Wstydzicie się powiedzieć rodzicom o hejcie? Jak zacząć tę rozmowę

Ktoś Was wyśmiewa w sieci, a w domu udajecie, że wszystko jest w porządku. Wstyd, strach przed reakcją rodziców i obawa o telefon potrafią zamknąć usta na długie tygodnie.

Tę rozmowę da się zacząć jednym zdaniem. Można je powiedzieć, napisać w wiadomości albo zostawić na kartce. Poniżej znajdziecie gotowe zdania, podpowiedź, jak wybrać chwilę, oraz plan na sytuację, w której boicie się reakcji mamy lub taty.

W skrócie

• Milczenie jest częste, więc nie jesteście wyjątkiem. W badaniu NASK „Nastolatki 3.0” z 2022 roku 38,5% nastolatków odpowiedziało, że po przemocy w internecie nic nie zrobiło i nikomu nie powiedziało.
• W tym samym badaniu pomocy u rodziny szukało 21,2% nastolatków. W polskim badaniu EU Kids Online z 2025 roku z mamą, tatą lub opiekunem rozmawiało 30,9% uczniów, których coś w sieci zaniepokoiło.
• Nie musicie mówić wszystkiego naraz. Wystarczy pierwsze zdanie, na przykład: „Mamo, dzieje się coś, z czym sobie nie radzę. Potrzebuję, żebyś mnie wysłuchała”.
• Zamiast rozmowy możecie wysłać wiadomość albo napisać list. Liczy się to, że rodzic się dowie, a nie forma.
• Jeśli boicie się, że stracicie telefon, powiedzcie o tym na samym początku. To zwykła prośba i macie do niej prawo.
• Gdy rozmowa w domu naprawdę nie jest możliwa, są inni dorośli: wychowawca, pedagog, ktoś z rodziny oraz telefon zaufania 116 111.

Dlaczego tak trudno powiedzieć rodzicom o hejcie?

Wstyd po hejcie jest bardzo częsty, chociaż nie Wy macie się czego wstydzić. Obraźliwy wpis, przeróbkę zdjęcia czy wyśmiewanie na grupie wybrał i opublikował ktoś inny. To on odpowiada za swoje zachowanie.

Mimo to pojawiają się myśli, które zatrzymują. Warto je nazwać, bo nazwany strach jest mniejszy.

„Powiedzą, że to moja wina”.
Obawiacie się pytań: po co to wstawiliście, dlaczego pisaliście z tą osobą. Nawet jeśli coś zrobiliście nierozważnie, nie daje to nikomu prawa, żeby Was poniżać.

„Zabiorą mi telefon”.
To jedna z najczęstszych obaw. Telefon to kontakt ze znajomymi, muzyka i szkoła. Utrata telefonu wygląda jak kara za to, że to Wam ktoś wyrządził krzywdę.

„Zrobią aferę w szkole”.
Boicie się, że rodzice od razu zadzwonią do innych rodziców albo pójdą do dyrekcji, a w klasie będzie jeszcze gorzej.

„Zobaczą rzeczy, których nie chcę pokazywać”.
W wiadomościach bywają prywatne rozmowy, zdjęcia lub sprawy, o których rodzice nie wiedzą. Nie musicie pokazywać wszystkiego, żeby dostać pomoc.

„Mają swoje kłopoty, nie chcę ich martwić”.
Rodzice wolą wiedzieć niż zgadywać, dlaczego jesteście smutni, nie jecie albo nie chcecie iść do szkoły. Niewiedza martwi ich bardziej.

Te same obawy opisują badacze. Autorzy raportu „Polskie badanie EU Kids Online 2026” piszą, że młodzi ludzie mogą bać się bagatelizowania, pouczania albo natychmiastowego zakazu korzystania z internetu. Wskazują też na lęk przed utratą wpływu na własną sprawę i prywatności. To, co czujecie, jest więc zwyczajne i znane.

Ilu nastolatków mówi rodzicom o hejcie? Co pokazują badania

Dane pomagają zobaczyć dwie rzeczy. Po pierwsze, milczy bardzo wiele osób. Po drugie, rodzice są jednym z dwóch najczęściej wybieranych adresów, gdy ktoś jednak decyduje się mówić.

