Uczniowie z niepełnosprawnością i ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi są dręczeni przez rówieśników częściej niż pozostali. Pokazują to duże przeglądy badań z wielu krajów i badania prowadzone na tysiącach dzieci. Różnica nie znika, gdy badacze uwzględnią sytuację rodziny i wyniki w nauce.
Poniżej zebraliśmy liczby, które udało się potwierdzić w źródłach, wraz z rokiem i metodą. Piszemy też wprost, czego w danych brakuje, zwłaszcza w Polsce. Na końcu znajdziecie wnioski dla szkół ogólnodostępnych i integracyjnych.
W skrócie
- Przemocy w różnych formach doświadczyło 31,7% dzieci z niepełnosprawnością. To wynik przeglądu 98 badań opublikowanego w 2022 r. w czasopiśmie The Lancet Child & Adolescent Health.
- W tym samym przeglądzie szanse doświadczenia przemocy były u dzieci z niepełnosprawnością około dwukrotnie wyższe niż u pozostałych (iloraz szans 2,08).
- W Anglii stale dręczonych było 20% siedmiolatków z formalnym orzeczeniem o specjalnych potrzebach i 8% dzieci bez niepełnosprawności. Podaje to analiza z 2016 r. oparta na danych z około 2008 r.
- Przemocy w sieci doświadczyło 26% dzieci z długotrwałą chorobą lub niepełnosprawnością i 18% pozostałych. To dane brytyjskiego urzędu statystycznego ONS za rok kończący się w marcu 2020 r.
- W polskich szkołach podstawowych innych niż specjalne uczyło się w roku szkolnym 2024/2025 prawie 149 tys. uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego (GUS).
- W źródłach, do których dotarliśmy, nie ma ogólnopolskich danych, które porównują skalę dręczenia w szkołach ogólnodostępnych, integracyjnych i specjalnych.
Czy uczniowie z niepełnosprawnością są częściej dręczeni przez rówieśników?
Tak. Na to pytanie odpowiadają zgodnie badania z różnych krajów, prowadzone różnymi metodami. Różnią się wielkością liczb, ale nie kierunkiem.
Dwa duże przeglądy badań z całego świata
Najszerszy obraz dają tak zwane metaanalizy, czyli opracowania, które łączą wyniki wielu wcześniejszych badań. Dotyczą one przemocy ogółem, a nie tylko rówieśniczej, ale to od nich zaczyna się większość raportów o szkole.
Przegląd z 2012 r.
Zespół badaczy opisał w czasopiśmie The Lancet 17 badań z lat 1990-2010. Przemocy w różnych formach doświadczyło 26,7% dzieci z niepełnosprawnością. Iloraz szans wyniósł 3,68. Pracę sfinansowała Światowa Organizacja Zdrowia.
Przegląd z 2022 r.
Nowsza praca, opublikowana w The Lancet Child & Adolescent Health, objęła 98 badań z lat 2010-2020 i ponad 16,8 mln dzieci. Przemocy doświadczyło 31,7% dzieci z niepełnosprawnością. Iloraz szans wyniósł 2,08.
Iloraz szans to miara, która porównuje dwie grupy. Wartość 1 oznacza brak różnicy. Wartość 2,08 oznacza, że szanse doświadczenia przemocy są w jednej grupie około dwa razy wyższe niż w drugiej. Nie jest to to samo co stwierdzenie, że przemoc zdarza się dokładnie dwa razy częściej.
Autorzy nowszego przeglądu piszą, że wyniki różniły się zależnie od rodzaju przemocy, rodzaju niepełnosprawności i tego, kto był sprawcą. Dodają, że szczególnie narażone są dzieci żyjące w trudnych warunkach materialnych.
Anglia: te same dzieci badane przez wiele lat
Najdokładniej dręczenie w szkole opisuje praca socjolożek i socjologów z Anglii, opublikowana w 2016 r. w czasopiśmie Sociology pod tytułem Doubly Disadvantaged?. Wykorzystano w niej dwa badania, w których te same dzieci są pytane o swoje życie co kilka lat.
