Szkodliwe treści w sieci: ilu nastolatków ogląda patostreamy i nagrania przemocy?

Krótki film z bójki pod szkołą, wycinek z transmisji, w której ktoś pije i wyzywa innych, nagranie kolegi ośmieszonego w szatni. Takie materiały pojawiają się w telefonie często bez szukania. Łatwo wtedy uznać, że ogląda je każdy i że nikomu to nie przeszkadza.

Badania pokazują inny obraz. Patostreamy ogląda mniejszość nastolatków, a większość tych, którzy je widzieli, czuła niepokój. Zebraliśmy potwierdzone dane z Polski i z zagranicy oraz to, co wiadomo o wpływie takich treści na zachowanie wobec rówieśników.

W skrócie

• W badaniu NASK „Nastolatki” z 2024 roku oglądanie patostreamów potwierdziło 22% uczniów. 65% odpowiedziało, że ich nie ogląda, a 13% nie umiało tego ocenić.
• W badaniu Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę z 2019 roku patotreści w ciągu roku oglądało 37% osób w wieku 13-15 lat. 88% z nich uznało to za niepokojące doświadczenie.
• Z ośmieszaniem znajomych w sieci spotkało się 33,2% nastolatków, a z poniżaniem 29,6% (NASK, badanie z 2022 roku).
• Krwawe lub brutalne obrazy co najmniej raz w miesiącu widziało 28% polskich uczniów w wieku 12-16 lat, przy średniej 13% dla badanych krajów (EU Kids Online, badanie z 2018 roku).
• Widzów, którzy lubią patotreści, jest niewielu: w badaniu z 2019 roku przyznał to co piąty oglądający. Wrażenie, że „wszyscy to oglądają i wszystkich to bawi”, nie ma oparcia w liczbach.

Co to są patostreamy i patotreści?

Patostream to transmisja na żywo, w której prowadzący pokazuje zachowania uznawane powszechnie za niedopuszczalne. NASK opisuje patostreamy w swojej ankiecie jako wulgarne, obsceniczne i nacechowane przemocą widowiska lub transmisje nadawane w serwisach takich jak YouTube czy Twitch.

Patotreści to pojęcie szersze. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę (FDDS) zdefiniowała je w badaniu z 2019 roku jako wulgarne materiały w internecie, które pokazują upijanie się, zażywanie narkotyków, bicie innych, namawianie do przemocy czy wyzywanie innych. Mieszczą się tu więc transmisje, ich krótkie wycinki, posty i memy.

Trzecia grupa to nagrania przemocy z prawdziwego życia: bójki, poniżanie kogoś przed kamerą, filmy z ośmieszaniem konkretnej osoby. Nie muszą mieć nic wspólnego ze znanymi twórcami. Często nagrywają je rówieśnicy, a film krąży po grupach klasowych.

Dlaczego definicja ma znaczenie.
Każde badanie pyta o coś trochę innego. Dlatego liczby z różnych raportów nie pokrywają się i nie wolno ich prosto dodawać. Więcej o tym, skąd biorą się takie różnice, piszemy w tekście jak czytać badania o hejcie.

Ilu nastolatków ogląda patostreamy?

NASK: od 17% do 26% w czterech pomiarach

Najdłuższą serię danych ma NASK, który co dwa lata zadaje uczniom to samo pytanie: czy oglądasz patostreamy. Badani to uczniowie klas 7 i 8 szkół podstawowych oraz klas 1 i 2 szkół ponadpodstawowych.

Rok badania	Ogląda	Nie ogląda	Trudno powiedzieć	Liczba badanych
2018	23%	66%	11%	966
2020	17%	73%	10%	1733
2022	26%	58%	16%	4984
2024	22%	65%	13%	3665

Źródło: NASK, „Nastolatki. Raport badawczy”, wykres porównawczy edycji 2018-2024.

W tej serii nie widać stałego wzrostu ani stałego spadku. Autorzy raportu piszą wprost, że wyniki nie układają się w jednolity trend. We wszystkich czterech pomiarach większość uczniów odpowiedziała, że patostreamów nie ogląda.

W 2024 roku oglądanie częściej potwierdzali chłopcy (26%) niż dziewczęta (18%). Różnice było też widać między typami szkół: 27% w szkołach branżowych, 26% w technikach, 20% w szkołach podstawowych i 19% w liceach. Wiek uczniów nie zmieniał wyników w istotny sposób.