NASK zapytał w 2022 roku 4984 uczniów klas siódmych i ósmych oraz pierwszych i drugich klas szkół ponadpodstawowych, jak zareagowali na przemoc w internecie. Można było wskazać kilka odpowiedzi. Według raportu „Nastolatki 3.0” 38,5% nic nie zrobiło i nikomu nie powiedziało. W poprzedniej edycji, z 2020 roku, było to 32,4%. Pomocy u rodziny lub opiekunów szukało 21,2%, a u przyjaciół i znajomych 20,3%.

W tym samym badaniu dziewczęta szukały pomocy u rodziny częściej (25,8%) niż chłopcy (16,7%). Chłopcom bywa więc trudniej zacząć. Jeśli jesteście w tej grupie, tym bardziej przyda się gotowe zdanie albo wiadomość.

Nowsze dane pochodzą z polskiej części badania EU Kids Online. Zbierano je od drugiego do czwartego kwartału 2025 roku wśród uczniów w wieku 10-16 lat. Pytanie dotyczyło ostatniej sytuacji, w której coś w internecie zaniepokoiło lub zdenerwowało badanego.

Z kim rozmawiali uczniowie	Odsetek
Kolega lub koleżanka w podobnym wieku	38,5%
Mama, tata lub opiekun	30,9%
Z nikim	18,2%
Rodzeństwo	12,6%
Inny dorosły, któremu ufają	5,1%
Nauczyciel lub nauczycielka	3,3%
Ktoś, kto zawodowo pomaga dzieciom	2,8%

Źródło: Polskie badanie EU Kids Online 2026, tabela 5.5, dane z 2025 roku, 963 osoby, które doświadczyły w sieci trudnej sytuacji. Odpowiedzi nie sumują się do 100%.

Trzeba uczciwie dodać, czego te liczby nie mówią. Oba badania to ankiety, w których uczniowie sami opisują swoje zachowanie. Pytanie NASK dotyczyło przemocy w internecie, a pytanie EU Kids Online każdej sytuacji, która zaniepokoiła, więc wyników nie da się porównać wprost. Żadne z nich nie sprawdzało, jak zareagowali rodzice ani czy rozmowa pomogła. Nie znaleźliśmy wiarygodnych polskich danych o tym, jak często rodzice po takiej rozmowie odbierają telefon. Więcej o europejskim badaniu przeczytacie we wpisie EU Kids Online: polskie dzieci w sieci na tle rówieśników.

Jak przygotować się do rozmowy z rodzicami?

Przygotowanie zajmuje kwadrans, a bardzo ułatwia początek. Nie chodzi o przemówienie. Chodzi o to, żebyście wiedzieli, co chcecie powiedzieć i o co poprosić.

1. Wybierzcie osobę. Nie musicie mówić obojgu rodzicom naraz. Zacznijcie od tego, z kim rozmawia się Wam łatwiej. Może to być też babcia, dziadek, ciocia albo starsze rodzeństwo, które pomoże powiedzieć rodzicom.
2. Ustalcie, co chcecie powiedzieć. Wystarczą trzy rzeczy: co się dzieje, od kiedy i jak się z tym czujecie. Możecie je zapisać w notatkach w telefonie.
3. Zdecydujcie, co pokażecie. Wybierzcie dwa lub trzy zrzuty ekranu, które oddają sprawę. Całą resztę można pokazać później. O tym, jak robić zrzuty, żeby przydały się także w zgłoszeniach, piszemy we wpisie Jak zabezpieczyć dowody hejtu w internecie.
4. Pomyślcie, czego potrzebujecie. Wysłuchania? Pomocy w zgłoszeniu treści? Rozmowy ze szkołą? Dorośli lepiej reagują, gdy słyszą konkretną prośbę.
5. Nazwijcie swoją obawę. Jeśli boicie się o telefon albo o to, że rodzice pójdą do szkoły bez Was, przygotujcie o tym jedno zdanie. Znajdziecie je niżej.