Pierwsze objęło 7342 dzieci z Anglii. Gdy miały siedem lat, czyli około 2008 r., zapytano je, czy inne dzieci je dręczą. Odpowiedź, że dzieje się to cały czas, wybrało 8% dzieci bez niepełnosprawności. Wśród dzieci z długotrwałą chorobą ograniczającą codzienne funkcjonowanie było to 14%. Wśród dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi 17%. Wśród dzieci z formalnym orzeczeniem o takich potrzebach 20%.
Drugie badanie objęło 12 144 nastolatków. Rozpoczęto je w 2004 r., gdy uczestnicy mieli 13-14 lat, a o dręczenie pytano w wieku 15 lat. Częstej przemocy fizycznej doświadczało około 4% młodych ludzi bez niepełnosprawności i od 7 do 9% z niepełnosprawnością lub specjalnymi potrzebami. Przy przemocy relacyjnej, czyli wykluczaniu i wyzwiskach, było to około 6% wobec od 10 do 16%.
Zestawienie wyników w jednej tabeli
| Badanie i rok | Kogo dotyczy | Dzieci z niepełnosprawnością | Pozostałe dzieci |
|---|---|---|---|
| Przegląd 17 badań, The Lancet, 2012 (badania z lat 1990-2010) | Dzieci do 18 lat, wiele krajów, przemoc ogółem | 26,7% doświadczyło przemocy | Iloraz szans 3,68 na niekorzyść dzieci z niepełnosprawnością |
| Przegląd 98 badań, The Lancet Child & Adolescent Health, 2022 (badania z lat 2010-2020) | Dzieci do 18 lat, wiele krajów, przemoc ogółem | 31,7% doświadczyło przemocy | Iloraz szans 2,08 na niekorzyść dzieci z niepełnosprawnością |
| Doubly Disadvantaged?, 2016 (dane z około 2008 r.) | Siedmiolatki w Anglii, dręczenie „cały czas” | 14% (długotrwała choroba), 17% (specjalne potrzeby), 20% (orzeczenie) | 8% |
| Doubly Disadvantaged?, 2016 (badanie rozpoczęte w 2004 r.) | Piętnastolatki w Anglii, częsta przemoc relacyjna | 13% (długotrwała choroba), 10% (specjalne potrzeby), 16% (orzeczenie) | około 6% |
| ONS, rok kończący się w marcu 2020 r. | Dzieci 10-15 lat w Anglii i Walii, przemoc w sieci w ostatnim roku | 26% | 18% |
Źródło: streszczenia przeglądów z 2012 r. i 2022 r. w bazie PubMed, artykuł Doubly Disadvantaged? oraz biuletyn ONS.
Czy różnica wynika z samej niepełnosprawności?
To pytanie zadają często dyrektorzy i dziennikarze. Dzieci z niepełnosprawnością częściej żyją w rodzinach o niższych dochodach i częściej mają trudności w nauce. Każda z tych rzeczy osobno podnosi ryzyko dręczenia. Może więc to one, a nie niepełnosprawność, tłumaczą wyniki?
Autorzy angielskiej analizy sprawdzili to wprost. Do obliczeń dodali między innymi sytuację materialną rodziny, cechy dziecka i jego wyniki. Ryzyko się zmniejszyło, ale nie zniknęło. Prawdopodobieństwo stałego dręczenia u siedmiolatka z orzeczeniem spadło z 20% do 11%, a u dziecka ze specjalnymi potrzebami z 17% do 12%. U przeciętnego dziecka bez takich potrzeb wynosiło 6%. Po uwzględnieniu innych czynników ryzyko pozostało więc około dwukrotnie wyższe.