FDDS: 37% w ciągu roku wśród osób w wieku 13-15 lat

Drugie ważne źródło to raport „Patotreści w internecie”, przygotowany przez FDDS we współpracy z Rzecznikiem Praw Obywatelskich. Badanie przeprowadzono w marcu i kwietniu 2019 roku na próbie 400 osób w wieku 13-15 lat.

O patotreściach słyszało 84% badanych. 37% słyszało i oglądało je w ciągu ostatnich 12 miesięcy, a 48% słyszało, ale nie oglądało. Wśród oglądających 43% miało z nimi kontakt co najmniej raz w tygodniu, w tym 15% codziennie albo prawie codziennie.

Wynik jest wyższy niż w badaniach NASK, bo pytanie było szersze. FDDS pytała o wszystkie patotreści z ostatniego roku, także krótkie wycinki i posty. NASK pyta o same patostreamy i o to, czy ktoś je ogląda. Szerzej porównujemy oba badania w tekście patotreści w oczach nastolatków.

Wycinki są popularniejsze niż całe transmisje

Wśród oglądających patotreści w badaniu FDDS z 2019 roku 73% wskazało krótkie wycinki z transmisji publikowane na YouTube. Same transmisje oglądało 45%, a posty z patotreściami w mediach społecznościowych śledziło 40%.

To ważne dla oceny skali. Osoba, która widziała dziesięć półminutowych wycinków, może szczerze odpowiedzieć, że patostreamów nie ogląda. Stąd między innymi kilkanaście procent odpowiedzi „trudno powiedzieć” w badaniach NASK.

Ilu młodych widzi nagrania przemocy i poniżania innych?

Brutalne obrazy: Polska powyżej średniej badanych krajów

Międzynarodowe badanie EU Kids Online 2020 pytało uczniów w wieku 12-16 lat o szkodliwe treści widziane w ciągu ostatniego roku. W Polsce ankiety zebrano w maju i czerwcu 2018 roku.

Krwawe lub brutalne obrazy co najmniej raz w miesiącu widziało 28% polskich uczniów. Średnia dla krajów ujętych w zestawieniu wyniosła 13%. Wiadomości nienawiści wobec grup lub osób widziało co najmniej raz w miesiącu 48% badanych w Polsce, przy średniej 17%.

Poniżanie znajomych: widział je co trzeci nastolatek

NASK w badaniu z 2022 roku zapytał uczniów, z jakimi formami przemocy w internecie się spotkali jako obserwatorzy. Można było wskazać kilka odpowiedzi.

Co widzieli uczniowie	Odsetek wskazań
Wyzywanie kogoś ze znajomych	44,6%
Ośmieszanie kogoś ze znajomych	33,2%
Poniżanie kogoś ze znajomych	29,6%
Rozpowszechnianie kompromitujących materiałów o kimś ze znajomych	18,8%
Nie spotkałem lub nie spotkałam się	29,7%
Trudno powiedzieć	24,9%

Źródło: NASK, „Nastolatki 3.0. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców”, badanie z 2022 roku.

Warto zatrzymać się przy ostatnim wierszu. Co czwarty uczeń nie umiał określić, czy to, co widzi w sieci, jest przemocą. To pierwszy sygnał, że granica między żartem a krzywdą bywa dla młodych odbiorców niewyraźna.

Wielka Brytania: nagrania bójek widziała ponad połowa

Dla porównania warto sięgnąć po dane brytyjskie. W badaniu Youth Endowment Fund z 2024 roku 70% nastolatków zetknęło się w sieci z prawdziwą przemocą w ciągu 12 miesięcy. Najczęściej były to nagrania bójek z udziałem młodych ludzi, które widziało 56% badanych.

Autorzy zaznaczają, że większość nastolatków trafia na takie materiały, ale niewielu szuka ich celowo. 25% badanych odpowiedziało, że przemoc podsunęła im sama platforma w polecanych treściach. To dane z innego kraju i nie opisują Polski, pokazują jednak ten sam mechanizm.

Skąd te treści biorą się w Waszych telefonach?

W badaniu FDDS z 2019 roku ponad połowa osób, które słyszały o patotreściach (53%), dowiedziała się o nich od znajomych. 30% trafiło na nie przypadkiem, na przykład w polecanych filmach. 27% dostało je od kogoś w wiadomości.