Kiedy powiedzieć? Jak wybrać dobrą chwilę

Idealna chwila nie istnieje, ale są lepsze i gorsze. Lepsza to taka, w której rodzic ma kilkanaście minut i nie jest zajęty czymś pilnym.

Dobre chwile.
Jazda samochodem, spacer, wspólne gotowanie, zakupy. Łatwiej mówić o trudnych sprawach, gdy nie trzeba patrzeć sobie w oczy, a ręce są czymś zajęte. Sprawdza się też spokojny wieczór, gdy młodsze rodzeństwo już śpi.

Gorsze chwile.
Poranek przed wyjściem, moment tuż po powrocie rodzica z pracy, kłótnia, obecność gości. W pośpiechu i w złości łatwo o reakcję, której rodzic sam potem żałuje.

Umówcie się na rozmowę.
Jeśli nie umiecie zacząć od razu, zapowiedzcie ją: „Tato, chcę z Tobą dziś wieczorem porozmawiać o czymś ważnym. Znajdziesz dla mnie dwadzieścia minut?”. Po takim zdaniu trudniej się wycofać, a rodzic wie, że ma słuchać uważnie.

Nie czekajcie na chwilę doskonałą. Jeżeli hejt trwa, każdy tydzień milczenia oznacza więcej wpisów, które widzą inni. Wystarczająco dobra chwila dziś jest lepsza niż świetna za miesiąc.

Gotowe pierwsze zdania

Najtrudniejsze jest pierwsze zdanie. Możecie wziąć jedno z poniższych i powiedzieć je własnymi słowami.

Gdy nie wiecie, jak zacząć

• „Mamo, dzieje się coś, z czym sobie nie radzę. Potrzebuję, żebyś mnie wysłuchała”.
• „Tato, trudno mi o tym mówić i trochę się wstydzę. Ktoś pisze o mnie w internecie okropne rzeczy”.
• „Od kilku tygodni jest mi bardzo źle przez to, co dzieje się na grupie klasowej. Nie chcę już być z tym sam”.

Gdy boicie się oceny

• „Chcę Wam coś powiedzieć, ale boję się, że będziecie na mnie źli. Wysłuchajcie mnie najpierw do końca”.
• „Wiem, że nie wszystko zrobiłam dobrze. Teraz potrzebuję pomocy, a nie rozmowy o tym, co powinnam była zrobić”.

Gdy boicie się o telefon

• „Powiem Wam, co się dzieje, ale proszę, nie zabierajcie mi telefonu. To nie ja zrobiłem coś złego. Chcę razem z Wami ustalić, co dalej”.
• „Bałam się powiedzieć, bo myślałam, że stracę telefon. Wolałabym, żebyśmy razem zmienili ustawienia i zgłosili te wpisy”.

Gdy nie umiecie tego wypowiedzieć na głos

• „Nie potrafię o tym mówić. Mogę Ci to pokazać?”. Potem podajcie telefon z otwartym zrzutem ekranu.
• „Napisałem Ci wiadomość. Przeczytaj ją, proszę, i porozmawiajmy, gdy będziesz gotowa”.

Czy można napisać wiadomość zamiast rozmawiać?

Tak. Wiadomość, list albo kartka zostawiona na biurku to pełnoprawny sposób powiedzenia rodzicom o hejcie. Dla wielu osób jest łatwiejszy, bo można dobrać słowa spokojnie i nie widać pierwszej reakcji.

Pisanie ma jeszcze jedną zaletę. Rodzic dostaje czas, żeby ochłonąć, zanim odpowie. Pierwsze emocje, na przykład złość na sprawców, mijają, zanim usiądziecie do rozmowy.

Wzór krótkiej wiadomości

„Mamo, piszę, bo nie umiem tego powiedzieć. Od kilku tygodni ktoś z klasy wyśmiewa mnie w internecie. Jest mi z tym bardzo źle i nie chcę już być z tym sama. Porozmawiamy wieczorem? Proszę, nie dzwoń do nikogo, zanim nie pogadamy”.