Wniosek autorów jest ważny dla szkół. Związek niepełnosprawności z dręczeniem jest niezależny od innych trudności, a szkoła jest miejscem, w którym ta nierówność powstaje albo jest powstrzymywana. Przyczyna nie leży w dziecku. Leży w tym, jak grupa reaguje na odmienność i co dorośli z tym robią.
Dręczenie nie kończy się po lekcjach
Dane urzędu ONS za rok kończący się w marcu 2020 r. pokazują, że różnica przenosi się do internetu. Przemocy w sieci doświadczyło 26% dzieci w wieku 10-15 lat z długotrwałą chorobą lub niepełnosprawnością i 18% pozostałych. Urząd uznał tę różnicę za istotną statystycznie.
Wcześniejsza analiza brytyjskiego ministerstwa edukacji za lata 2013-2018 podaje, że w roku kończącym się w marcu 2018 r. dręczenia doświadczyło 17% uczniów w wieku 10-15 lat. Długotrwałą chorobę lub niepełnosprawność zgłosiło 9% badanych i to oni, obok uczniów korzystających w szkole z dodatkowej pomocy, mówili o dręczeniu wyraźnie częściej. O grupach klasowych w komunikatorach piszemy osobno w tekście o tym, czy wykluczenie ucznia z grupy klasowej to przemoc.
Poczucie dyskryminacji w danych UNICEF
UNICEF oszacował w 2021 r., że na świecie żyje prawie 240 mln dzieci z niepełnosprawnością, czyli jedno na dziesięć. W raporcie opartym na danych z 42 krajów podał, że takie dzieci o 41% częściej czują się dyskryminowane i o 51% częściej czują się nieszczęśliwe niż ich rówieśnicy.
To nie są dane o dręczeniu w szkole. Pokazują jednak tło: dziecko, które częściej spotyka się z gorszym traktowaniem, przychodzi do klasy z mniejszym zapasem zaufania. O samotności w grupie piszemy więcej w tekście o wykluczeniu w klasie w danych.
Co wiemy o Polsce?
W Polsce mamy dobre dane o tym, ilu uczniów z niepełnosprawnością uczy się w zwykłych szkołach, oraz dobre dane o skali dręczenia wśród wszystkich uczniów. Brakuje badania, które łączy jedno z drugim.
Ilu uczniów z orzeczeniem uczy się w szkołach ogólnodostępnych i integracyjnych?
Według publikacji GUS Oświata i wychowanie w roku szkolnym 2024/2025 w szkołach podstawowych dla dzieci i młodzieży, bez szkół specjalnych, uczyło się 148 918 uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi objętych kształceniem specjalnym. Wszystkich uczniów było w tych szkołach 3 156 268. Z naszego obliczenia wynika, że to około 4,7%, czyli średnio jeden uczeń na dwudziestu jeden.
Największą grupę stanowili uczniowie z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera: 62 718 osób. Dalej byli uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim (22 837), z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją (22 595), oraz z niepełnosprawnościami sprzężonymi (18 342). Liczba obejmuje też 8491 uczniów niedostosowanych społecznie lub zagrożonych niedostosowaniem.
GUS podaje te dane łącznie dla oddziałów ogólnodostępnych, integracyjnych i specjalnych działających w zwykłych szkołach. Przypomina też, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego i orzeczenie o niepełnosprawności to dwa różne dokumenty.
Skala dręczenia wśród wszystkich uczniów
Punkt odniesienia daje raport RÓWIEŚNICY 2026 Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Badanie przeprowadzono od listopada 2025 r. do lutego 2026 r. wśród 141 911 uczniów w wieku 10-17 lat. W ciągu ostatniego roku co najmniej jednej formy przemocy rówieśniczej doświadczyło 87% badanych, a powtarzalnego dręczenia w kontakcie bezpośrednim 31%.