Powody oglądania też są dość zwyczajne. 75% oglądających wskazało ciekawość, 29% nudę, 24% rozrywkę, a 10% chęć bycia na czasie. Uczestnicy wywiadów mówili, że cytaty z nagrań wchodzą do języka klasy, więc ogląda się je po to, żeby rozumieć rozmowy.

Co z tego wynika.
Większość kontaktów z patotreściami nie zaczyna się od decyzji „chcę to oglądać”. Zaczyna się od linku na grupie albo od polecanego filmu. Jeśli raz coś obejrzeliście, nie znaczy to, że coś jest z Wami nie tak.

Podobnie działają niebezpieczne wyzwania internetowe: rozchodzą się głównie dlatego, że mówi o nich otoczenie.

Czy oglądanie przemocy zmienia to, jak traktujemy innych?

Na to pytanie polskie badania ankietowe nie odpowiadają wprost. Żadne z opisanych tu badań nie sprawdzało, czy osoby oglądające patotreści częściej krzywdzą rówieśników. Dane pokazują jednak kilka rzeczy, które pomagają to ocenić.

Co mówią sami oglądający

W badaniu FDDS z 2019 roku 87% wszystkich badanych zgodziło się, że patotreści są szkodliwe i mogą zachęcać do naśladowania. 82% uznało, że powinny być zakazane w internecie. Wśród osób, które je oglądały, 88% określiło to jako niepokojące doświadczenie.

Jednocześnie 38% oglądających zgodziło się, że patotreści pokazują prawdziwe życie. 18% przyznało, że niektórzy twórcy im imponują, a 20%, że lubi takie nagrania oglądać. Tu widać ryzyko: część widzów bierze wyreżyserowane upokarzanie ludzi za zwykły obraz świata.

Mniejszość, która wygląda jak większość

Policzmy to na liczbach z tego samego badania. Patotreści oglądało 37% badanych, a lubi je co piąty oglądający. Według naszego przeliczenia daje to około 7 osób na 100 nastolatków. To szacunek z dwóch odsetków, a nie osobny wynik raportu.

Mimo to 59% badanych sądziło, że patotreści są popularne wśród dzieci w wieku 10-12 lat. Głośna mniejszość łatwo sprawia wrażenie większości. Podobny wniosek płynie z badania Youth Endowment Fund z 2024 roku: zdaniem autorów media społecznościowe mogą sprawiać, że pewne zachowania wydają się częstsze, niż są naprawdę.

Dlaczego to jest ważne dla klasy.
Jeśli wszyscy sądzą, że „wszyscy się z tego śmieją”, trudniej powiedzieć na głos, że coś jest nie w porządku. Tymczasem dane wskazują, że osoba, której takie nagranie przeszkadza, należy do większości.

Od oglądania do podawania dalej

Wśród oglądających patotreści w badaniu FDDS z 2019 roku 47% oznaczało takie filmy jako nielubiane. 33% udostępniało je znajomym, 30% dawało polubienie, a 5% wpłacało twórcom pieniądze. Każda z tych czynności, także negatywny komentarz, jest dla serwisu sygnałem zainteresowania.

Z nagraniem kolegi lub koleżanki jest podobnie, tylko skutki są bliżej. Przesłanie filmu dalej nie jest neutralne. Dla osoby z nagrania każda kolejna kopia oznacza nową grupę ludzi, którzy ją tak zobaczyli. Co zrobić w takiej sytuacji, opisujemy w tekście nagranie bez zgody krąży po klasie.

Co mówią specjaliści

Autorzy części psychologicznej raportu FDDS wskazują dwa mechanizmy. Pierwszy to uczenie się przez obserwację: zachowanie pokazywane jako zabawne i nagradzane uwagą łatwiej uznać za dopuszczalne. Drugi to zobojętnienie: przemoc oglądana często przestaje budzić niepokój i staje się czymś zwykłym.

Zaznaczają też, że młode osoby, których system wartości dopiero się kształtuje, są na taki wpływ szczególnie narażone. To ocena ekspertów oparta na literaturze psychologicznej, a nie wynik samej ankiety. O zobojętnieniu piszemy osobno w tekście czy od czytania hejtu można zobojętnieć.

Dwa sygnały z danych NASK

W badaniu NASK z 2022 roku 51,3% nastolatków uznało, że osoby obrażające innych w internecie są bezkarne. W 2018 roku sądziło tak 36%. Poczucie, że za krzywdzenie w sieci nic nie grozi, jest więc wyraźnie częstsze niż kilka lat wcześniej.