Wzór dłuższej wiadomości lub listu

„Tato, od dawna próbuję Ci coś powiedzieć i za każdym razem rezygnuję. Na grupie klasowej i na jednym koncie pojawiają się wpisy o mnie. Wyśmiewają mój wygląd i przerabiają moje zdjęcia. Trwa to od października. Wstydzę się tego i bałem się, że powiesz, że przesadzam, albo zabierzesz mi telefon. Mam zrzuty ekranu i pokażę Ci je. Potrzebuję, żebyś mi pomógł to zatrzymać. Chciałbym, żebyśmy razem ustalili, co robimy, zanim ktokolwiek pójdzie do szkoły”.

Kilka wskazówek technicznych:

• Wyślijcie wiadomość wtedy, gdy rodzic może ją spokojnie przeczytać, a nie w trakcie pracy czy prowadzenia samochodu.
• Napiszcie, kiedy chcecie porozmawiać. Wiadomość otwiera rozmowę, ale jej nie zastępuje.
• Nie wysyłajcie od razu wszystkich zrzutów ekranu. Wystarczy zdanie, że je macie.
• Jeśli rodzic długo nie odpisuje, nie zakładajcie najgorszego. Być może szuka słów. Możecie dopytać: „Przeczytałaś moją wiadomość?”.

Co zrobić, gdy boicie się reakcji rodziców?

Większość rodziców po pierwszym zaskoczeniu chce pomóc. Pierwsza reakcja bywa jednak nieudana, bo rodzic sam się boi. Można się na to przygotować.

Rodzic się złości.
Często to złość na sytuację i na sprawców, a nie na Was, chociaż w pierwszej chwili trudno to odróżnić. Możecie powiedzieć: „Widzę, że jesteś zdenerwowany. Ja też się boję. Potrzebuję, żebyś był po mojej stronie”.

Rodzic mówi: „nie przejmuj się” albo „wyłącz internet”.
To zwykle próba pocieszenia, a nie lekceważenie. Odpowiedzcie konkretem: „Próbowałam się nie przejmować. To trwa od trzech tygodni i widzi to cała klasa. Sama tego nie zatrzymam”.

Rodzic pyta: „po co to wstawiałeś?”.
Możecie odpowiedzieć: „Może to był błąd. Porozmawiamy o tym później. Teraz potrzebuję pomocy, żeby to usunąć”.

Rodzic chce natychmiast dzwonić do innych rodziców lub do szkoły.
Poproście o jeden dzień: „Chcę, żebyście pomogli, ale ustalmy najpierw razem, co i komu powiemy. Boję się, że inaczej będzie gorzej”. Rodzic ma prawo i obowiązek Was chronić, więc w poważnych sprawach i tak zadziała. Możecie jednak mieć wpływ na to, jak to zrobi.

Pierwsza rozmowa się nie udała.
To nie znaczy, że nie warto było mówić. Spróbujcie ponownie następnego dnia, w wiadomości albo z drugim rodzicem. Dorośli często wracają do tematu sami, gdy ochłoną.

Co zrobić, gdy boicie się, że rodzice zabiorą Wam telefon?

Ta obawa zatrzymuje bardzo wiele osób, dlatego najlepiej powiedzieć o niej wprost i od razu zaproponować coś w zamian. Rodzice zabierają telefon najczęściej dlatego, że chcą Was odciąć od krzywdy i nie znają innego sposobu. Gdy zobaczą plan, łatwiej im z tego zrezygnować.

Możecie zaproponować:

• wspólne zablokowanie kont, które Was atakują, i zgłoszenie wpisów w serwisie,
• zmianę ustawień prywatności tak, żeby pisać mogli do Was tylko znajomi,
• wyciszenie powiadomień z grupy albo spokojne wyjście z niej, o czym piszemy we wpisie Jak bezpiecznie opuścić grupę lub rozmowę,
• umowę, że przez najbliższe tygodnie pokazujecie rodzicom każdy nowy wpis,
• przerwę od jednej aplikacji zamiast oddania całego telefonu.

Warto też wytłumaczyć, dlaczego telefon jest potrzebny w samej sprawie. Są w nim zrzuty ekranu i wiadomości, które przydadzą się w zgłoszeniu. Przez telefon macie też kontakt z osobami, które Was wspierają. Zdanie, które zwykle działa: „Jeśli zabierzecie mi telefon, następnym razem będę się bała Wam powiedzieć”.