Autorzy raportu wymieniają dzieci z niepełnosprawnościami wśród grup bardziej narażonych, powołując się na UNESCO. Samo badanie nie podaje jednak osobnych wyników dla tej grupy. Nie wiemy więc z niego, czy w Polsce różnica jest większa, czy mniejsza niż w Anglii.
Dla porównania międzynarodowego: w badaniu HBSC, o którym WHO informowała w marcu 2024 r., dręczenia w szkole doświadczyło około 11% nastolatków z 44 krajów i regionów, a przemocy w sieci 15%. Liczby z różnych badań mocno się różnią, bo każde inaczej zadaje pytanie. Tłumaczymy to w tekście jak czytać badania o hejcie.
Szkoła ogólnodostępna, integracyjna czy specjalna: czego dane nie mówią?
Rodzice często pytają, w której szkole dziecko będzie bezpieczniejsze. Na podstawie potwierdzonych danych nie da się na to uczciwie odpowiedzieć. W źródłach, do których dotarliśmy, nie znaleźliśmy ogólnopolskiego badania, które porównuje skalę dręczenia w tych trzech typach placówek.
Angielska analiza pokazuje wyższe ryzyko u dzieci z formalnym orzeczeniem, ale nie rozdziela wyników według rodzaju szkoły. Przeglądy światowe łączą badania z bardzo różnych systemów edukacji. Każdy, kto podaje jedną liczbę „dla szkół integracyjnych w Polsce”, powinien pokazać źródło.
Z danych wynika natomiast coś praktycznego. Podwyższone ryzyko dotyczy dzieci, a nie budynku. Uczeń z orzeczeniem w klasie ogólnodostępnej, w której nikt nie rozmawiał z rówieśnikami o jego potrzebach, może być bardziej osamotniony niż w klasie integracyjnej z dwojgiem nauczycieli. Może też być odwrotnie. Decyduje codzienna praca dorosłych z całą grupą.
Jakie są ograniczenia tych danych?
Liczby z tego tekstu warto cytować razem z zastrzeżeniami. Bez nich łatwo o błędny wniosek.
Różne definicje niepełnosprawności.
Jedne badania pytają o długotrwałą chorobę, inne o specjalne potrzeby edukacyjne, jeszcze inne o orzeczenie. To nie są te same grupy. Polskie orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego nie odpowiada dokładnie angielskim kategoriom.
Przemoc ogółem a dręczenie rówieśnicze.
Oba przeglądy z czasopism The Lancet obejmują przemoc fizyczną, emocjonalną, seksualną i zaniedbanie, także ze strony dorosłych. Nie wolno ich wyników podawać jako odsetka uczniów dręczonych w szkole.
Duże zróżnicowanie wyników.
Autorzy obu przeglądów sami zaznaczają, że badania składowe bardzo się między sobą różnią. W przeglądzie z 2022 r. badania miały średnio przeciętną jakość i istniało pewne ryzyko, że częściej publikowano prace z wyraźnym wynikiem.
Wiek danych i kraj.
Dane angielskie o siedmiolatkach pochodzą z około 2008 r., a o piętnastolatkach z połowy pierwszej dekady tego wieku. Media społecznościowe wyglądały wtedy inaczej. Wyniki z Anglii nie muszą się powtórzyć w Polsce.
Kto odpowiada na pytania.
Większość badań opiera się na odpowiedziach samych dzieci. Uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną albo z trudnościami w komunikacji bywają w ankietach pomijani albo odpowiadają za nich rodzice. Rzeczywista skala może być przez to niedoszacowana.
Próba w polskim raporcie.
W badaniu RÓWIEŚNICY 2026 wzięli udział uczniowie szkół uczestniczących w programie profilaktycznym. Wyniki zważono tak, by odpowiadały strukturze populacji, ale nie jest to losowa próba wszystkich szkół.
Co z tych badań wynika dla szkoły?
