna może wystąpić o nakaz usunięcia treści?
Osoba prywatna nie wydaje nakazu, ale może uzyskać orzeczenie sądu cywilnego i przedstawić je platformie. W statystykach Google takie orzeczenia są liczone razem z żądaniami władz.

9. Czy zawiadomienie na policję spowoduje usunięcie wpisu?
Zwykle nie. Postępowanie karne służy ustaleniu i ukaraniu sprawcy, dlatego zgłoszenie do platformy warto złożyć osobno i równolegle.

10. Gdzie platformy publikują dane o nakazach z podziałem na państwa?
W sprawozdaniach z przejrzystości wymaganych przez akt o usługach cyfrowych oraz we własnych raportach przejrzystości. Od połowy 2025 r. sprawozdania powstają według jednolitych wzorów Komisji Europejskiej.

11. Dlaczego w zestawieniu nie ma Facebooka, Instagrama i TikToka?
Nie udało nam się potwierdzić ich danych z podziałem na państwa bezpośrednio w źródle. Podajemy wyłącznie liczby, które sami sprawdziliśmy w raportach.

12. Czy mała liczba nakazów oznacza, że w Polsce jest mniej nielegalnych treści?
Nie. Liczba nakazów pokazuje tylko, jak często organy sięgają po to narzędzie. O skali hejtu i innych naruszeń mówią badania ankietowe i statystyki zgłoszeń użytkowników.

Źródła

• Google Transparency Report, 2025: Government requests to remove content - Poland
• Google, 2025: Government requests to remove content - zbiór danych (CSV)
• Google Transparency Report, 2025: Global requests for user information
• Google, 2025: Global requests for user information - zbiór danych (CSV)
• X, 2025: DSA Transparency Report - April 2025 (1 października 2024 - 31 marca 2025)
• X, 2025: DSA Transparency Report - October 2025 (1 kwietnia - 30 czerwca 2025)
• Pinterest, 2025: Digital Services Act Transparency Report (1 stycznia - 30 czerwca 2025)
• Komisja Europejska, 2024: Sprawozdanie Komisji z wykonania rozporządzenia (UE) 2021/784, COM(2024) 64
• Parlament Europejski i Rada UE, 2022: Rozporządzenie (UE) 2022/2065 - akt o usługach cyfrowych
• Parlament Europejski i Rada UE, 2021: Rozporządzenie (UE) 2021/784 w sprawie przeciwdziałania rozpowszechnianiu w internecie treści o charakterze terrorystycznym
• Komisja Europejska, 2024: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2024/2835 - wzory sprawozdań z przejrzystości
• Komisja Europejska, 2026: Koordynatorzy ds. usług cyfrowych
• Sejm RP, 2016: Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz.U. 2016 poz. 904)

A jak to wyglądało u Was? Napiszcie w komentarzu

Czy przedstawialiście kiedyś platformie wyrok lub postanowienie sądu i jak długo czekaliście na usunięcie treści? Których danych o nakazach organów brakuje Wam najbardziej, na przykład z jakiej platformy albo z jakiego urzędu? Prosimy, by w komentarzach nie podawać nazwisk ani danych innych osób.