Jeżeli sam widok powiadomień budzi w Was niepokój, krótka przerwa od aplikacji może pomóc. Niech to będzie jednak Wasza wspólna decyzja, a nie kara. Więcej o tym znajdziecie we wpisie Lęk przed otwarciem telefonu po hejcie.

O czym nie musicie mówić od razu?

Nie musicie opowiadać wszystkiego w pierwszej rozmowie. Możecie zacząć od ogólnego zdania i dodawać szczegóły, gdy poczujecie się pewniej.

Nie musicie też pokazywać wszystkich prywatnych rozmów. Macie prawo do prywatności i możecie to spokojnie powiedzieć: „Pokażę Wam wpisy, które mnie obrażają. Reszty moich rozmów wolałbym nie pokazywać”.

Są jednak sprawy, których nie warto odkładać ani na dzień. Powiedzcie o nich dorosłemu od razu, nawet jeśli wstyd jest ogromny:

• ktoś grozi Wam pobiciem albo czeka na Was pod szkołą lub domem,
• ktoś ma Wasze intymne zdjęcie lub film i grozi, że je opublikuje, albo już to zrobił,
• ktoś żąda pieniędzy, zdjęć albo spotkania,
• pisze do Was dorosła osoba, której nie znacie,
• macie myśli o tym, żeby zrobić sobie krzywdę.

W takich sytuacjach żaden rodzic nie będzie pytał o to, czyja to wina. Jeśli sprawa dotyczy plotek lub zdjęć o charakterze intymnym, pomocny będzie też wpis Plotki o Waszym życiu intymnym w szkole. Gdy zagrożone jest życie lub zdrowie, dzwońcie pod 112.

A jeśli z rodzicami naprawdę nie da się porozmawiać?

Bywają domy, w których taka rozmowa jest bardzo trudna albo niebezpieczna. Wtedy potrzebujecie innego dorosłego. Sprawy hejtu nie trzeba i nie powinno się prowadzić w pojedynkę.

Ktoś z rodziny.
Babcia, dziadek, ciocia, wujek, dorosłe rodzeństwo. Taka osoba może Was wysłuchać i pomóc przekazać sprawę rodzicom.

Dorosły w szkole.
Wychowawca, pedagog, psycholog albo nauczyciel, któremu ufacie. W polskim badaniu EU Kids Online z 2025 roku 56,9% uczniów odpowiedziało, że w szkole często jest przynajmniej jeden nauczyciel, do którego mogą zwrócić się z problemem. Jak zacząć taką rozmowę, opisujemy we wpisie Jak zgłosić hejt wychowawcy lub pedagogowi.

Telefon zaufania 116 111.
Według strony 116111.pl telefon jest anonimowy i działa przez całą dobę, siedem dni w tygodniu. Rozmawiają psycholodzy i pedagodzy. Można też pisać na czacie, na którym jedna rozmowa trwa do 50 minut, albo wysłać wiadomość przez stronę. Odpowiedź na wiadomość przychodzi zwykle w czasie od kilku godzin do 2-3 dni.

Z konsultantem możecie przećwiczyć rozmowę z rodzicami: ułożyć pierwsze zdanie i zastanowić się, co odpowiedzieć na trudne pytania. Rozmowy są poufne. Konsultanci informują inne osoby tylko wtedy, gdy uznają, że zagrożone jest Wasze życie lub zdrowie. Szczegóły znajdziecie we wpisach Telefon 116 111 - czy rodzice dowiedzą się, że dzwoniliście oraz Z czym młodzi dzwonią na 116 111.

Co dzieje się po rozmowie?

Gdy rodzice już wiedzą, sprawa przestaje być tylko Wasza. To duża ulga, ale też moment, w którym warto ustalić kolejność działań.