Skoro ryzyko jest wyższe, szkoła nie powinna czekać na zgłoszenie. Uczeń z trudnościami w komunikacji może nie umieć opowiedzieć, co się dzieje. Może też uznać, że tak po prostu wygląda szkoła.
Obowiązki zapisane w przepisach
Każda szkoła musi mieć standardy ochrony małoletnich. Ustawa o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich w art. 22c wymaga, by standardy określały między innymi zasady bezpiecznych relacji między małoletnimi i zachowania niedozwolone. Ustęp 4 tego artykułu mówi wprost, że w standardach uwzględnia się sytuację dzieci niepełnosprawnych oraz dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Szkoła ocenia standardy co najmniej raz na dwa lata.
Polska jest też stroną Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych. Jej art. 16 dotyczy wolności od wykorzystywania, przemocy i nadużyć, a art. 24 prawa do edukacji. Ten tekst nie zastępuje porady prawnika. O tym, o co rodzice mogą zapytać dyrekcję, piszemy w tekście o standardach ochrony małoletnich w szkole.
Sześć działań, które mają oparcie w danych
- Sprawdźcie, czy szkolne standardy naprawdę opisują sytuację uczniów z orzeczeniami, a nie tylko wspominają o nich jednym zdaniem.
- W szkolnej ankiecie o przemocy zadbajcie o wersję dostępną dla uczniów, którzy słabiej czytają lub potrzebują pomocy przy wypełnianiu. Wzór pytań znajdziecie w tekście o ankiecie o hejcie i cyberprzemocy.
- Ustalcie dla każdego ucznia z orzeczeniem jedną zaufaną osobę dorosłą i prosty sposób zgłaszania: słowem, kartką, obrazkiem, wiadomością.
- Obserwujcie przerwy, szatnię, stołówkę, świetlicę i drogę do autobusu. Angielskie dane pokazują, że najczęstsze jest wykluczanie i wyzwiska, a te rzadko dzieją się na lekcji.
- Rozmawiajcie z całą klasą o różnicach i potrzebach, za zgodą rodziców i bez ujawniania diagnozy. Uczcie świadków, jak reagować. Pomoże w tym tekst o pomaganiu osobie hejtowanej w klasie.
- Pytajcie o grupy klasowe i nagrania. Film z trudnego zachowania ucznia, na przykład w chwili przeciążenia, bywa rozsyłany dalej. Wtedy liczy się szybkie zabezpieczenie materiału i zgłoszenie.
Gdy dręczony uczeń sam zachowuje się trudno
Część dzieci z niepełnosprawnością reaguje na zaczepki krzykiem albo uderzeniem. Dorośli widzą wtedy tylko ostatnią scenę i karzą dziecko, które od tygodni było prowokowane. Zanim wyciągniecie konsekwencje, zapytajcie, co działo się wcześniej, i sprawdźcie to u kilku osób.
Autorzy raportu RÓWIEŚNICY 2026 przypominają, że te same dzieci mogą jednocześnie doświadczać przemocy i ją stosować, także w odwecie za brak reakcji dorosłych. Więcej o tym piszemy w tekście o sprawcach cyberprzemocy w szkole.
Wzór wiadomości rodzica do wychowawcy
Jeśli jesteście rodzicami i coś Was niepokoi, napiszcie krótko i konkretnie. Wiadomość pisemna zostawia ślad, od kiedy szkoła wie o sprawie.
Przykład.
„Dzień dobry, piszę w sprawie mojego syna z klasy 5b, który ma orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Od około trzech tygodni wraca ze szkoły przygnębiony i mówi, że koledzy przedrzeźniają go na przerwach oraz usunęli z grupy klasowej. Proszę o rozmowę w tym tygodniu i o informację, jakie kroki szkoła podejmie zgodnie ze standardami ochrony małoletnich. Zrzuty ekranu mogę przekazać na spotkaniu.”