Drugi sygnał jest bardziej budujący. W badaniu z 2024 roku NASK zmierzył, jak często uczniowie widzą w sieci zachowania antyspołeczne, między innymi bójki, kpiny z innych i niszczenie cudzych rzeczy, a jak często prospołeczne, czyli pomaganie, pocieszanie i stawanie w czyjejś obronie. Na skali od 1 do 5 średnia dla treści antyspołecznych wyniosła 2,37, a dla prospołecznych 3,35.

Uczniowie częściej widzą więc w sieci życzliwość niż przemoc. Przemoc jest po prostu bardziej zapamiętywana i głośniej omawiana.

Co możecie zrobić, gdy takie nagranie trafia do Was?

Nie macie wpływu na wszystko, co wyświetli aplikacja. Macie wpływ na to, co stanie się z filmem po tym, jak go zobaczycie.

1. Nie podawajcie dalej. Nie wysyłajcie filmu znajomym, nawet z dopiskiem, że to okropne. Nie komentujcie pod nim.
2. Dajcie znać serwisowi, że tego nie chcecie. Na YouTube służą do tego opcje „Nie interesuje mnie to” i „Nie polecaj kanału”, opisane w pomocy YouTube o rekomendacjach.
3. Zgłoście film. Na YouTube zgłoszenie znajdziecie w menu „Więcej” przy filmie, a serwis podaje, że jest ono anonimowe. Kroki opisuje pomoc YouTube o zgłaszaniu treści. O innych serwisach piszemy w tekście jak zgłaszać szkodliwe treści na TikToku i Instagramie.
4. Jeśli na nagraniu jest ktoś, kogo znacie, powiedzcie dorosłemu. Rodzic, wychowawca albo pedagog może zrobić więcej niż Wy sami. To nie jest donoszenie, tylko pomoc osobie, która została skrzywdzona.
5. Napiszcie do osoby z nagrania. Jedno zdanie wystarczy: „Widziałem ten film, nie podałem go dalej, jestem po Twojej stronie”.
6. Jeśli film w Was został, porozmawiajcie o tym. Niepokój po obejrzeniu przemocy jest zwykłą reakcją. Pod numerem 116 111 można o tym porozmawiać także wtedy, gdy nic złego nie spotkało Was osobiście.

Szkodliwe materiały można też zgłosić przez formularz zespołu Dyżurnet.pl, który działa w NASK. Osoby niepełnoletnie powinny robić to razem z dorosłym.

Gotowa wiadomość na grupę klasową.
„Proszę, nie wysyłajcie tego dalej. Na tym filmie jest prawdziwa osoba i nie zgodziła się na jego pokazywanie. Usuńcie go u siebie.”

Więcej sposobów reagowania znajdziecie w tekście jak pomóc osobie hejtowanej, gdy jesteście świadkami. To, że reakcja ma sens, potwierdzają też dane z tekstu świadkowie hejtu w liczbach.

Czy dorośli wiedzą, co oglądacie?

Często nie. W badaniu NASK z 2024 roku oglądanie patostreamów potwierdziło 22% uczniów, a wśród rodziców tylko 9% było pewnych, że ich dziecko ogląda takie treści. 29% rodziców wybrało odpowiedź „trudno powiedzieć”.

W badaniu FDDS z 2019 roku 59% nastolatków odpowiedziało, że ktoś dorosły rozmawiał z nimi o patotreściach. Najczęściej był to rodzic (55%), dużo rzadziej nauczyciel (16%) albo psycholog lub pedagog szkolny (6%).

Wskazówka dla Was.
Dorośli często nie zaczynają tej rozmowy, bo nie wiedzą, że jest potrzebna. Możecie zacząć sami, na przykład od zdania: „Widziałem dziś film, po którym źle się czuję. Mogę Ci o nim opowiedzieć?”.

Czego te dane nie mówią? Ograniczenia

Wszystkie przytoczone liczby pochodzą z ankiet, czyli z deklaracji. Część osób nie przyznaje się do oglądania, a część nie wie, czy to, co widziała, mieści się w definicji. W badaniach NASK odpowiedź „trudno powiedzieć” wybierało od 10% do 16% uczniów.