1. Zabezpieczcie materiał. Zrzuty ekranu z nazwą konta, datą i adresem wpisu. Zróbcie je razem z rodzicem, zanim cokolwiek zostanie usunięte.
2. Zgłoście treści w serwisie. Każda duża platforma ma formularz zgłoszenia. Zgłoszenie może wysłać rodzic ze swojego konta.
3. Ustalcie, czy i jak rozmawiać ze szkołą. Jeśli sprawcy są z klasy, szkoła powinna się dowiedzieć. Macie prawo powiedzieć rodzicom, czego się obawiacie i jak chcielibyście, żeby to wyglądało.
4. Zadbajcie o siebie. Sen, jedzenie, czas z ludźmi, którzy Was lubią. Jeśli smutek lub lęk nie mijają, poproście rodziców o wizytę u psychologa.
5. Umówcie się na krótkie rozmowy. Na przykład raz w tygodniu pięć minut: co się zmieniło, czy pojawiło się coś nowego. Dzięki temu nie trzeba za każdym razem zaczynać od początku.

Podsumowanie: jedno zdanie wystarczy na początek

Wstyd po hejcie jest zrozumiały, ale nie należy do Was. Milczy wiele nastolatków: w badaniu NASK z 2022 roku nikomu nie powiedziało 38,5% osób, które doświadczyły przemocy w internecie. Ci, którzy mówią, najczęściej wybierają przyjaciół i rodziców.

Nie potrzebujecie idealnej chwili ani idealnych słów. Wystarczy jedno zdanie, powiedziane albo napisane. Jeśli boicie się o telefon lub o reakcję, powiedzcie o tym na początku i zaproponujcie wspólny plan. A gdy rozmowa w domu nie jest możliwa, wybierzcie innego dorosłego. Z hejtem łatwiej sobie poradzić we dwoje niż w pojedynkę.

Gdzie szukać pomocy?

Fundacja Usuwanie Hejtu.
Pomagamy przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzimy je do końca, pomagamy zabezpieczyć materiał oraz kierujemy do prawnika lub psychologa. W sprawach osób niepełnoletnich działamy zawsze razem z rodzicem lub opiekunem. Kontakt: tel. 222 900 142, e-mail biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.

Telefony pomocowe.

• 116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, czynny całą dobę, także czat i wiadomości na 116111.pl.
• 800 100 100 - telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci. Możecie podać ten numer mamie lub tacie.
• 116 123 - telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym.
• 112 - gdy zagrożone jest życie lub zdrowie.

W szkole.
Wychowawca, pedagog i psycholog szkolny. Możecie pójść do nich sami albo z rodzicem.

Najczęściej zadawane pytania

1. Jak powiedzieć rodzicom o hejcie, gdy bardzo się wstydzę?
Zacznijcie od jednego zdania, na przykład: „Dzieje się coś, z czym sobie nie radzę”. Możecie też od razu przyznać, że się wstydzicie. Takie zdanie zwykle sprawia, że rodzic słucha ostrożniej i nie ocenia.

2. Czy mogę napisać rodzicom wiadomość zamiast rozmawiać?
Tak, wiadomość lub list to dobry sposób. Napiszcie, co się dzieje, od kiedy, jak się czujecie i kiedy chcecie porozmawiać. Wiadomość otwiera rozmowę, więc warto po niej usiąść razem choć na kilka minut.

3. Co zrobić, gdy boję się, że rodzice zabiorą mi telefon?
Powiedzcie o tej obawie na początku rozmowy i zaproponujcie inne rozwiązanie: blokowanie kont, zgłoszenie wpisów, zmianę ustawień prywatności. Wyjaśnijcie, że w telefonie są zrzuty ekranu potrzebne do zgłoszenia. Rodzicom łatwiej zrezygnować z zakazu, gdy widzą plan.

4. Któremu z rodziców powiedzieć najpierw?
Temu, z kim rozmawia się Wam łatwiej. Możecie poprosić, żeby ta osoba przekazała sprawę drugiemu rodzicowi albo była przy Was podczas tej rozmowy.

5. Czy muszę pokazać rodzicom wszystkie wiadomości?
Nie. Na początek wystarczą dwa lub trzy zrzuty ekranu, które pokazują, co się dzieje. Możecie spokojnie powiedzieć, że pozostałych prywatnych rozmów wolelibyście nie pokazywać.