Podsumowanie: wyższe ryzyko to powód do uważności, nie do rezygnacji
Badania są zgodne co do kierunku. Dzieci z niepełnosprawnością i ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi częściej doświadczają przemocy, w tym dręczenia przez rówieśników, w szkole i w sieci. W najdokładniejszym badaniu różnica była mniej więcej dwukrotna i nie dawała się wytłumaczyć samą sytuacją rodziny.
Te same badania pokazują, że nie jest to nieuniknione. Większość uczniów z niepełnosprawnością nie jest stale dręczona. O tym, jak będzie w konkretnej klasie, decydują dorośli: czy widzą, czy pytają i czy reagują od razu. W Polsce potrzebne jest badanie, które pokaże tę grupę osobno. Do tego czasu każda szkoła może sprawdzić sytuację u siebie.
Gdzie szukać pomocy?
Fundacja Usuwanie Hejtu pomaga przygotować zgłoszenia do serwisów i prowadzi je do końca, pomaga zabezpieczyć materiał oraz kieruje do prawnika lub psychologa. Nie zastępuje prawnika. Telefon: 222 900 142, e-mail: biuro@usuwaniehejtu.pl. Działania Fundacji można wesprzeć darowizną na stronie usuwaniehejtu.pl.
- 116 111: telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. W sprawach dzieci zawsze działajcie razem z dorosłym.
- 800 100 100: telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci.
- 116 123: telefon dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym.
- 112: gdy zagrożone jest życie lub zdrowie.
- W szkole: wychowawca, pedagog specjalny, psycholog i dyrektor. Poza szkołą: poradnia psychologiczno-pedagogiczna, a gdy szkoła nie reaguje, kuratorium oświaty.
Najczęściej zadawane pytania
1. Czy uczniowie z niepełnosprawnością są częściej dręczeni niż inni?
Tak, wskazują na to zgodnie badania z różnych krajów. W angielskim badaniu siedmiolatków stale dręczonych było 20% dzieci z formalnym orzeczeniem i 8% dzieci bez niepełnosprawności.
2. Ile razy wyższe jest ryzyko przemocy wobec dzieci z niepełnosprawnością?
Przegląd 98 badań z 2022 r. podaje iloraz szans 2,08, a starszy przegląd z 2012 r. 3,68. Oznacza to szanse około dwu- do blisko czterokrotnie wyższe, zależnie od tego, które badania wzięto pod uwagę.
3. Czy są polskie dane o dręczeniu uczniów z niepełnosprawnością?
W źródłach, do których dotarliśmy, nie ma ogólnopolskiego badania z osobnymi wynikami dla tej grupy. Raport RÓWIEŚNICY 2026 podaje skalę dręczenia wśród wszystkich uczniów i wymienia dzieci z niepełnosprawnościami jako grupę bardziej narażoną.
4. Czy w szkole integracyjnej dziecko jest bezpieczniejsze niż w ogólnodostępnej?
Potwierdzone dane nie pozwalają tego rozstrzygnąć. Nie znaleźliśmy badania, które porównuje skalę dręczenia w szkołach ogólnodostępnych, integracyjnych i specjalnych w Polsce, dlatego warto pytać o praktykę konkretnej szkoły.
5. Ilu uczniów z orzeczeniem uczy się w zwykłych szkołach podstawowych?
Według GUS w roku szkolnym 2024/2025 było to 148 918 uczniów w szkołach podstawowych dla dzieci i młodzieży bez szkół specjalnych. Największą grupą byli uczniowie z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera: 62 718 osób.
6. Czy dzieci z niepełnosprawnością częściej doświadczają także przemocy w sieci?
Dane brytyjskiego urzędu ONS za rok kończący się w marcu 2020 r. pokazują 26% wobec 18% wśród dzieci w wieku 10-15 lat. Polskich danych tego rodzaju dla uczniów z niepełnosprawnością nie udało się nam potwierdzić.