Badania różnią się wiekiem badanych, pytaniem i okresem, o który pytano. FDDS badała 400 osób w wieku 13-15 lat w 2019 roku i od tego czasu nie powtórzyła pomiaru. Polskie dane EU Kids Online pochodzą z 2018 roku. Krótkie filmy w dzisiejszej postaci były wtedy mniej rozpowszechnione, więc te wyniki mogą nie oddawać obecnej sytuacji.

Brakuje też kilku rzeczy. Nie znaleźliśmy polskiego badania, które osobno mierzyłoby oglądanie nagrań bójek rówieśników, tak jak robi to badanie brytyjskie. Nie ma polskich danych, które pokazywałyby, czy oglądanie patotreści prowadzi do krzywdzenia innych. Związek między oglądaniem a zachowaniem opieramy więc na ocenach specjalistów i na opiniach samych nastolatków, a nie na pomiarze przyczyny i skutku.

Dane brytyjskie dotyczą innego kraju i innego rynku aplikacji. Podajemy je jako tło, a nie jako opis polskich szkół.

Podsumowanie: większość nie ogląda, a większości oglądających to przeszkadza

Patostreamy ogląda mniej więcej co czwarty lub co piąty nastolatek, zależnie od roku badania. Szerzej rozumiane patotreści widział w ciągu roku więcej niż co trzeci badany w wieku 13-15 lat. Z poniżaniem znajomych w sieci spotkał się co trzeci uczeń.

Jednocześnie prawie dziewięciu na dziesięciu oglądających odczuwało niepokój, a tylko co piąty lubił takie nagrania. Młodzi ludzie w dużej większości uważają patotreści za szkodliwe. W badaniu Rzecznika Praw Dziecka z jesieni 2024 roku za szczególnie szkodliwe uznało je 55% uczniów w wieku 12-17 lat, a publikowanie zdjęć i filmów bez zgody pokazanej osoby wskazało 74%.

Normę w klasie tworzą więc nie ci, którzy nagrywają i wysyłają, tylko wszyscy pozostali. Każda osoba, która nie poda filmu dalej i powie o nim dorosłemu, przesuwa tę normę w dobrą stronę.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli w sieci krąży nagranie, które ośmiesza lub poniża Was albo kogoś z Waszego otoczenia, możecie zwrócić się do Fundacji Usuwanie Hejtu: tel. 222 900 142, e-mail biuro@usuwaniehejtu.pl. Fundacja pomaga zabezpieczyć materiał, przygotować zgłoszenia do serwisów i doprowadzić je do końca, a w razie potrzeby kieruje do prawnika lub psychologa. Osoby niepełnoletnie prosimy o kontakt razem z rodzicem lub opiekunem.

• 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży.
• 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci.
• 116 123 - telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym.
• 112 - gdy czyjeś życie lub zdrowie jest zagrożone, także wtedy, gdy widzicie to w transmisji na żywo.
• Dyżurnet.pl - zespół NASK przyjmujący zgłoszenia szkodliwych treści w internecie.
• Wychowawca, pedagog lub psycholog szkolny - gdy nagranie dotyczy osoby z Waszej szkoły.

Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl. Ten tekst ma charakter informacyjny i nie zastępuje porady prawnika ani rozmowy z psychologiem.

Najczęściej zadawane pytania

1. Ilu nastolatków w Polsce ogląda patostreamy?
W badaniu NASK z 2024 roku potwierdziło to 22% uczniów klas 7-8 i pierwszych dwóch klas szkół ponadpodstawowych. W poprzednich edycjach było to 23% (2018), 17% (2020) i 26% (2022).

2. Czym różni się patostream od patotreści?
Patostream to transmisja na żywo pokazująca wulgarne lub przemocowe zachowania. Patotreści to szersza grupa: obejmuje też wycinki z transmisji, posty i memy. Dlatego badania pytające o patotreści dają wyższe wyniki.

3. Czy oglądanie patostreamów rośnie z roku na rok?
Dane NASK tego nie potwierdzają. Wyniki z lat 2018-2024 wahają się między 17% a 26% i według autorów raportu nie układają się w jednolity trend.

4. Kto częściej ogląda patostreamy: chłopcy czy dziewczęta?
W badaniu NASK z 2024 roku oglądanie potwierdziło 26% chłopców i 18% dziewcząt. Częściej deklarowali je też uczniowie szkół branżowych i techników niż liceów.