6. Rodzice powiedzieli, żebym się nie przejmował. Co dalej?
Wróćcie do tematu następnego dnia i podajcie konkrety: jak długo to trwa, ile osób to widzi, jak wpływa na sen i szkołę. Pokażcie zrzuty ekranu. Jeśli to nie pomoże, porozmawiajcie z drugim rodzicem, wychowawcą albo konsultantem pod numerem 116 111.

7. Czy rodzice pójdą od razu do szkoły?
Mogą chcieć to zrobić, bo ich zadaniem jest Was chronić. Poproście, żeby najpierw ustalili z Wami, co i komu powiedzą. Macie prawo powiedzieć, czego się obawiacie i jak chcielibyście, żeby wyglądała rozmowa ze szkołą.

8. Co, jeśli sam też napisałem coś niemiłego?
Powiedzcie o tym od razu. Rodzice i tak zobaczą to na zrzutach ekranu, a szczerość buduje zaufanie. To, że odpowiedzieliście w złości, nie odbiera Wam prawa do pomocy.

9. Kiedy jest najlepszy moment na taką rozmowę?
Wtedy, gdy rodzic ma kilkanaście minut i nie jest w pośpiechu: w samochodzie, na spacerze, wieczorem. Unikajcie poranków i chwil kłótni. Możecie też wcześniej zapowiedzieć, że chcecie porozmawiać o czymś ważnym.

10. Hejt trwa już od miesięcy. Czy nie jest za późno, żeby powiedzieć?
Nie jest za późno. Rodzice mogą zapytać, dlaczego nie powiedzieliście wcześniej, i wystarczy odpowiedzieć zgodnie z prawdą, że się baliście lub wstydziliście. Im wcześniej się dowiedzą, tym szybciej da się zatrzymać kolejne wpisy.

11. Komu powiedzieć, jeśli z rodzicami nie da się rozmawiać?
Innemu dorosłemu, któremu ufacie: komuś z rodziny, wychowawcy, pedagogowi lub psychologowi szkolnemu. Możecie też zadzwonić albo napisać do telefonu zaufania 116 111, który działa całą dobę.

12. Czy konsultant 116 111 zadzwoni do moich rodziców?
Według strony 116111.pl rozmowy i korespondencja są poufne. Konsultanci kontaktują się z innymi osobami tylko wtedy, gdy uznają, że zagrożone jest Wasze życie lub zdrowie.

13. O jakich sprawach trzeba powiedzieć dorosłemu natychmiast?
O groźbach, szantażu, żądaniu pieniędzy lub zdjęć, o opublikowaniu albo groźbie opublikowania intymnego zdjęcia oraz o kontakcie ze strony obcej dorosłej osoby. Natychmiast mówcie także o myślach, żeby zrobić sobie krzywdę. Gdy zagrożone jest życie, dzwońcie pod 112.

14. Czy Fundacja Usuwanie Hejtu pomoże nastolatkowi?
Tak, ale w sprawach osób niepełnoletnich zawsze razem z rodzicem lub opiekunem. Fundacja pomaga przygotować zgłoszenia, zabezpieczyć materiał i kieruje do prawnika lub psychologa. Kontakt: 222 900 142, biuro@usuwaniehejtu.pl.

Źródła

• NASK - Państwowy Instytut Badawczy, 2023 (badanie z 2022): Nastolatki 3.0. Raport z ogólnopolskiego badania uczniów i rodziców
• Pyżalski J., Plichta P., Tomczyk Ł., Wydawnictwo Naukowe UAM, Fundacja Orange, 2026 (dane z 2025): Polskie badanie EU Kids Online 2026. W stronę nowych wyzwań
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 116111.pl, 2026: O 116 111
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 116111.pl, 2026: Czatuj
• Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111

A jak to było u Was? Napiszcie w komentarzu

Jakie pierwsze zdanie pomogło Wam zacząć rozmowę z mamą lub tatą o hejcie? A jeśli jesteście rodzicami: co chcielibyście usłyszeć od swojego dziecka, żeby zareagować spokojnie? Prosimy, nie podawajcie w komentarzach nazwisk ani danych innych osób.