7. Dlaczego liczby w różnych badaniach tak bardzo się różnią?
Badania inaczej definiują niepełnosprawność i przemoc, pytają o różne okresy i różne grupy wieku. Dlatego 31,7% z przeglądu światowego nie da się zestawić wprost z 20% z badania angielskich siedmiolatków.
8. Czy wyższe ryzyko wynika z biedy lub słabszych ocen, a nie z niepełnosprawności?
Autorzy angielskiej analizy uwzględnili te czynniki. Ryzyko zmalało, ale u dzieci ze specjalnymi potrzebami pozostało około dwukrotnie wyższe niż u przeciętnego dziecka bez takich potrzeb.
9. Czy szkoła musi uwzględniać uczniów z niepełnosprawnością w standardach ochrony małoletnich?
Tak. Art. 22c ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich stanowi, że w standardach uwzględnia się sytuację dzieci niepełnosprawnych oraz dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
10. Co zrobić, gdy dziecko nie umie opowiedzieć, co dzieje się w szkole?
Zwróćcie uwagę na zmiany w zachowaniu, niechęć do szkoły, zniszczone rzeczy i zniknięcie z grup klasowych. Poproście wychowawcę i pedagoga specjalnego o obserwację przerw oraz ustalcie z dzieckiem prosty sposób sygnalizowania kłopotu.
11. Czy można powoływać się na te liczby w artykule lub na radzie pedagogicznej?
Tak, pod warunkiem że podacie źródło, rok i grupę, której dotyczy wynik. Przy przeglądach z czasopism The Lancet trzeba zaznaczyć, że dotyczą przemocy ogółem, a nie tylko dręczenia w szkole.
12. Do kogo zwrócić się, gdy szkoła nie reaguje na dręczenie ucznia z orzeczeniem?
Najpierw pisemnie do dyrektora, z opisem zdarzeń i prośbą o informację o podjętych krokach. Jeśli to nie pomaga, można zwrócić się do kuratorium oświaty, a wsparcie w rozmowie daje telefon 800 100 100.
Źródła
- The Lancet Child & Adolescent Health (PubMed), 2022: Global estimates of violence against children with disabilities: an updated systematic review and meta-analysis
- The Lancet (PubMed), 2012: Prevalence and risk of violence against children with disabilities: a systematic review and meta-analysis of observational studies
- Sociology (PubMed Central), 2016: Doubly Disadvantaged? Bullying Experiences among Disabled Children and Young People in England
- Office for National Statistics, 2020: Online bullying in England and Wales: year ending March 2020
- Department for Education, 2018: Bullying in England, April 2013 to March 2018
- UNICEF, 2021: Nearly 240 million children with disabilities around the world, UNICEF’s most comprehensive statistical analysis finds
- Główny Urząd Statystyczny, 2025: Oświata i wychowanie w roku szkolnym 2024/2025
- Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, 2026: RÓWIEŚNICY 2026. Raport o przemocy rówieśniczej
- WHO Regional Office for Europe, 2024: One in six school-aged children experiences cyberbullying, finds new WHO/Europe study
- Sejm RP, 2024: Ustawa z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich (tekst jednolity)
- Sejm RP (Dziennik Ustaw), 2012: Konwencja o prawach osób niepełnosprawnych
A jak to wygląda w Waszej szkole? Napiszcie w komentarzu
Czy w Waszej szkole ktoś sprawdza osobno, jak czują się w klasie uczniowie z orzeczeniami, i w jaki sposób to robi? Jakich polskich danych o dręczeniu uczniów z niepełnosprawnością brakuje Wam najbardziej w pracy albo w rozmowach z dyrekcją? Prosimy, by w komentarzach nie podawać nazwisk ani danych innych osób, w tym nazw szkół i klas, po których można rozpoznać dziecko.
Komentarze
Wszystkie komentarze sprawdzamy przed publikacją. Emblemat przy nicku to ranga za wsparcie fundacji. Zdobądź swój emblemat