5. Czy osoby oglądające patotreści je lubią?
W większości nie. W badaniu FDDS z 2019 roku tylko 20% oglądających przyznało, że lubi takie nagrania, a 88% uznało kontakt z nimi za niepokojące doświadczenie.

6. Jak nastolatki trafiają na patotreści?
Najczęściej przez otoczenie i polecane filmy. W badaniu FDDS z 2019 roku 53% dowiedziało się o nich od znajomych, 30% trafiło na nie przypadkiem, a 27% dostało je w wiadomości.

7. Ilu uczniów widziało poniżanie znajomych w internecie?
W badaniu NASK z 2022 roku z ośmieszaniem znajomych spotkało się 33,2% nastolatków, a z poniżaniem 29,6%. Wyzywanie znajomych widziało 44,6%.

8. Czy oglądanie przemocy w sieci sprawia, że ktoś sam staje się agresywny?
Polskie badania ankietowe tego nie mierzą. Specjaliści cytowani w raporcie FDDS wskazują na ryzyko naśladowania i zobojętnienia, ale jest to ocena oparta na literaturze, a nie pomiar przyczyny i skutku.

9. Czy komentarz z krytyką pod filmem pomaga?
Raczej nie. Komentarz, także negatywny, jest dla serwisu oznaką zainteresowania materiałem. Lepiej zgłosić film i zaznaczyć, że nie chcecie podobnych poleceń.

10. Czy zgłoszenie filmu na YouTube jest anonimowe?
Tak. YouTube podaje w swojej pomocy, że zgłaszanie treści jest anonimowe i autor nie dowiaduje się, kto zgłosił film. Samo zgłoszenie nie usuwa filmu, najpierw sprawdza go serwis.

11. Co zrobić, gdy na nagraniu jest ktoś z mojej klasy?
Nie podawajcie filmu dalej i powiedzcie o nim dorosłemu: rodzicowi, wychowawcy albo pedagogowi. Warto też napisać do osoby z nagrania, że jesteście po jej stronie.

12. Czy rodzice wiedzą, że ich dzieci oglądają patostreamy?
Zwykle wiedzą mniej, niż sądzą. W badaniu NASK z 2024 roku tylko 9% rodziców było pewnych, że ich dziecko ogląda takie treści, a 29% nie umiało odpowiedzieć.

13. Źle się czuję po obejrzeniu brutalnego filmu. Czy to zwykła reakcja?
Tak, niepokój po obejrzeniu przemocy odczuwa większość osób. Jeśli obrazy wracają albo trudno Wam zasnąć, porozmawiajcie z zaufanym dorosłym lub zadzwońcie pod numer 116 111.

14. Dlaczego wyniki FDDS i NASK tak się różnią?
Badania pytały o co innego. FDDS w 2019 roku pytała osoby w wieku 13-15 lat o wszystkie patotreści z ostatnich 12 miesięcy, a NASK pyta szerszą grupę uczniów o oglądanie samych patostreamów.

Źródła

• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2025: Nastolatki. Raport badawczy (badanie z października i listopada 2024 r.)
• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2023: Nastolatki 3.0. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców (badanie z 2022 r.)
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę we współpracy z Rzecznikiem Praw Obywatelskich, 2019: Patotreści w internecie. Raport o problemie (badanie z marca i kwietnia 2019 r.)
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2019: Patotreści w internecie (2019) - strona raportu
• EU Kids Online, London School of Economics and Political Science, 2020: EU Kids Online 2020: Survey results from 19 countries (badanie w Polsce z 2018 r.)
• Youth Endowment Fund, 2024: Children, Violence and Vulnerability 2024. Report 2: What role does social media play in violence affecting young people?
• Rzecznik Praw Dziecka, 2025: Perspektywa (dla) dzieci i młodzieży. Stan realizacji praw dziecka w Polsce (badanie z jesieni 2024 r.)
• Pomoc YouTube, 2026: Zgłaszanie nieodpowiednich filmów, kanałów i innych treści na YouTube
• Pomoc YouTube, 2026: Zarządzanie rekomendacjami i wynikami wyszukiwania
• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2026: Formularz zgłoszeniowy Dyżurnet.pl

A jak to wygląda u Was? Napiszcie w komentarzu

Czy zdarzyło się Wam nie przesłać dalej filmu, który krążył po klasie, i jak zareagowali na to znajomi? Jakich danych o nagraniach przemocy wśród rówieśników zabrakło Wam w tym tekście? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk, nazw kont ani danych innych osób.